ยินดีต้อนรับสู่ทวีปอาร์เคีย

"ถ้าท่านขยับอีกเพียงแค่นفceเดียว ข้าจะหลอมละลายชุดเกราะหนังชั้นดีของท่านให้กลายเป็นเศษขี้เถ้าที่ไร้ค่าทันที... สหายผู้มาจากต่างมิติ" เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูหนาวแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู พร้อมกับความร้อนระอุของละอองไฟที่แผดเผาจนผิวหนังบริเวณลำคอของคริตแสบยิบ การตื่นขึ้นมาจากการเดินทางข้ามมิติที่ควรจะเป็นความเงียบสงบ กลับถูกต้อนรับด้วยปลายดาบเวทมนตร์สีแดงฉานที่จ่ออยู่ตรงชีพจรพอดี คริตไม่1ขยับเขยื้อนตามสัญชาตญาณของโปรแกรมเมอร์ผู้ผ่านสถานการณ์วิกฤตมานับไม่ถ้วน ดวงตาสีนิลกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประมวลผลสถานการณ์ เขากำลังนอนอยู่บนพื้นหินอ่อนโบราณที่สลักลวดลายวงจรเวทมนตร์ประหลาด ซึ่งในมุมมองของเขามันไม่ใช่เวทมนตร์โบราณธรรมดา แต่มันคือ "โค้ดอักขระ" ที่กำลังทำงานผิดพลาดอย่างรุนแรง เส้นแสงสีฟ้าและแดงกระพริบสลับกันไปมาบนพื้นผิวอากาศราวกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังเผชิญกับอาการ Blue Screen of Death "ใจเย็นก่อนแม่นาง... ข้าเพิ่งมาถึง และดูเหมือนว่าระบบนำทางของพวกท่านจะมีปัญหาทางเทคนิคเล็กน้อย" คริตเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและราบเรียบ แม้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าจะกดดันเพียงใดก็ตาม เขารักษาระดับการหายใจให้คงที่เพื่อแสดงถึงความสุขุม หญิงสาวเจ้าของดาบเพลิงหรี่ตามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ปลายดาบยังคงไม่ลดระดับลง ลีนาสวมชุดเกราะหนังสีดำสนิทที่ประดับด้วยลวดลายเปลวเพลิงสีทอง เรือนผมสีแดงเพลิงรวบมัดไว้เป็นหางม้าสูง ดวงตาสีอำพันคู่นั้นเต็มไปด้วยความระแวงและร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มายาวนาน "เจ้าเรียกความผิดพลาดระดับทำลายล้างทวีปนี้ว่า 'ปัญหาทางเทคนิคเล็กน้อย' อย่างนั้นหรือ?" ลีนากลอกตาด้วยความหงุดหงิด น้ำเสียงของเธอบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน "ดูรอบตัวเจ้าเสียก่อน สหายต่างมิติ" คริตยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสัมผัสได้ถึงความเบาหวิวของร่างกายที่แปลกประหลาด กล้ามเนื้อและกระดูกถูกรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด ความรู้สึกเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความจริงตรงหน้า—ทวีปอาร์เคีย ทวีปหลักของเกมออนไลน์ยักษ์ใหญ่ที่เขากำลังพัฒนาอยู่ในโลกความเป็นจริง แต่ทว่า ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่โลกแฟนตาซีที่สวยงามตามดีไซน์อริจินัล ท้องฟ้าเหนือทวีปอาร์เคียไม่ใช่สีฟ้าครามหรือยามสนธยาที่งดงาม แต่มันถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีเทาเข้มที่มี "โค้ดคำสั่งภาษาโปรแกรม" ไหลผ่านไปมาบนท้องฟ้าเหมือนม่านน้ำตกดิจิทัล ขอบเขตของแมกไม้และภูเขากำลังกะพริบและหายไปทีละส่วนราวกับไฟล์ภาพกราฟิกที่เรนเดอร์ไม่เสร็จ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะ World Corruption 87.4%] [คำเตือน: ตัวละครผู้เล่น [Krit] อยู่ในสถานะ Level 1 - ขาดแคลนทรัพยากรและสิทธิ์การเข้าถึงระบบ] [ข้อผิดพลาดร้ายแรง (Fatal Error): หน่วยความจำส่วนกลางเสียหาย ไม่สามารถล็อกเอาต์ได้ เวลาที่เหลือในการกอบกู้ระบบ: 71 ชั่วโมง 52 นาที] หน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าคริตโดยอัตโนมัติ ตัวเลขถอยหลังกำลังเดินเครื่องอย่างไม่ปรานีปรานี มันเป็นหลักฐานยืนยันว่าภารกิจกู้โลกใน 72 ชั่วโมงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และเขากำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความหายนะของจริง "เลเวล 1... กับอินเทอร์เฟซที่มีบั๊กกระจายอยู่ทุกตารางนิ้ว" คริตพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม แม้สถานการณ์จะเลวร้าย แต่ในฐานะโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะ การได้เห็นระบบที่พังทลายต่อหน้ากลับปลุกสัญชาตญาณนักแก้ปัญหาในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด "เจ้าพึมพำอะไรของเจ้า? สมองกระทบกระเทือนจากการเคลื่อนย้ายมิติหรือไง?" ลีนาเก็บดาบเข้าฝักข้างเอวด้วยความรำคาญ แม้ปากจะพูดจาถากถาง แต่สายตาของเธอกลับคอยกวาดมองรอบบริเวณเพื่อระวังภัยให้อย่างไม่รู้ตัว "ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิตรอดเกินกว่าห้านาทีต่อจากนี้ จงตามข้ามา ซากปรักหักพังแห่งนี้กำลังจะรีเซ็ตตัวเองในอีกไม่ช้า และข้าไม่มีเวลามาแบกคนไร้ประโยชน์เลเวล 1 อย่างเจ้าแน่ๆ" "ข้าขอแย้งในจุดนี้นะครับแม่นางลีนา" คริตขยับแว่นตาที่ไม่มีอยู่จริงบนใบหน้าตามความเคยชิน น้ำเสียงของเขายังคงสุภาพและนุ่มนวล "คนไร้ประโยชน์มักจะเป็นผู้กุมกุญแจสำคัญในการแก้บั๊กเสมอ ถ้าท่านทิ้งข้าไว้ที่นี่ เกรงว่าทวีปอาร์เคียที่ท่านรักคงได้กลายเป็นขี้eเถ้าดิจิทัลก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินเป็นครั้งที่สองแน่นอน" ลีนาหยุดเดิน เธอหันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความตกตะลึงระคนฉุนเฉียว ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและรอยยิ้มสุภาพแบบนี้มานานมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น... เขาจำชื่อของเธอได้อย่างไร ทั้งที่เธอยังไม่ได้แนะนำตัวด้วยซ้ำ? "เจ้าเป็นใครกันแน่... คริต?" ลีนาหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง มือเรียวบางแตะอยู่ที่ด้ามดาบอีกครั้ง พร้อมที่จะชักออกมาได้ทุกเมื่อหากมีความผิดปกติเกิดขึ้น ก่อนที่คริตจะได้เอ่ยปากอธิบาย พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำที่ดังก้องมาจากใต้พิภพราวกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ โค้ดอักขระบนท้องฟ้าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เกิดเป็นรูโหว่สีดำสนิทที่มองเห็นความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนาน [Unrendered Entity] กำลังเข้าใกล้พิกัดปัจจุบัน] [คำเตือน: สิ่งนี้ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในระบบ กรุณาหลบหนีทันที] คริตเงยหน้าขึ้นมองรอยแยกสีดำบนท้องฟ้าที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาสีนิลสะท้อนแสงสีแดงของบั๊กที่ส่องประกายวาววับ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาสลายหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่เฉียบคมดุจใบมีด "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ..." คริตพูดพึมพำเบาๆ ขณะที่เงาดำมหึมาค่อยๆ ก้าวทะลุกำแพงมิติออกมาจากรอยแยกนั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่นี้ไป1ด้วยกันนะครับ – ลอร์ดออฟดาร์กเนส