จุดแตกหักของอีโก้

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะสม่ำเสมอ เยียบเย็น และทรงอำนาจจนทำให้บรรยากาศรอบตัวในเซฟเฮาส์แคบๆ นี้ดิ่งวูบลงไปถึงขีดสุด รินรดาลดมือที่ตั้งท่าจะชี้หน้าต่อว่าเชฟอัจฉริยะลงช้าๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววตื่นตะลึงระคนสับสน เธอกวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ตึงเครียดจนสันกรามขึ้นเป็นนูนชัด คีย์ไม่ได้ขยับตัวไปไหน ร่างสูงใหญ่ในชุดเชฟสีดำสนิทรากับรูปปั้นหินสลักที่ถูกแช่แข็งอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงดวงตาคมกริบคู่นั้นที่ไหววูบอย่างปิดไม่มิด ชื่อสั้นๆ ที่เขาหลุดปากออกมาเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *‘แม่... แม่ของผมมาถึงที่นี่แล้ว’* ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นและยาวนานขึ้น ราวกับเป็นการประกาศิตจากผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังบานประตู ว่าเธอจะไม่ยอมถอยกลับไปจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการ “คุณ... หมายความว่ายังไงคะ” รินรดาเค้นเสียงถาม ลมหายใจของเธอติดขัดอยู่ที่ลำคอ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องรสชาติอาหารและบทวิจารณ์ได้อย่างเฉียบคมในตอนนี้กลับขาวโพลน “แม่ของคุณเหรอ? ท่านรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่ นี่มันเซฟเฮาส์ลับนะคีย์!” “ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนคาบข่าวไปบอก” คีย์สบถเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบฉายประกายกร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่หญิงสาวไม่เคยเห็นมาก่อน แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นจากด้านนอก! ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว ประตูไม้เนื้อหนาถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน ร่างเพรียวระหงในชุดสูทผ้าทวีตเข้ารูปสไตล์ผู้ดีเก่าก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงระยับลอยปะทะจมูกทันที สตรีผู้มาใหม่มีใบหน้าเรียบตึง ดวงตาเรียวรีคมกริบถอดแบบมาจากคีย์ไม่มีผิดเพี้ยน กวาดสายตามองสำรวจรอบห้องด้วยความรังเกียจระคนเหนื่อยหน่าย ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของรินรดา ซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้กับเคาน์เตอร์ครัว “ไม่คิดเลยนะว่าเซฟเฮาส์ที่คุณพ่อกับคุณอุตส่าห์หาให้ เพื่อให้คุณหลบมาตั้งสติและพัฒนาฝีมือ... จะกลายเป็นสถานที่มั่วสุมกับผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้ไปซะได้” น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำดังขึ้น ประโยคนั้นพุ่งตรงมาปักกลางใจของนักวิจารณ์สาวจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่โดยไม่ต้องใช้มือ รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธที่ถูกพัดโหมด้วยอีโก้และศักดิ์ศรีพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงสมอง เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดูแคลนคู่นั้นทันทีโดยไม่เกรงกลัว “คุณเป็นใครคะ ถึงมีสิทธิมาตัดสินคนอื่นด้วยคำพูดต่ำตมแบบนี้?” “ริน!” คีย์ตวาดเสียงกร้าว เขาขยับเข้ามาดึงแขนเรียวของหญิงสาวไว้เบาๆ เป็นเชิงปราม แต่รินรดากลับสะบัดออกอย่างแรงด้วยความฉุนเฉียว “ทำไมคะ? ฉันพูดความจริงนี่! อยู่ๆ ก็พรวดพราดเข้ามาแล้วมาดูถูกคนอื่นอย่างไร้มารยาท แม่ลูกคู่นี้เป็นโรคจิตชอบลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของคนอื่นเหมือนกันหมดเลยหรือไง!” “รินรดา!” คีย์เรียกชื่อเธอเสียงดังลั่น ดวงตาคมดุจ้องมองเธอด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “อย่าล้ำเส้นนะ นั่นแม่ผม!” “แล้วไงคะ? แม่คุณเป็นใครไม่สำคัญ แต่ไม่มีสิทธิมาเหยียบยี้ศักดิ์ศรีใครหน้าไหนทั้งนั้น!” รินรดาหันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์ระเบิดออกมาเป็นคำพูด “คุณก็เอาแต่สั่ง เอาแต่ใจตัวเอง คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล พอมีปัญหาอะไรขึ้นมาก็ทำหน้าหงุดหงิดใส่ฉัน เหมือนฉันเป็นตัวปัญหาตลอดเวลา!” “แล้วไม่ใช่หรือไง!” คีย์สวนกลับทันควัน ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่ออีโก้ของเชฟหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครถูกท้าทายด้วยคำพูดจี้ใจดำ “ถ้าคุณไม่ทำตัวอวดเก่ง ดื้อรั้น และคอยขัดคำสั่งผมทุกเรื่อง เรื่องบ้าๆ แบบนี้มันจะเกิดขึ้นไหมริน! ทุกอย่างที่ผมทำ ผมทำเพื่อความสมบูรณ์แบบ แต่คุณกลับทำลายมันด้วยความเอาแต่ใจของตัวเองตลอดเวลา!” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านด้วยความโกรธของคนทั้งคู่ สตรีผู้เป็นมารดาของคีย์ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ราวกับกำลังชมละครสัตว์ราคาถูก “พอใจหรือยังคะที่ได้ด่าฉันจนหนำใจ” รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แต่นัยน์ตากลมโตกลับร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดของเขาเมื่อครู่มันกรีดลึกเข้าไปในใจขนาดไหน “ริน... ผมไม่ได้หมายความว่า—” คีย์ชะงักไปเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตาคู่สวยนั้น น้ำเสียงของเขาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเธอไว้ “ถอยไปค่ะ!” รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี เธอถอยหลังกรูดราวกับรังเกียจสัมผัสนั้น “ฉันทนพอแล้ว... ทนกับการต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนปากร้าย เอาแต่ใจ และไม่เคยเห็นหัวใครอย่างคุณ ทนกับการต้องมารองรับอารมณ์บ้าๆ ของคุณเต็มทีแล้ว!” “รินรดา อย่าพูดจาประชดประชันนะ หยุดเดี๋ยวนี้!” คีย์พยายามก้าวเข้ามาใกล้ แต่รินรดากลับถอยหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง “ฉันไม่ได้ประชด!” เธอตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงมาอาบแก้ม แต่น้ำเสียงของเธอยังคงแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว “เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ คีย์... โปรเจกต์บ้าบอนี่ ฉันไม่ทำมันต่อแล้ว เชฟเทวดาอย่างคุณก็เชิญอยู่คนเดียวไปตามสบายเถอะ!” พูดจบ หญิงสาวก็ไม่รอให้ชายหนุ่มได้แก้ตัวหรือเอ่ยคำใดออกมาอีก เธอพุ่งตัวผ่านร่างของมารดาเขาไปอย่างไม่ลังเล เสียงฝีเท้าเร่งรีบก้าวตรงไปยังประตูทางออก “ริน! หยุดนะ!” คีย์ตะโกนไล่หลัง ร่างสูงพยายามจะวิ่งตามออกไป แต่ถูกเสียงทรงอำนาจของมารดาขวางไว้เสียก่อน “คีย์! ลูกจะตามผู้หญิงไร้มารยาทคนนั้นไปทำไม กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” “แม่ถอยไป!” เชฟหนุ่มตวาดใส่แม่แท้ๆ ของตัวเองเป็นครั้งแรกในชีวิต ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่ง เขาก้าวข้ามผ่านมารดาพุ่งพรวดออกไปที่ประตูทันที แกร็ก! คีย์กระชากประตูเปิดออกกว้าง ลมเย็นยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าคมคาย ถนนด้านนอกว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของร่างเพรียวที่เขาเพิ่งขับไล่ไสส่งด้วยคำพูดใจร้าย มีเพียงความมืดมิดและเสียงหริ่งหรีดเรไรรอบตัวที่ดังสะท้อนก้องในความเงียบ หัวใจของเชฟอัจฉริยะผู้หยิ่งยโสกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกหนาวเหน็บแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว เธอนั่งรถออกไปแล้ว... หรือเธอกำลังเดินเท้าอยู่ในย่านเปลี่ยวนี้คนเดียว? คีย์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ตัวเขาร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา อีโก้ทิฐิที่เคยค้ำคอพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อรู้ว่าตนเองเป็นคนผลักไสผู้หญิงคนนั้นออกไปจากชีวิตด้วยมือของเขาเอง ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าวิ่งตามออกไปเพื่อควานหาร่างบางให้เจอ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อเชฟก็ดังขึ้น... *ติ๊ง!* คีย์หยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่แนบพิกัดตำแหน่งล่าสุด พร้อมกับประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบจนหยุดไหล *[เชฟคีย์คะ... คุณผู้หญิงคนสนิทของคุณไม่ได้แค่มาหาคุณที่เซฟเฮาส์หรอกนะ แต่เธอเพิ่งส่งคนไปจัดการ ‘ร้านอาหาร’ ของรินรดาที่กรุงเทพฯ เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ร้านกำลังถูกไฟไหม้ค่ะ]* ...ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยลุ้นไปกับความสัมพันธ์พังๆ แต่คลั่งรักของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ!