ดีลลับใต้แสงจันทร์

“ถ้าเธอคิดจะใช้ฉันเป็นโล่กันกระสุนเพื่อเดินทางไปเมืองหลวงล่ะก็ ฝันไปเถอะไอ้โปรแกรมเมอร์สมองใส” เสียงของลีนาเย็นเยียบพอๆ กับคมดาบในมือที่เธอกดลงบนลำคอของผม มันไม่ใช่คำขู่ที่ไร้น้ำหนัก เพราะละอองเวทมนตร์ธาตุไฟที่เต้นเร่าอยู่รอบใบดาบกำลังแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว กลิ่นโอโซนผสมกับกลิ่นไหม้อ่อนๆ ตลบอบอวลอยู่ในซอกหลืบของหอคอยร้างแห่งนี้ ผมขยับแว่นสายตาที่ไม่มีเลนส์จริง—มันเป็นเพียงอินเตอร์เฟซที่ระบบฉายออกมาบนเรตินา—พลางยกมือขึ้นระดับอกอย่างใจเย็น สายตาของผมไม่ได้มองไปที่ใบดาบ แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเพลิงที่กำลังกรุ่นโกรธของเธอ “โล่กันกระสุนงั้นหรือครับ? ลีนา... คุณมองผมต่ำเกินไปหน่อยหรือเปล่า” ผมเว้นจังหวะ เลี่ยงการสบตาโดยตรงเพื่อลดทอนแรงกดดัน “ในฐานะคนที่สร้างบั๊กให้คนอื่นปวดหัวมาทั้งชีวิต ผมไม่ได้ต้องการใครมาเป็นโล่ แต่ผมต้องการ ‘พันธมิตร’ ที่จะช่วยให้เราทั้งคู่รอดชีวิตจากเดดไลน์ 72 ชั่วโมงนี้ไปได้” ลีนาแค่นหัวเราะ เสียงของเธอแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “พันธมิตร? ในเกมที่ทุกคนจ้องจะแทงข้างหลังเพื่อให้ได้ไอเทมแรร์น่ะหรือ? นายมีดีอะไร นอกจากตัวเลขค่าสถานะที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินของคลาส [วิศวกรดิจิทัล]” “ค่าสถานะอาจจะต่ำ แต่ผมมี ‘ค่าความลับ’ ที่คุณไม่มี” ผมขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเธอผ่อนแรงกดลงนิดหนึ่ง “ผมเห็นรอยร้าวในโครงสร้างข้อมูลของเมืองหลวง... บั๊กที่พวกผู้บริหารเกมจงใจทิ้งไว้เพื่อรีเซ็ตเซิร์ฟเวอร์ ถ้าคุณไปที่นั่นคนเดียว ด้วยวิธีที่คนปกติใช้ คุณจะกลายเป็นแค่ข้อมูลขยะที่ถูกลบหายไปในพริบตา แต่ถ้าไปกับผม ผมจะพาคุณเข้าไปทาง ‘ประตูหลัง’ ของระบบ” ลีนาเงียบไป สายตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ความทิฐิที่เคยเด่นชัดเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัยตามสัญชาตญาณนักล่า “ทางลัดงั้นหรือ? นายกำลังพูดเรื่องอะไร” “ผมจะพิสูจน์ให้ดู” ผมกดสั่งงานผ่านหน้าต่างโฮโลแกรมที่มองเห็นได้เพียงคนเดียว “คุณมีแต้มสกิลที่ยังไม่ได้อัปเกรดค้างอยู่ 5 แต้มใช่ไหมครับ? กระจายมันไปที่ค่า [ความคล่องตัว] แทนที่จะเป็น [พลังทำลาย] ตามที่ระบบแนะนำสิ แล้วคุณจะเห็นสิ่งที่ผมเห็น” ลีนาชะงักไปเล็กน้อย เธอเปิดหน้าต่างสถานะของตนเองด้วยความระแวง ก่อนจะทำตามที่ผมบอกด้วยท่าทางกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ เพียงชั่วพริบตาที่ค่าสถานะเปลี่ยนไป แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ ก็ปรากฏขึ้นเหนือพื้นหอคอย มันเผยให้เห็นเส้นใยข้อมูลที่เชื่อมต่อกันเป็นตาข่าย ซึ่งหากมองด้วยสายตาปกติ จะไม่มีวันเห็นได้เลย “นี่มัน... อะไรกัน” เธอพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนจากความเหยียดหยามเป็นความตื่นตะลึง “นี่คือ ‘สถาปัตยกรรมที่แท้จริง’ ของโลกใบนี้ครับ” ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ดาบจะยังจ่ออยู่ที่อก แต่ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเธอ “เราเดินทางไปด้วยกัน คุณคุ้มครองผมจากมอนสเตอร์ และผมจะเปิดประตูทุกบานที่ขวางทางคุณ ทั้งบานประตูที่เป็นกำแพงเมือง และบานประตูของความลับที่ซ่อนอยู่ในภารกิจนี้” ลีนาลดดาบลงช้าๆ เธอไม่ได้เก็บมันเข้าฝัก แต่กระชับด้ามดาบแน่นขึ้น สายตามองผมราวกับกำลังพิจารณาสมการที่แก้ไม่ออก “นายมันคนบ้า คริต... การเดินไปกับนายเหมือนการเดินบนเชือกที่ขึงข้ามหุบเขาที่เต็มไปด้วยหนาม” “แต่เป็นเส้นทางเดียวที่สั้นที่สุดที่จะพาคุณไปถึงจุดหมายได้ใน 72 ชั่วโมงนะครับ” ผมยื่นมือออกไป “ตกลงไหมครับ?” ลีนาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ามือของผมไว้แรงๆ แรงบีบนั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่เย็นชา ทันใดนั้นเอง ความเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นขึ้นในอากาศ เหมือนเสียงแก้วแตกละเอียดนับพันชิ้นรอบตัวเรา [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูล! ความสัมพันธ์ของ Party ถูกยอมรับในสถานะ ‘ผู้สมรู้ร่วมคิดในระบบ’] [คำเตือนระดับ SSS: บอสลับ ‘ผู้เฝ้าประตูแห่งความว่างเปล่า’ รับรู้ถึงการเชื่อมต่อของคุณแล้ว!] พื้นดินใต้เท้าเราสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกของแสงสีแดงฉานเริ่มปริแตกออกจากกำแพงหอคอย ลีนาเบิกตากว้างพร้อมกับกระชากผมให้ถอยหลังไปด้านหลังเธอ ดาบในมือของเธอลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีครามที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ “นั่นไม่ใช่บอสที่ควรจะอยู่ในโซนระดับ 10...” ลีนากัดฟันแน่น เสียงของเธอกลายเป็นเสียงคำรามต่ำๆ “คริต! นายพาฉันมาเจอกับอะไรกันแน่!” เบื้องหน้าของเรา เงาร่างสูงใหญ่บิดเบี้ยวไร้ใบหน้าค่อยๆ แทรกตัวออกมาจากรอยแยกของมิติ มันคือร่างจำลองของโปรแกรมแก้ไขที่ทรงพลังที่สุดในโลกใบนี้—เครื่องจักรสังหารที่ไม่มีใครเคยเอาชนะได้มาก่อน ความตายมาเยือนเราเร็วกว่าที่คิด และคำตอบของผม... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่นี้ไปด้วยกันนะครับ – ลอร์ดออฟดาร์กเนส