กระบี่ชักออกจากฝัก

ความมืดมิดอันหนทึบของหุบเขาอสูรโลหิตมิได้น่าสะพรึงกลัวเท่ากับเงาร่างสีนิลที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเซียนจื่อเวยในยามนี้ คำว่า *"ยินดีต้อนรับกลับมา... พระชายาของจอมมาร"* ยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิด ดุจดังเสียงระฆังสำริดจากขุมนรกที่ปลุกเร้าความทรงจำอันดำมืดที่ถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ลมหายใจของนางติดขัด ร่างเพรียวบางในชุดอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์สั่นเทาเล็กน้อย กระบี่เยือกแข็งในมือเกือบจะร่วงหล่น ทว่าท่ามกลางความตื่นตระหนกนั้น ปราณอสูรสายหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า บดบังแสงจันทร์จนมืดมิด กรงเล็บมหึมาของ "ราชสีห์เพลิงทมิฬ" สัตว์อสูรบรรพกาลขั้นสูงที่ตื่นจากการจำศีลพันปี ตวัดเข้าใส่ร่างของนางด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ แรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่ขยายเป็นวงกว้าง แผ่นดินใต้เท้าแตกระแหง ต้นไม้นับร้อยโค่นล้มในพริบตาเดียว! จื่อเวยกัดริมฝีปากจนห่อเลือด นางฝืนรวบรวมลมปราณเซียนขั้นสูง วาดกระบี่เป็นค่ายกลดอกบัวเหมันต์เก้ากลีบหมายจะต้านทาน ทว่าพลังของสัตว์อสูรขั้นสูงนั้นเหนือล้ำเกินกว่าที่ผู้บำเพ็ญเพียรในขอบเขตเดียวกันจะรับไหว เกล็ดเพลิงทมิฬแผดเผาไอเย็นจนสลายกลายเป็นไอ น้ำแข็งรอบกายแตกละเอียดราวกับเศษแก้ว แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างของนางกระเด็นถอยหลัง กระอักษิตโลหิตสีแดงสดพ่นออกมาจากริมฝีปากบาง สาดกระเซ็นลงบนพื้นหิมะดุจดอกเหมันต์ต้องสาป "ศิษย์พี่หญิง!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและแฝงความอ่อนแอมาตลอด บัดนี้กลับเจือด้วยกระแสเสียงที่เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี หลี่มู่เฉินที่เดิมทีทรุดกายอยู่ด้านหลัง บัดนี้แววตาคู่นั้นมิได้หลงเหลือความเลื่อนลอยของการสูญเสียความทรงจำอีกต่อไป หากแต่ฉายประกายสีชาดลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่พร้อมจะกลืนกินสรรพสิ่ง เซียนจื่อเวยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางมองแผ่นหลังที่ก้าวเข้ามาบังร่างของนางไว้ ชายหนุ่มผู้ที่นางเคยคิดว่าเป็นเพียงศิษย์น้องผู้อ่อนแอและไร้พิษสง บัดนี้กลับยืนหยัดเผชิญหน้ากับราชสีห์เพลิงทมิฬด้วยท่าทีสงบนิ่งดั่งขุนเขา "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งหวาดกลัว ห่วงหา และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด หลี่มู่เฉินมิได้หันกลับมามอง นางทำเพียงยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ระแก้มของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นอบอุ่น ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้สรรพสัตว์ในรัศมีร้อยลี้ต้องหมอบกราบ "ข้าก็คือสามีของท่านอย่างไรเล่า... พระชายาของข้า" น้ำเสียงนั้นกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของนาง แต่มันกลับดังชัดเจนราวกับเสียงคำรามของฟ้าผ่าในจิตวิญญาณ ฉับพลันนั้น บรรยากาศรอบกายก็พลันหยุดนิ่ง ราวกับกาลเวลาถูกแช่แข็ง อักษรโบราณสีทองนับพันปรากฏขึ้นรอบตัวของหลี่มู่เฉิน พลังปราณมารสีทมิฬผสมผสานกับปราณเซียนบริสุทธิ์หลอมรวมกันเป็นเกลียวคลื่นหมุนวน ท้องฟ้าเหนือหุบเขาอสูรโลหิตแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆฝนคำรามก้องด้วยสายฟ้าสีม่วงที่ผ่าลงมายังใจกลางร่างของเขา ราชสีห์เพลิงทมิฬที่กำลังจะพุ่งเข้ามาตะปบเหยื่อ ชะงักงือกะทันหัน มันส่งเสียงครางฮื่อในลำคอด้วยความหวาดกลัวสัญชาตญาณ ดวงตาสีเพลิงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อรับรู้ถึงกลิ่นอายที่เหนือกว่า... กลิ่นอายของ "ราชา" ผู้ครองบัลลังก์มารที่มันเคยคุกเข่าคำนับเมื่ออดีตชาติ "บังis" หลี่มู่เฉินกล่าวเสียงต่ำ ดวงตาสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งความปรานี มือเรียวยาวดั่งหยกขาวเอื้อมไปแตะที่ด้ามกระบี่ไม้เก่าๆ เหน็บเอว ซึ่งแท้จริงแล้วมันคือ "กระบี่ผ่าสวรรค์" กระบี่มารบรรพกาลที่ถูกผนึกไว้ด้วยพันธะโลหิต นิ้วมือเรียวเกี่ยวรั้งสายห้อยกระบี่ เสียงโลหิตกระทบฝักดังขึ้นเบาๆ *กริ๊ก* ณ วินาทีที่คมกระบี่สีนิลทอประกายแสงเจิดจ้าเสียดแทงความมืดมิด ไอสังหารแผ่ซ่านไปทั่วทั้งยุทธภพ แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ร่างของราชสีห์เพลิงทมิฬสั่นสะท้านจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่คมกระบี่จะถูกชักออกจากฝักอย่างเต็มรูปแบบ เงาร่างสีดำสนิทอีกสายหนึ่งก็พุ่งแหวกมิติลงมาเบื้องหน้าของทั้งสอง พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของเซียนจื่อเวยเย็นเฉียบถึงกระดูกดำ "ฮ่าๆๆๆ... ในที่สุดผนึกก็คลายแล้วสินะ 'จอมมารมู่เฉิน' เจ้ารู้หรือไม่ว่า... คนที่รอคอยการกลับมาของเจ้า มิได้มีเพียงแต่นาง... แต่ยังมี 'มัน' ผู้ที่สังหารเจ้าในยุทธภพเมื่อร้อยปีก่อนด้วย!" หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงคมกริบ คมกระบี่ที่กำลังจะชักออกหยุดชะงักลงเล็กน้อย ขณะที่เซียนจื่อเวยเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน... ศัตรูคู่อาฆาตที่นางคิดว่าตายตกไปตามกันในสงครามเซียน-มารเมื่อร้อยปีก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับกระบี่ในมือที่จ่อตรงมายังหัวใจของนางเอง! (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ)