จุมพิตแห่งปราณเซียน

โลหิตสีชาดหยดลงกระทบพื้นศิลาเย็นเฉียบ เสียงดังก้องกังวานรา과เสียงอัสนีบาตฟาดฟันกลางใจความมืดมิด “มู่เฉิน... ท่านหยุดดื้อรั้นเสียที!” น้ำเสียงของเซียนจื่อเวยสั่นระริกเล็กน้อย นางพยายามประคองร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของหลี่มู่เฉินไว้ในอ้อมแขน ภายใต้ร่มเงาของศาลาร้างกลางป่าไผ่โบราณ หยาดฝนด้านนอกกระหน่ำซัดสาดราวกับฟ้าดินกำลังพิโรธ สายฟ้าสีครามแปลบปลาบผ่าลงมาเป็นระยะ เผยให้เห็นใบหน้าซีดขาวราวกับหยกสลักของชายหนุ่มผู้กุมความลับอันน่าสะพรึงกลัวแห่งบรรพกาล หลี่มู่เฉินแย้มยิ้มเยาะหยัน มุมปากของเขามีลิ่มเลือดไหลริน แต่ดวงตาดำขลับคู่นั้นกลับทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาลที่ไร้ก้นบึ้ง เขากำลังฝืนใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามเพื่อสะกดกลั้นพลังมารที่กำลังจะทะลักออก파จากจุดตันTian (ตันเถียน) หากปล่อยไว้เช่นนี้ เกรงว่าร่างเนื้อนี้คงแหลกสลายเป็นจุลภายในหนึ่งก้านธูป “ศิษย์พี่หญิง... ท่านมาทำไมกัน ที่นี่อันตรายเกินกว่าที่เซียนผู้สูงส่งเช่นท่านจะก้าวเข้ามา...” หลี่มู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งที่ฝังรากลึกในกระดูก “ข้าจะปล่อยให้เจ้าตายตรงนี้ไม่ได้เป็นอันขาด!” จื่อเวยตวาดเสียงกร้าว ดวงตาสง่างามคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดที่นางไม่เคยแสดงให้ผู้ใดเห็น นางเป็นถึงเซียนผู้เย็นชาดั่งหิมะในเหมันตฤดู ไฉนเลยจึงต้องมาใจสลายให้แก่ศิษย์น้องผู้สร้างแต่เรื่องปวดหัวเช่นเขาเล่า? พายุภายนอกโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้น ราวกับโลกใบนี้กำลังจะล่มสลายในพริบตาเดียว แรงกดดันจากปราณสวรรค์และปราณมารปะทะกันจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีดำ เซียนจื่อเวยตัดสินใจเด็ดขาด นางนั่งลงขัดสมาธิเบื้องหลังร่างของหลี่มู่เฉิน ฝ่ามือเรียวบางทั้งสองข้างทาบลงบนแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อและโลหิตของเขา “ตั้งจิตให้มั่น... ข้าจะช่วยถ่ายทอดปราณเซียนบริสุทธิ์เพื่อหลอมรวมกับแก่นวิญญาณของเจ้า” นางกล่าวเสียงเครียด ทันทีที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนจุดชีพจรสำคัญ ความเย็นเยือกดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันต์ก็พุ่งพล่านเข้าสู่ร่างของหลี่มู่เฉิน ทว่าในขณะเดียวกัน ความร้อนรุ่มดั่งเปลวเพลิงโลกันตร์จากตัวเขาก็สะท้อนกลับมาแผדเผานางจนลมหายใจติดขัด นี่คือ ‘พันธะจิตวิญญาณ’ ที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างไม่ อาจหลีกเลี่ยง—เจ็บปวดร่วมกัน ทรมานร่วมกัน และหากคนหนึ่งดับสูญ อีกคนย่อมไม่รอดพ้นความตาย “โง่เขลา... เจ้ากำลังทำลายตบะนับพันปีของตนเองเพื่อข้าผู้เป็นมารร้ายเช่นนี้หรือ?” หลี่มู่เฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่พลังปราณอันเชี่ยวกราดเริ่มไหลย้อนกลับ “หุบปากเสีย หลี่มู่เฉิน!” จื่อเวยขัดขึ้น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวยกระทบลงบนไหล่กว้างของเขา “ข้ามิได้ทำเพื่อมารร้ายผู้ใด... ข้าทำเพื่อเจ้า... เพื่อคนที่อยู่ในใจข้ามาตลอดต่างหากเล่า!” คำสารภาพอันสั่นเครือท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามทำให้หลี่มู่เฉินชะงักงัน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความระแวงระวังไหววับชั่วขณะ ปราณมารที่กำลังอาละวาดพลันสงบลงครู่หนึ่งราวกับถูกสะกดด้วยมนตรา เซียนจื่อเวยรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้าย โคจรเคล็ดวิชาบรรพกาล แสงสีขาวนวลดั่งจันทราในคืนเพ็ญสาดส่องปกคลุมร่างของทั้งสองจนสว่างวาบไปทั่วศาลาร้าง ละอองฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาถูกพลังปราณอัดแน่นจนกลายเป็นเกราะแก้วโปร่ง นางก้มหน้าลงแนบหน้าผากของตนเข้ากับหน้าผากของเขา เพื่อส่งผ่านจิตวิญญาณและลมปราณส่วนที่บริสุทธิ์ที่สุด จุมพิตแห่งปราณเซียนไม่ได้มีความหวานล้ำ หากแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เสียสละ และพันธะสัญญาแห่งชะตากรรมที่พร้อมจะท้าทายแม้กระทั่งเบื้องบน ความอบอุ่นจากริมฝีปากของนางซึมซับเข้าไปในความเย็นชาของเขา หลี่มู่เฉินรู้สึกราวกับหัวใจที่ด้านชามานานนับพันปีถูกกระชากให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ปราณมารสีดำสนิทในกายค่อยๆ ถูกชำระล้างด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ ทว่าในวินาทีที่พลังทั้งสองสายกำลังผสานเข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง... เงาสายหนึ่งก็พุ่งทะลุผ่านม่านฝนเข้ามาด้วยความเร็วราวดั่งสายฟ้าแลบ! กระบี่โบราณเล่มหนึ่งอาบไปด้วยพิษโลหิต พุ่งตรงเข้าเสียบทะลุแผ่นอกของเซียนจื่อเวยจากด้านหลังอย่างเลือดเย็น! หลี่มู่เฉินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างของหญิงสาวกระตุกวูบและกระรอกโลหิตสีดำพ่นออกมาจากริมฝีปาก ร่างของนางทรุดฮวบลงสู่อ้อมแขนของเขา ขณะที่เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของบุคคลที่สามดังขึ้นจากความมืดมิด “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... จอมมารผู้ยิ่งใหญ่กับเซียนผู้สูงส่ง กำลังจะตายไปด้วยกันในคืนพายุเช่นนี้สินะ” หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะคะ