แสงสว่างสีฟ้าที่ปลายจอ

นิ้วเรียวยาวของคริตเคาะลงบนคีย์บอร์ดกลไกเสียงทุ้มต่ำเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ความละเอียดสูงถึงสามจอ ซึ่งสะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าอมเขียวของโค้ดโปรแกรมจำนวนมหาศาลที่กำลังวิ่งผ่านไปมาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำตกแห่งข้อมูล ความเงียบสงบภายในห้องทำงานส่วนตัวถูกรบกวนด้วยเสียงพัดลมระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์สเปกสูงที่ส่งเสียงคำรามเบาๆ มันคือเครื่องมือชิ้นเดียวที่ซื่อสัตย์ที่สุด หลังจากที่เขาต้องเผชิญกับค่ำคืนอันยาวนานติดต่อกันมาสามวันเต็ม "บรรทัดที่ห้าร้อยสี่สิบ... ค่าความหน่วงของเรนเดอร์กราฟิกยังสูงเกินไปเกือบเจ็ดเปอร์เซ็นต์" คริตพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตากวาดมองตัวเลขและกราฟฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนบนจอซ้ายมืออย่างพินิจพิเคราะห์ สำหรับคนทั่วไป สิ่งเหล่านี้อาจเป็นเพียงกลุ่มตัวอักษรไร้ความหมาย แต่สำหรับเขา มันคือ "ลมหายใจ" ของจักรวาลจำลองที่เขาร่วมพัฒนาขึ้นมา โครงการ 'Project: Aetherius' หรือที่ทีมพัฒนาเรียกกันลับๆ ว่า "เซียนยุทธภพดิจิทัล" ไม่ใช่แค่เกมออนไลน์แนวเกมสวมบทบาททั่วไป แต่มันคือระบบนิเวศอัจฉริยะที่ขับเคลื่อนด้วยปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง ซึ่งถูกออกแบบมาให้ตอบสนองต่อการกระทำของผู้เล่นได้อย่างสมจริงราวกับมีชีวิตจิตใจ ความผิดพลาดในอดีตยังคงตามหลอกหลอนเขา AI ตัวแรกที่เขาเคยสร้างขึ้นเพื่อช่วยเหลือมนุษย์ กลับเกิดการเรียนรู้ผิดพลาดจนสร้างความเสียหายในโลกจริง แม้คริตจะแก้ไขมันได้ทันและรับผิดชอบทุกอย่างด้วยการลาออกจากบริษัทเทคโนโลยีชื่อดัง แต่บาดแผลในใจนั้นทำให้เขาปฏิญาณตนว่าจะไม่มีทางปล่อยให้ความผิดพลาดแบบเดิมเกิดขึ้นอีก และการทดสอบระบบปิดรอบสุดท้ายในคืนนี้ คือบทพิสูจน์ว่าเขาสามารถควบคุม "ความสมบูรณ์แบบ" นี้ได้หรือไม่ "คริต นายยังไม่นอนอีกเหรอวะ?" เสียงทุ้มต่ำผ่านระบบสื่อสารไร้สายจากเพื่อนร่วมทีมและหัวหน้าโปรเจกต์ดังขึ้นแทรกความเงียบ "ยังครับ... กำลังตรวจสอบความเสถียรของเกตوايเชื่อมต่อมิติข้อมูลสุดท้ายอยู่" คริตตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "ถ้าผ่านขั้นตอนนี้ไปได้ ระบบทั้งหมดจะพร้อมสำหรับการรันแบบออโต้ตามกำหนดการเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า" "ระวังตัวด้วยนะเพื่อน ฉันสังหรณ์ใจแปลกๆ ตั้งแต่ระบบเริ่มทำการซิงโครไนซ์กับฐานข้อมูลบล็อกเชนปริศนานั่นแล้ว ค่าพลังงานมันกระโดดขึ้นสูงจนน่ากลัว" เสียงของเพื่อนร่วมงานคนเดิมเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด คริตไม่ได้ตอบอะไร เขากลับใช้มือขวาเลื่อนเมาส์คลิกเปิดหน้าต่างคำสั่งควบคุมหลัก (Master Control Panel) ขึ้นมา บนจอภาพตรงกลาง