การพบกันที่ไม่น่าประทับใจ

"ถอยไปซะ เจ้าหนูหน้าอ่อน! ถ้าไม่อยากกลายเป็นขี้เถ้าในสามวินาที!" เสียงตะคอกตวาดก้องพร้อมกับคลื่นความร้อนที่แผดเผาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว คริตไม่จำเป็นต้องหันไปมองหน้าเจ้าของเสียงด้วยซ้ำ เขาก็สามารถประเมินสถานการณ์ทั้งหมดได้จากข้อมูลตัวเลขที่ไหลผ่านเรตินาเสมือนของตนเอง มอนสเตอร์ตรงหน้าคือ 'หมาป่าอัคคีทมิฬ' ระดับ 42 มี HP เหลืออยู่เพียง 3.8% เท่านั้น ซึ่งในมุมมองของโปรแกรมเมอร์หนุ่ม มันคือเป้าหมายที่กำลังจะคุกคามระบบสมดุลของแผนที่เขตป่าสนธยาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า หากปล่อยให้ผู้เล่นสายเวทธาตุไฟตรงหน้าใช้สกิล 'ระเบิดเพลิงโลกันต์' สุ่มสี่สุ่มห้า แรงระเบิดจะไปทำลายรากไม้ของ 'พฤกษาโบราณ' ที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งจะทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ ปลดปล่อยมินิบอสระดับ S ออกมาสร้างความวุ่นวายให้ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ นี่คือสิ่งที่คริตยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด เพราะเวลา 72 ชั่วโมงในการกู้โลกใบนี้ของเขามีค่ามากกว่าทองคำ "ถ้าคุณใช้สกิลนั้นตอนนี้ ค่าความเสียหายจะทะลุเพดานการดูดซับของเขตอาคม และมันจะปลุกรากไม้โบราณเบื้องหลังคุณนะครับ" คริตเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ขณะที่ก้าวเท้าหลบเปลวไฟที่เฉียดใบหูไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรอย่างแม่นยำ "แกเป็นใครกันถึงมาสั่งฉัน! มองไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังล่าบอสเดี่ยวอยู่!" ลีนากัดฟันกรอด ดวงตาสสีเพลิงจ้องมองชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยความโกรธเกรี้ยว ชุดเกราะนักเวทสีแดงเพลิงของเธอย้อมไปด้วยคราบเขม่าและเลือดของมอนสเตอร์ เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงลมที่เกิดจากพลังเวทอัดแน่นในมือ เธอคือจอมเวทสาวผู้ติดอันดับท็อปเท็นของกิลด์ใหญ่อภิมหาอำนาจ และถือคติว่าความพ่ายแพ้เป็นเรื่องน่าอัปยศ ยิ่งมีคนมาขัดจังหวะการต่อสู้เพื่อแย่งชิงไอเทมดรอปด้วยแล้ว ความอดทนของเธอก็ยิ่งติดลบ ทว่า คริตไม่ได้สนใจทิฐิอันสูงส่งของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของเขาขยับกลางอากาศ วาดโครงสร้างโค้ดคำสั่งย่อยเพื่อปรับเปลี่ยนวิถีการโจมตีของมอนสเตอร์ด้วยการใช้ไอเทมชิ้นเล็กๆ ที่หาได้ทั่วไปตามพื้น นั่นคือ 'ผลไม้หนามพิษ' *ฉับพลัน!* หมาป่าอัคคีทมิฬที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่ลีนา กลับเปลี่ยนเป้าหมายกะทันหันเนื่องจากกลิ่นของผลไม้หนามพิษที่คริตโยนไปตกข้างๆ มันสะบัดกรงเล็บตะปบพื้นดินจนฝุ่นตลบอบول ก่อนจะสิ้นใจล้มลงด้วยการคำนวณดาเมจที่แม่นยำถึงหน่วยสุดท้าย ระบบแสดงผลหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงเด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนการเคลียร์มอนสเตอร์สำเร็จ [ท่านได้รับค่าประสบการณ์ และชิ้นส่วนไอเทมระดับหายาก] "นาย... นายทำบ้าอะไรลงไป!" ลีนาพุ่งเข้ามาประชิดตัว คทาเวทในมือจ่อเข้าที่ลำคอของคริตโดยตรง ปลายคทาสั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธ "นั่นมันเหยื่อของฉัน! นายกล้าดียังไงมาขโมยการฆ่า และยัง... ยังกล้ามาสอนฉันเรื่องการใช้เวทมนตร์อีกงั้นเหรอ!" คริตเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่ออาวุธที่จ่ออยู่เลยแม้แต่น้อย เขากลับมองทะลุผ่านค่าสถานะและสถิติการต่อสู้ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตัวละครของเธอ "ผมไม่ได้ขโมยครับ ผมแค่ช่วยไม่ให้คุณตายฟรีจากแรงระเบิดสะท้อนของพฤกษาโบราณต่างหาก ลองดูที่เท้าของคุณสิครับ... รอยแตกร้าวบนพื้นดินนั่นเริ่มแผ่ขยายมาสามวินาทีแล้วนะ" ลีนาชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มลงมองตามที่ชายหนุ่มบอก พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเธอกำลังเปล่งแสงสีส้มเรืองรอง รากไม้หนาทึบใต้ดินกำลังสั่นสะเทือนด้วยความโกรธเกรี้ยวจากการถูกรบกวนพลังงานธรรมชาติ หากเธอยังดันทุรังใช้สกิลเดิมเมื่อครู่ แรงอัดอากาศจะทำให้เธอติดสถานะมึนงงและถูกรากไม้กลืนกินในคราวเดียว นี่คือความจริงที่เถียงไม่ออก แต่วิธีการพูดที่เต็มไปด้วยเหตุผลและท่าทีสุขุมจนเกินไปของคริต กลับทำให้จอมเวทสาวผู้มีอีโก้สูงส่งรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเด็กน้อยที่กำลังถูกผู้ใหญ่สั่งสอน "I don't care! (ฉันไม่สนใจ!)" ลีนาขบกรามแน่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบเหนื่อย "ต่อให้ฉันจะตายซากอยู่ตรงนี้ มันก็เรื่องของฉัน! นายไม่มีสิทธิ์มาจุ้นจ้านกับวิธีเล่นของฉัน เข้าใจไหมเจ้าโปรแกรมเมอร์สมองกล!" "โปรแกรมเมอร์?" คริตทวนคำเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน "ดูเหมือนคุณจะรู้ข้อมูลเกี่ยวกับตัวผมพอสมควรสินะครับ ทั้งที่ผมเพิ่งเคยล็อกอินเข้ามาในโลกนี้เป็นวันที่สองเท่านั้นเอง" "หっ..." ลีนาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป เธอยิ่งถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายปนฉุนเฉียว "ใคร... ใครอยากจะไปรู้เรื่องของนายกัน! แค่สไตล์การแต่งตัวประหลาดๆ กับวิธีคำนวณดาเมจเหมือนพวกโรคจิตคิดเลข มันก็ดูออกง่ายยิ่งกว่าอะไรดีแล้ว!" คริตไม่ต่อความยาวสาวความยืด เขารู้ดีว่าการต่อปากต่อคำกับคนที่มีทิฐิสูงไม่มีประโยชน์อันใด สิ่งสำคัญตอนนี้คือการปิดรอยรั่วของระบบที่เกิดจากการตายของหมาป่าอัคคีทมิฬตัวนี้ต่างหาก มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของลีนาที่ยังคงถือคทาเล็งมาที่เขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ ให้เธอก้าวถอยหลังพ้นจากรัศมีของรอยแยกบนพื้นดิน "ปล่อยนะ! จะทำอะไรของนาย!" ลีนาสะบัดข้อมือออกทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวมองเขาด้วยความไม่ไว้วางใจ *ตูมมม!* วินาทีถัดมา พื้นดินจุดที่ลีนาเคยยืนอยู่เมื่อครู่ก็ระเบิดออกเป็นวงกว้าง รากไม้ขนาดยักษ์พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเศษหินที่กระจายไปทั่วทิศทาง แรงลมจากการระเบิดพัดผ่านร่างของทั้งคู่จนเส้นผมปลิวไสว ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเศษซากปรักหักพังที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้น ลี้ายืนนิ่งค้าง เธอมองภาพตรงหน้าสลับกับใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยของคริต หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตกใจกลัวผสมผสานกับความรู้สึกประหลาดลึกๆ ที่อธิบายไม่ถูก หากไม่ใช่เพราะชายหนุ่มคนนี้ดึงตัวเธอออกมาเมื่อกี้ ป่านนี้ร่างของเธอคงกลายเป็นแสงสีขาวส่งกลับไปเกิดใหม่ที่จุดเซฟเรียบร้อยแล้ว "ทีนี้... เชื่อผมหรือยังล่ะครับ ว่าผมไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะเพื่อหาเรื่อง แต่ผมกำลังช่วยชีวิตคุณต่างหาก" คริตปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องลมฟ้าอากาศ ลีนาเม้มริมฝีปากแน่น เธอยังคงฟอร์มจัดและไม่อยากยอมรับความช่วยเหลือจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ แต่หลักฐานตรงหน้ามันชัดเจนเสียจนเธอหาข้ออ้างมาเถียงไม่ออกจากลำคอ "ช... ชิ! อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะขอบคุณนายนะ!" ลีนาเชิดหน้าขึ้น หันหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ "ถึงนายจะช่วยชีวิตฉันไว้ แต่หนี้ครั้งนี้... ฉันจะคิดบัญชีคืนแน่ เจ้าบ้าคริต!" คริตเพียงแต่ยิ้มบางๆ ไม่ได้ถือสาหาความท่าทีพยศของหญิงสาว เขาก้มลงมองหน้าจอระบบส่วนตัวที่ปรากฏขึ้นมาใหม่อีกครั้งเพื่อตรวจสอบภารกิจถัดไป ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเดินออกไปนั้น เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาท แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติธรรมดา มันเป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตที่ไม่ได้ยินมานาน [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบความผิดปกติของโค้ดต้นกำเนิดในเขตพิกัด 004] [คำเตือน: 'ผู้รุกรานจากมิติเบื้องล่าง' กำลังทำการฉีกกระชากไฟร์แวลAของเซิร์ฟเวอร์หลัก] [ภารกิจลับระดับ SSS ถูกกระตุ้นโดยอัตโนมัติ: "เงาแห่งปฐมกาลได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว จงหยุดยั้งมันก่อนที่เวลา 72 ชั่วโมงจะสิ้นสุดลง"] บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน ท้องฟ้าสีครามในเขตป่าสนธยาเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา ลีนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก ในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวนั้น เงาร่างสีดำสนทรารูปร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น ค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่ฉีกขาดกลางอากาศ ดวงตาสสีแดงฉานนับร้อยคู่จ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ "ดูเหมือนว่า... เราจะไม่มีเวลามาเถียงกันเรื่องไร้สาระแล้วล่ะครับ" คริตพูดด้วยน้ำเสียงที่สุขุมขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคู่นคมกริบสะท้อนภาพเงายักษ์ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่นี้ไปด้วยกันนะครับ – ลอร์ดออฟดาร์กเนส