หมู่บ้านกลางหุบเขา

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและควันไฟจางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ ทัศนียภาพเบื้องหน้าของพวกเราคือหมู่บ้านมัตสึนะที่ถูกโอบล้อมด้วยแนวเขาสูงชัน จนแทบจะกลายเป็นหลุมอับทางอากาศและสัญญาณดิจิทัล "ระบบนำทางออฟไลน์แสดงผลแค่พื้นที่ว่างเปล่า... ที่นี่ถูกตัดขาดจากเครือข่ายส่วนกลางของทวีปอย่างสมบูรณ์แบบ" ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะใช้นิ้วเคาะลงบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซโฮโลแกรมที่กระพริบเตือนสีแดงฉาน ข้อมูลโค้ดบางส่วนในระบบเนวิเกเตอร์บิดเบี้ยวจนกลายเป็นอักขระขยะ บ่งบอกว่าที่นี่มีบางสิ่งรบกวนคลื่นความถี่พลังงานอย่างรุนแรง ลีนาที่ยืนกอดอกพิงผนังไม้เก่าคร่ำคร่าของบ้านหลังหนึ่งปรายตามองผมด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะตามนิสัย "ถ้ามัวแต่รอให้สัญญาณดาวเทียมของคุณเชื่อมต่อได้ เราคงได้ยืนรอจนรากงอกกลายเป็นศาลเจ้าประจำหมู่บ้านนี้พอดี นายก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่เซิร์ฟเวอร์หลักที่มีระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่น... ดูรอบตัวเราสิ คริต" เธอยกคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณให้ผมมองสำรวจบรรยากาศโดยรอบ ถนนดินลูกรังแคบๆ ของหมู่บ้านเงียบสงบจนน่าขนลุก ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีเสียงหัวeเราะของเด็กๆ หรือแม้แต่เสียงฝีเท้าของผู้คน ทั้งที่เวลาขณะนี้ควรจะเป็นช่วงเวลาทำมาหากินคึกคักที่สุด ประตูบ้านทุกหลังปิดสนิท หน้าต่างถูกตอกปิดตายด้วยแผ่นไม้หนา มีเพียงเศษผ้าสีดำเก่าๆ ผูกติดไว้ตามรั้วไม้ราวกับเป็นสัญลักษณ์เตือนภัยบางอย่าง ผมหรี่ตาลง วิเคราะห์โครงสร้างข้อมูลรอบตัวด้วยทักษะ ‘เนตรวิศวกร’ [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานระดับ 3 ในพื้นที่] [คำเตือน: อัตราการไหลเวียนของมานาในอากาศต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 45%] "ไม่ใช่แค่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก... แต่สภาพแวดล้อมที่นี่กำลังดูดกลืนพลังงานชีวิต" ผมขมวดคิ้วแน่น ประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "สิ่งปลูกสร้างเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นตามหลักเรขาคณิตโบราณเพื่อกดทับอะไรบางอย่างไว้ใต้ดิน ประชาชนในหมู่บ้านไม่ได้หายไปไหน... พวกเขาแค่อยู่ในภาวะจำศีลเพื่อลดการใช้พลังงาน" "หึ ฉลาดสมเป็นโปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง แต่วิเคราะห์ไปก็ไม่ได้ช่วยให้อิ่มท้องหรอกนะ" ลีนาถอนหายใจยาว ขยับไหล่เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ เปลวเพลิงสีส้มจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอเพื่อขับไล่ความหนาเย็นยะเยือกของบรรยากาศรอบกาย "ฉันได้กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่ทั้งมนุษย์และมอนสเตอร์... มันซ่อนอยู่หลังม่านหมอกควันตรงนั้น" ทันทีที่ลีนาพูดจบ บานประตูไม้สักเก่าแก่ของบ้านหลังใหญ่ที่สุดกลางหมู่บ้านก็แง้มออกช้าๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงัน ร่างของชายชราคนหนึ่งก้าวออกมา ร่างกายของเขาสกปรกและผอมโซจนเห็นโครงกระดูก ดวงตาทั้งสองข้างขุ่นมัวราวกับสูญเสียการมองเห็นไปนานแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องชะงักคือ ‘แถบสถานะ’ สีเทาหม่นที่ลอยอยู่เหนือหัวของเขา ซึ่งไม่มีชื่อระบุไว้ มีเพียงเครื่องหมายคำถามและข้อความกระพริบเตือนสติ [NPC พิเศษ: ผู้เฝ้าประตูแห่งพันธสัญญาที่ถูกลืม] "นักเดินทางต่างถิ่น..." เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายถูกเสียดสีดังขึ้นจากลำคอของชายชรา เขาไม่ได้มองมาที่เราโดยตรง หากแต่จ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า "พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงก้าวเท้าเข้ามาในเขตหวงห้าม... ที่ซึ่งกาลเวลาถูกแช่แข็งไว้เพื่อรอการไถ่บาป" ผมก้าวออกไปบังด้านหน้าลีนาเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ แม้จะรู้ว่าพลังป้องกันของเธอเหนือกว่าผม แต่ในฐานะผู้ควบคุมระบบ ผมจำเป็นต้องเป็นผู้เจรจาเพื่อเก็บข้อมูล "พวกเราพลหลงเข้ามาเนื่องจากความผิดพลาดของระบบนำทางครับ... ท่านผู้เถ้า หากพวกเราล่วงเกินสิ่งใดโดยไม่เจตนา โปรดชี้แนะหนทางออกให้ด้วย" ผมใช้น้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวลที่สุด เพื่อไม่ให้กระตุ้นกลไกการป้องกันตัวของ NPC ชายชราหัวחเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่ากลัว "ทางออกงั้นรึ? โลกภายนอกไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้วสำหรับผู้ที่ถูกเลือก... ถ้าพวกเจ้าต้องการรอดชีวิตออกไปจากหุบเขานี้ จงพิสูจน์ว่าพวกเจ้ามีค่าพอที่จะแบกรับภาระที่พวกเราแบกมานานนับร้อยปี" พรึบ! หน้าต่างระบบสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ขัดขวางการมองเห็นชั่วขณะ เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในโสตประสาทของผมและลีนาพร้อมกัน [ประกาศจากระบบ: ท่านได้รับภารกิจลับย่อยระดับ A - "โซ่ตรวนแห่งมัตสึนะ"] [เงื่อนไขภารกิจ: ค้นหาต้นตอของการดูดกลืนพลังงานใต้พื้นดิน และปลดปล่อยวิญญาณ 12 ดวงที่ถูกจองจำภายใน 3 ชั่วโมง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สถานะตัวละครจะถูกรีเซ็ตกลับสู่เลเวล 1 และสูญเสียไอเทมทั้งหมดในกระเป๋า] ลีนาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขจบ เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความเชื่อมั่น "ดูท่าทางเราจะเจอแจ็กพอตเข้าให้แล้วสิ... นายว่าไงล่ะ นายท่านโปรแกรมเมอร์ เราจะยอมให้ระบบงี่เง่านี้รีเซ็ตเลเวลที่เราอุตส่าห์ไต่มาด้วยความยากลำบากงั้นเหรอ?" ผมคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา ยื่นมือไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อกดยอมรับภารกิจทันที นิ้วมือของผมขยับพิมพ์คำสั่งจำลองเพื่อวิเคราะห์เส้นทางใต้ดินอย่างรวดเร็ว "การรีเซ็ตเลเวลไม่ใช่ทางเลือกของผมอยู่แล้วครับ... ลีนา เตรียมตัวให้พร้อม เราลงไปข้างล่างกัน" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเราก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสนั่นมาจากใต้พิภพ ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับศตวรรษกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด และเมื่อกลุ่มควันหนาทึบสีดำทะลายขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นดิน ร่างเงาสีแดงฉานนับร้อยก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นข้างหูของผม— *“ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ผู้สร้างผู้หลงทาง”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครมา ณ ที่นี้นะครับ