ปรากฏภาพจำลองของทวีปแฟนตาซีขนาดยักษ์ที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกแห่งข้อมูลดิจิทัล มันช่างงดงามและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน เบื้องหลังฉากหน้าอันสวยงามนี้ คือกฎฟิสิกส์และระบบเวทมนตร์ที่ถูกแปลงเป็นอัลกอริทึมคณิตศาสตร์อันซับซ้อน คริตต้องการพิสูจน์ว่าโลกดิจิทัลสามารถมีความยุติธรรมและงดงามได้ หากผู้สร้างวางรากฐานมันไว้อย่างถูกต้อง เขากดปุ่ม Enter ยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้ายเพื่อเริ่มกระบวนการ "Deep Dive Calibration" ชั่วพริบตานั้นเอง... บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พัดลมระบายความร้อนที่เคยส่งเสียงคำราม กลับเงียบลงอย่างไร้สาเหตุ หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งสามจอที่เคยสว่างไสวด้วยโค้ดสีเขียวและฟ้า กลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทมืดทึบราวกับห้วงอวกาศอันไร้ก้นบึ้ง "เกิดอะไรขึ้น? ระบบไฟตกงั้นเหรอ?" คริตขมวดคิ้วแน่น มือที่วางอยู่บนโต๊ะพยายามเอื้อมไปจับสวิตช์สำรองไฟ แต่ทว่า... ร่างกายของเขากลับขยับไม่ได้ มันไม่ใช่ความรู้สึกชาทั่วไป แต่เป็นความรู้สึกเหมือนกับว่าเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายกำลังถูกแยกสลายออกเป็นอนุภาคข้อมูลขนาดเล็ก ความเจ็บปวดแปลบปาล์มวิ่งพล่านไปตามเส้นประสาท ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงนับล้านโวลต์ไหลผ่านร่าง หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทไปเมื่อครู่ กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แสงสีฟ้าอ่อนของโปรแกรมที่เขาคุ้นเคย... มันคือแสงสว่างสีฟ้าเจิดจ้าอันทรงพลังที่พุ่งทะลักออกมาจากหน้าจอโดยตรง ราวกับประตูมิติที่เปิดกว้างเพื่อกลืนกินทุกสิ่งรอบตัวเข้า ดวงตาสงบนิ่งของคริตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาสะท้อนบนกระจกหน้าจอปรากฏภาพของตัวละครในชุดจอมยุทธ์โบราณที่สวมเกราะดิจิทัลเรืองแสง แทนที่จะเป็นเงาของตัวเขาเองในชุดฮู้ดสีดำ เสียงแจ้งเตือนระบบอันเยือกเย็นและไร้อารมณ์ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาท โดยปราศจากแหล่งกำเนิดเสียงภายนอก: [ ตรวจพบผู้ใช้งานหลัก... ผ่านเงื่อนไขการเชื่อมต่อเชิงลึกสมบูรณ์แบบ ] [ เริ่มต้นถ่ายโอนจิตสำนึกเข้าสู่ "อาณาจักรเซียนดิจิทัล" ] [ ระยะเวลากู้คืนระบบทั้งหมด: 72 ชั่วโมง ] [ คำเตือน: หากท่านไม่สามารถเคลียร์ภารกิจหลักได้ภายในเวลาที่กำหนด จิตสำนึกของท่านจะถูกลบออกจากฐานข้อมูลอย่างถาวร... ] สติสัมปชัญญะของคริตค่อยๆ เลือน2รางลงพร้อมกับแสงสีฟ้าที่กลืนกินวิสัยทัศน์ทั้งหมด จนกระทั่งความมืดมิดเข้าปกคลุม และเสียงสุดท้ายที่ก้องอยู่ในหูคือเสียงลมหายใจของใครบางคนที่ยืนรอเขาอยู่ที่ปลายทาง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมออกเดินทางก้าวแรกไปกับผมนะครับ