บาดแผลที่ไม่มีวันหาย

“เจ้าจะตายเพื่อข้า... ทำไมกัน?” คำถามของเซียนจื่อเวยสั่นพร่าประหนึ่งกระบี่น้ำแข็งที่กำลังร้าวราน นางประคองร่างที่โชกไปด้วยโลหิตของหลี่มู่เฉินไว้ในอ้อมแขน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตัดกับกลิ่นอายหิมะบริสุทธิ์รอบกาย กลิ่นดอกเหมยที่นางเฝ้าทะนุถนอมบัดนี้ถูกกลบด้วยกลิ่นไอสังหารที่ยังคงหลงเหลือจากกระบี่มารทมิฬของศัตรู หลี่มู่เฉินกระอักเลือดออกมาคำโต สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษสาที่ถูกน้ำหมึกหยดใส่ แต่ในดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บกลับมีประกายอ่อนโยนอย่างประหลาด เขายกมือที่สั่นเทาขึ้นหมายจะเช็ดหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นบนแก้มนวลของนาง ทว่านิ้วมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลกลับทำได้เพียงลูบผ่านความว่างเปล่า “จื่อเวย... ศิษย์พี่...” เขาเค้นเสียงแหบพร่า “ชีวิตข้า... ในอดีตช่างมืดมนไร้ค่า หากวันนี้ลมหายใจนี้... สามารถแลกกับรอยยิ้มของท่านได้... ข้าก็ถือว่า... คุ้มค่าที่สุดแล้ว” “เจ้าคนโง่! ใครอนุญาตให้เจ้าตาย! ใครอนุญาตให้เจ้าเอาตัวมาขวางกระบี่ของพวกมัน!” เซียนจื่อเวยตะโกนลั่น ความเย็นชาที่เคยมีมาตลอดหลายร้อยปีพังทลายลงในพริบตา ปราณเซียนรอบกายพุ่งพล่านด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด นางรวบรวมพลังปราณชั้นสูงเพื่อกดบาดแผลฉกรรจ์กลางอกของเขาไว้ แต่โลหิตสีชาดกลับไหลซึมทะลุปลายนิ้วไม่หยุดยั้ง ท่ามกลางมวลอากาศที่บิดเบี้ยวจากการปะทะของพลังยุทธ์ กองกำลังเงามืดที่ล้อมรอบพวกเขายังไม่ถอยร่น หัวหน้ากลุ่มสังหารแสยะยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่อาบไปด้วยพิษร้าย “ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับต้องมาตายเพราะความรักโง่ๆ ของบุรุษไร้ค่า เจ้าคิดหรือว่าตัวคนเดียวจะปกป้องนางเซียนผู้นี้ได้?” หลี่มู่เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยแรงอาฆาต เขาหยัดกายขึ้นช้าๆ แม้ร่างกายจะแทบแตกสลาย เขายันกายด้วยกระบี่เล่มโปรด พลังปราณสีดำทมิฬเริ่มไหลเวียนย้อนกลับเข้าสู่ชีพจรที่ขาดสะบั้น การกระทำนี้เปรียบเสมือนการจุดไฟเผาผลาญวิญญาณตนเอง “จื่อเวย...” เขาหันมามองนางเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากสีนิลเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต “หากวันนี้ข้าต้องจากไป... โปรดจงอย่าลืม... ว่าในหัวใจดวงนี้ ไม่เคยมีผู้ใดนอกจากท่าน” เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พลังมหาศาลจากอดีตจอมมารที่ซ่อนเร้นมานานนับปีก็ระเบิดออกมา แรงกดดันมหาศาลทำให้ผืนดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสกลับกลายเป็นสีดำมืดมิดดั่งถูกกลืนกินโดยขุมนรก ศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนก้าวไม่ออก นี่ไม่ใช่เคล็ดวิชาของสำนักเซียน... แต่มันคือ ‘วิชาทำลายล้างสวรรค์’ ที่สูญหายไปนานนับพันปี! ในขณะที่หลี่มู่เฉินกำลังจะก้าวออกไปเพื่อเผด็จศึกในครั้งสุดท้าย เซียนจื่อเวยกลับคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น นางสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างกายเขา ความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่การสูญเสียพลังเซียน แต่คือการสูญเสีย ‘ใครบางคน’ ที่เป็นดั่งจังหวะหัวใจของนางไปตลอดกาล “มู่เฉิน... หากเจ้าจะไป... ข้าก็จะขอไปกับเจ้า” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลังเซียนบริสุทธิ์ของนางผสานเข้ากับพลังมารของเขา ก่อเกิดเป็นประกายแสงสีรุ้งที่งดงามและน่าเกรงขามจนธรรมชาติยังต้องสยบยอม ทว่า ในวินาทีที่การปะทะครั้งสุดท้ายกำลังจะอุบัติขึ้น เสียงขลุ่ยปริศนาที่เยือกเย็นและแหลมสูงก็ดังแว่วมาจากยอดเขาเบื้องหลัง เสียงนั้นมิได้ทำลายพลัง แต่กลับ ‘หยุดเวลา’ ของทุกคนให้แข็งค้าง เงามืดร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางวงล้อม แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากหยกขาว บุคคลผู้นี้คือศิษย์พี่ใหญ่ที่หายสาบสูญไปนานนับร้อยปี ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นอาจารย์ของทั้งสอง... แต่บัดนี้เขากลับถือกระบี่ที่อาบไปด้วยไอสังหารของพวกมารเสียเอง! “หยุดมือเถิด ศิษย์น้องทั้งสอง” เสียงของเขาเรียบเฉยแต่ทว่าบาดลึกเข้าถึงกระดูก “สิ่งที่เจ้าปกป้องอยู่นั้น... คือสิ่งที่เจ้ากำลังจะทำลายมันในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า” หลี่มู่เฉินเบิกตากว้าง เลือดในกายที่กำลังเดือดพล่านกลับเย็นเยียบลงทันทีเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่ฝังอยู่บนข้อมือของบุรุษผู้นั้น... มันคือตราประทับของตระกูลที่เขาสังหารล้างบางไปเมื่อชาติปางก่อนเพื่อปกป้องนาง ทุกอย่างเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานของโชคชะตาที่ยังไม่จบสิ้น หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะคะ