ตบหน้าผู้อาวุโส

"สุนัขรับใช้ที่ไร้ยางอายเช่นเจ้า ยังกล้าอาจหาญก้าวเข้ามาเหยียบเขตแดนตำหนักชิงหลันอีกหรือ?" น้ำเสียงเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีสลายความเงียบงันภายในโถงฝึกตนจนสิ้น เซียนจื่อเวยยืนสง่างามอยู่เบื้องหน้า ร่างระหงอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงประกายมุกจากคานตำหนัก นางมิได้แม้แต่จะชายตามองผู้อาวุโสลำดับสาม ‘เฟิงฮ่าวเทียน’ ที่กำลังแผดเผาด้วยโทสะจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือเรียวดุจหยกสลักกำลังประคองร่างของศิษย์น้องน้อยที่มุมปากเปรอะเปื้อนคราบโลหิตสีชาดอย่างทะนุถนอม เฟิงฮ่าวเทียนแค่นเสียงหัวร่อด้วยความดูแคลน พลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ระเบิดออกรอบกายจนศิลาพื้นโถงร้าวรานเป็นทางยาว แรงกดดันระดับผู้อาวุโสกดทับลงมาดั่งภูเขาค้ำฟ้า "เซียนจื่อเวย! เจ้าอย่าได้ลำพองใจว่าเป็นศิษย์รักของเจ้าสำนัก นังเด็กเมื่อวานซืนเช่นเจ้ากล้าดียังไงมาขวางทางขวา? ศิษย์สารเลวผู้นั้นบังอาจขโมยสมุนไพรวิญญาณร้อยปี ข้าเพียงสั่งสอนมันตามกฎสำนัก เหตุใด... เจ้าถึงปกป้องมันนัก หรือว่าพวกเจ้าสองคนมีสัมพันธ์อันใดที่น่าบัดสีต่อกัน!" วาจาหยาบคายไร้เกียรติยศนี้พ่นออกมาท่ามกลางสายตาของศิษย์นับร้อยที่รายล้อมอยู่รอบนอก ทว่าเซียนจื่อเวยยังคงนิ่งสงบ ใบหน้างามล้ำเลิศไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายตาดั่งคมกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพผู้คนได้ทุกเมื่อ "กฎสำนักหรือ?" เซียนจื่อเวยทวนคำ น้ำเสียงของนางแผ่วเบาแต่กลับดังก้องกังวานเสียดแทงจิตใจผู้คน "สมุนไพรวิญญาณหญ้าจันทร์เพ็ญ แปลแปลงมาจากหยาดน้ำค้างแห่งยอดเขาอัสนี เป็นสมุนไพรที่ศิษย์น้องรองเป็นผู้เพาะปลูกด้วยโลหิตปราณของตนเองตลอดสามปีเต็ม เหตุใดจึงกลายเป็นของขโมยไปได้? หรือเพราะตระกูลเฟิงของท่านกำลังต้องการมันไปเพื่อทะลวงจุดชีพจรให้บุตรชายไร้ค่าของท่านกันแน่, ผู้อาวุโสเฟิง!" คำพูดทิ่มแทงใจดำทำเอาสีหน้าของเฟิงฮ่าวเทียนเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงฉาน ความจริงถูกเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล ทำให้เขาพลุ่งพล่านด้วยความอับอายจนขาดความยับยั้งชั่งใจ "ปากดีนัก! นังสารพัดพิษ วันนี้ข้าในฐานะผู้อาวุโส จะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึกถึงความต่างชั้นระหว่างผู้อาวุโสและผู้น้อยเอง!" สิ้นคำ ตบะพลังระดับสูงก็ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ฝ่ามือหุ้มห่อด้วยเปลวเพลิงสีชาดพุ่งตรงเข้าหมายปลิดชีพเซียนจื่อเวยโดยไม่ลังเล แม้จะเป็นการโจมตีศิษย์ร่วมสำนัก แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมากลับชัดเจนยิ่ง แรงปะทะของลมปราณทำให้เหล่าศิษย์ผู้น้อยต่างกระเด็นถอยหลังไปหลายจัตุรัส ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เปลวเพลิงมรณะกำลังจะแผดเผาร่างของนาง เงาร่างหนึ่งซึ่งนั่งนิ่งอยู่มุมอับของเสาหินมาโดยตลอด กลับขยับไวกว่าความคิด หลี่มู่เฉินที่ผู้คนต่างจดจำในฐานะ ‘ศิษย์พี่ใหญ่ผู้ไร้ค่าและอ่อนแอ’ ค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาอย่างเชื่องช้า สุขุม และเยือกเย็นราวกับเดินอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ในยามเช้า เขายกมือขึ้นปัดป้องเบาๆ ราวกับกำลังปัดหยาดน้ำค้างบนใบบัว เปรี้ยง! เสียงระเบิดกัมปนาทสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกจากการปะทะกลับสะท้อนย้อนกลับใส่เฟิงฮ่าวเทียนนับร้อยเท่า ร่างของผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่กระเด็นราวกับว่าวขาดสายลม กระแทกเข้ากับเสาหินมังกรแกะสลักจนหักโคั้นลงครึ่งท่อน กระอักโลหิตคำโตออกมาทันที ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" เฟิงฮ่าวเทียนชี้หน้าหลี่มู่เฉิน ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ปราณที่อีกฝ่ายปล่อยออกมาเมื่อครู่นี้... มันไม่ใช่ปราณของการบำเพ็ญเพียรทั่วไป แต่มันคือ ‘กฎแห่งฟ้าดิน’ ที่เหนือกว่าขอบเขตที่เขารู้จักนับไม่ถ้วน! หลี่มู่เฉินไม่ชายตามองคู่สนทนา เขาเพียงก้มลงมองเซียนจื่อเวยที่กำลังแหงนมองเขาด้วยแววตาซับซ้อน ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปปัดเศษฝุ่นบนไหล่บอบบางของนางอย่างแผ่วเบา "เจ้าทำได้ดีมากแล้วที่อดทน... ที่เหลือปล่อยให้ข้าจัดการเถอะนะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกและอบอุ่นอย่างประหลาดดังขึ้นข้างหูเซียนจื่อเวย ทำให้นางรู้สึกราวกับหัวใจที่ด้านชามานานนับร้อยปีถูกกระแสความอบอุ่นบางอย่างโอบกอดไว้ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวนั้น จู่ๆ ท้องนภาเหนือตำหนักชิงหลันก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆทมิฬหนาทึบก่อตัวหมุนวนเป็นรูปอัสนีบาตยักษ์ แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนทุกคนในรัศมีร้อยลี้ต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดผวา เสียงหัวر่อเยียบเย็นดังสะท้อนมาจากห้วงมิติที่ฉีกขาดเบื้องบน... "ฮ่าๆๆๆ... หลี่มู่เฉิน ในที่สุดเจ้าก็ยอมปลดผนึกพลังแล้วสินะ เจ้าคิดว่าหนีพ้นจากเงื้อมมือของสำนักกระบี่สวรรค์จริงๆ หรือ?"