ดันเจี้ยนแรกเริ่ม

“หยุดเท้าซะ ลีนา!” เสียงของคริตดังแทรกความเงียบงันในโถงทางเดินหินปูนที่เย็นเฉียบ เขาคว้าข้อมือของหญิงสาวไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ปลายเท้าของเธอจะสัมผัสเข้ากับแผ่นหินที่ดูเรียบเนียนผิดปกติบนพื้น ลีนาชะงัก เธอสะบัดข้อมือออกด้วยท่าทีหงุดหงิดตามนิสัย “นายจะทำอะไรอีก คริต? ถ้ามัวแต่เดินย่องเหมือนเต่าแบบนี้ พวกเราคงเสียเวลาไปอีกกี่ชั่วโมงกัน? เวลาเหลือไม่ถึง 72 ชั่วโมงแล้วนะ!” คริตไม่ตอบ แต่เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่รอยต่อระหว่างแผ่นหิน ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยแสงสีฟ้าจางๆ—นั่นคือ ‘โหมดวิเคราะห์ตรรกะ’ ที่เขาเรียกใช้ผ่านอินเตอร์เฟซพิเศษ “มองให้ดีสิ แผ่นหินนั่นมีค่าความคลาดเคลื่อนของสีต่ำกว่าแผ่นอื่น 0.05 เปอร์เซ็นต์ และถ้าสังเกตจากวงจรลมที่ไหลผ่านร่องผนัง แรงดันอากาศตรงจุดนั้นมันต่ำเกินไป” คริตหยิบก้อนหินเล็กๆ บนพื้นแล้วโยนใส่แผ่นหินนั้นเบาๆ ทันใดนั้น เสียงกลไกเฟืองเหล็กบดขยี้กันดังลั่น ลูกดอกอาบยาพิษนับร้อยพุ่งออกมาจากผนังทั้งสองฝั่งด้วยความเร็วที่หากใครเดินไปตรงนั้นคงกลายเป็นเม่นไปในชั่วพริบตา ลีนาเงียบกริบ ดวงตาสีเพลิงของเธอมองดูลูกดอกที่ปักคาอยู่ที่ผนังฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีเล็กน้อย “โค้ดพวกนี้... มันซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นแค่กับดักพื้นฐานนะ” “ใช่ครับ” คริตลุกขึ้นปัดฝุ่นที่มือ “ผู้สร้างระบบนี้ไม่ได้แค่วางกับดักไว้เฉยๆ แต่เขาเขียนโปรแกรมให้มอนสเตอร์ในโซนนี้ ‘เรียนรู้’ พฤติกรรมของผู้เล่นด้วย ถ้าเราพลาดเสียเลือดไปจากการเดินเหยียบกับดัก ระบบจะปรับระดับความยากของมอนสเตอร์ตัวถัดไปให้สูงขึ้นโดยอัตโนมัติ” “งั้นเราก็ต้องผ่านไปโดยไม่เสียเลือดเลยสักหยด?” ลีนากอดอก พลางหรี่ตามองเขา “นายคิดว่านายเป็นใคร ถึงจะคุมระบบที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้?” “ผมไม่ได้คุมระบบครับลีนา ผมแค่รู้จักวิธีอ่านใจคนเขียนมัน” คริตยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความถือดี แต่มันคือความมั่นใจที่ผ่านการคำนวณมาอย่างถี่ถ้วน ทั้งคู่ก้าวเดินต่อไปด้วยความระมัดระวัง บรรยากาศภายในดันเจี้ยน ‘รอยแยกแห่งกาลเวลา’ แห่งนี้ไม่ใช่แค่ห้องมืดๆ แต่มันคือเขาวงกตที่ผนังเปลี่ยนโครงสร้างได้ตามจังหวะการหายใจของระบบ ทันใดนั้น เสียงคำรามที่ต่ำลึกจนพื้นสั่นสะเทือนก็ดังขึ้นมาจากโถงด้านหน้า เงาสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว มันคือ ‘ผู้พิทักษ์โค้ดรุ่นต้นแบบ’ ร่างกายของมันไม่ได้ทำจากเนื้อหนัง แต่ทำจากแผงวงจรทองแดงและเวทมนตร์ที่ถูกหลอมรวมกัน “เตรียมตัวให้พร้อม!” ลีนากระชากดาบยักษ์ธาตุไฟออกจากหลัง เปลวเพลิงสีชาดลุกโชนขึ้นรอบกาย “ฉันจะดึงความสนใจมันเอง นายหาช่องว่างที่จุดเชื่อมต่อพลังงาน!” “อย่าบุ่มบ่าม!” คริตตะโกนเตือน แต่ลีนาพุ่งตัวออกไปแล้ว เธอร่ายเวท ‘โล่เพลิงนิล’ ปะทะเข้ากับกรงเล็บเหล็กกล้าของศัตรู แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกจนฝุ่นตลบ คริตไม่ได้อยู่เฉย เขาร่ายรำนิ้วมือบนอากาศ สร้างหน้าต่างคำสั่งโฮโลแกรมซ้อนทับซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ เขาพบแล้ว... จุดอ่อนของมันไม่ใช่หัวใจหรือสมอง แต่มันคือ ‘จุดรีเซ็ตพิกัด’ ที่อยู่ใต้รักแร้ของจักรกลตัวนั้น “ลีนา! ซ้ายมือของมัน! กระแทกมันให้เสียจังหวะตอนนี้!” ลีนาไม่ลังเล เธอหมุนตัวเตะเข้าที่ข้อต่อศอกของมอนสเตอร์จนมันเสียหลัก คริตอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นพุ่งเข้าประชิด เขาแทงมีดสั้นที่ติดตั้งไวรัสทำลายล้างเข้าไปในจุดเชื่อมต่อ *ตื๊ด...* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังลั่นดันเจี้ยน ศัตรูร่างยักษ์หยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของมันจะเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีขาวโพลน ทว่า... แทนที่มันจะล้มลง มอนสเตอร์ตัวนั้นกลับหันขวับมามองคริตด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป มันยกมือขึ้นแตะที่หน้าอกตัวเอง ก่อนจะส่งเสียงสังเคราะห์ที่ดูเหมือนเสียงมนุษย์ออกมา “ยินดีต้อนรับ... ผู้บุกรุกหมายเลขศูนย์” คริตถึงกับชะงัก มีดในมือร่วงหล่นลงพื้น “หมายเลขศูนย์? เป็นไปไม่ได้... โค้ดนี้มันถูกลบไปจากหน่วยความจำเซิร์ฟเวอร์หลักตั้งแต่สามปีที่แล้ว!” “นายรู้จักมันเหรอ?” ลีนาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอกระชับดาบในมือแน่นเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของคริต คริตไม่ตอบ แต่เขามองไปที่หน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า ไม่ใช่ภารกิจที่เขาคาดหวัง แต่มันคือข้อความแจ้งเตือนที่ขึ้นเป็นตัวอักษรสีเลือด [คำเตือน: ตรวจพบตัวตนที่แท้จริงของผู้เล่น 'คริต' – ระบบกำลังทำการลบไฟล์ตัวตนทิ้งใน 300 วินาที] ร่างของมอนสเตอร์ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองข้อมูล แต่ก่อนที่มันจะหายไป มันกลับคว้าคอเสื้อของคริตไว้แน่น “เจ้านายของเจ้า... ยังรอคำตอบอยู่ในห้องใต้ดินชั้นสุดท้าย... อย่าได้กลับไปมือเปล่า” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่นี้ไปด้วยกันนะครับ – ลอร์ดออฟดาร์กเนส