พันธะจิตวิญญาณ

คมกระบี่สีนิลกาฬสะท้อนประกายวับวับวาววาวท่ามกลางความมืดมิดของค่ายกลรกร้าง ปลายกระบี่จ่อชิดอยู่ห่างจากผิวเนื้อเหนือหัวใจของเซียนจื่อเวยเพียงแค่ชั่วลมหายใจ กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านกดทับจนบรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น ความทรงจำเมื่อร้อยปีก่อนที่โชกโชนด้วยโลหิตและเปลวเพลิงแห่งสงครามเซียน-มารไหลทะลักกลับเข้ามาในห้วงนึกคิดราวกับกระแสน้ำป่าที่พังทำนลายทำนบกั้น "เจ้า..." น้ำเสียงของเซียนจื่อเวยสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อความตาย ทว่ามันคือความตื่นตระหนกที่ระคนไปด้วยความสับสนระคนร้าวราญ นางจ้องมองดวงตาคมกราบของบุรุษเบื้องหน้า ดวงตาคู่นั้นที่นางเคยคิดว่าหลบซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ บัดนี้กลับเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี หลี่มู่เฉินหรี่ตาลง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยียบเย็น ทว่าภายในอกกลับปั่นป่วนราวกับมีพายุหมุน *นางจำได้... ศัตรูคู่อาฆาตผู้นั้นจำเขาได้แล้ว* ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความเป็นความตายทาบทับอยู่บนเส้นด้ายนั้นเอง อักขระโบราณสีทองที่สลักลึกอยู่บนผนังถ้ำก็พลันสว่างวาบขึ้น มันคือค่ายกลกลืนวิญญาณที่หลงเหลือจากยุคบรรพกาล แรงกดดันจากมิติที่ฉีกขาดพุ่งเข้าใส่ร่างของทั้งสองคนอย่างรุนแรงจนกระอักโลหิตออกมาพร้อมกัน *ตูม!* คลื่นพลังปราณสีดำสนิททะลักออกจากร่างของหลี่มู่เฉินโดยไร้การควบคุม มันคือพลังมารแท้จริงที่เขาพยายามปิดผนึกมาตลอดสิบปี ทว่ายามนี้เมื่อเผชิญหน้ากับแรงสะท้อนของค่ายกล ร่างกายของเขากลับสูญเสียการควบคุม ปราณมารดุร้ายพุ่งพล่านเข้ากัดกินเส้นชีพจรราวกับนับพันอสรพิษกำลังขย้ำ เซียนจื่อเวยเบิกตากว้างเมื่อพบว่าพลังปราณเซียนบริสุทธิ์ในตันเถียนของนางกำลังถูกกระชากดูดกลืนไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด หากปล่อยไว้เช่นนี้ ทั้งนางและเขาจะต้องระเบิดกลายเป็นจุลไปพร้อมกันอย่างแน่นอน "อย่าขัดขืน!" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ท่ามกลางความตื่นตระหนก เซียนจื่อเวยตัดสินใจกระทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด นางก้าวเข้าไปประชิดร่างของหลี่มู่เฉินในระยะประชิด ฝ่ามือเรียวดุจหยกสลักกดลงบนแผ่นอกกว้างของเขาถ่ายทอดเคล็ดวิชาหลอมรวมจิตวิญญาณ หลี่มู่เฉินสะท้านเฮือก ดวงตาที่เคยเยือกเย็นฉายแววตื่นตะลึง เขาพยายามจะผลักนางออกเพราะเกรงว่าพลังมารจะย้อนกลับไปทำร้ายนางจนจิตวิญญาณแตกสลาย "เจ้า... คนโง่ เจ้ากำลังทำอะไร!" "หากไม่อยากตายที่นี่... ก็จงเปิดใจรับมันซะ!" กระแสพลังสองสาย—ด้านหนึ่งคือปราณเซียนขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปราย อีกด้านคือปราณมารสีนิลกาฬลึกล้ำดั่งเหวลึก—ปะทะและหลอมรวมกันในจุดตันเถียนของคนทั้งคู่ ความเจ็บปวดจากการผสานพลังต่างขั้วแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน ราวกับกระดูกนับพันท่อนกำลังถูกบดขยี้ทีละนิ้ว เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าของเซียนจื่อเวย ความเย็นชาดั่งหิมะในยามปกติถูกเผาผลาญจนมลายหายสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยเพลิงกัลป์ นางซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของหลี่มู่เฉินโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดต้นคอของเขา สร้างความสั่นสะท้านแปลกประหลาดลึกล้ำในอกของอดีตจอมมารผู้เย่อหยิ่ง หลี่มู่เฉินกัดกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン มือข้างหนึ่งที่ถือกระบี่ร่วงหล่นลงพื้น เสียงโลหะกระทบหินกังวานก้อง เขายกมือขึ้นโอบกอดร่างระหงของนางไว้โดยสัญชาตญาณ เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งจากการแชร์พลังบำเพ็ญครั้งนี้ ในห้วงมิติแห่งจิตสำนึกที่เชื่อมต่อกันอย่างไร้รอยต่อ ความลับ ความทรงจำ และความรู้สึกนึกคิดของทั้งสองไหลผ่านเข้าหากันราวกับสายธาร ภาพในอดีตที่นางถือกระบี่ไล่ล่าเขา และภาพที่เขาแอบมองนางจากมุมมืดด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทุกอย่างถูกเปิดเปลือยต่อกันและกันจนหมดสิ้น ความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าศัตรูและสหายกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นความตาย ทว่า ในขณะที่พลังบำเพ็ญของทั้งคู่กำลังหลอมรวมจนถึงจุดสูงสุดเพื่อทะลวงผ่านขอบเขตพลังขั้นใหม่ ผนังศิลาเบื้องหลังพวกเขาก็เกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งขุนเขา เงานึกลึกลับร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นที่กรีดแทงโสตประสาท "ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นการพบกันที่น่าประทับใจเสียจริง คิดไม่ถึงเลยว่าเซียนผู้สูงส่งกับมารผู้ต่ำต้อย จะยอมใช้ 'พันธะจิตวิญญาณ' ร่วมเป็นร่วมตายกันถึงเพียงนี้!" หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงคมกริบ เขายังคงโอบกอดเซียนจื่อเวยไว้ในอ้อมแขน ขณะที่มืออีกข้างสะบัดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง กระบี่นิลกาฬที่ตกอยู่บนพื้นก็พุ่งกลับมาอยู่ในมือของเขาอีกครั้งด้วยพลังปราณที่แข็งแกร่งขึ้นเป็นร้อยเท่า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีซาบซึ้งใจยิ่งนักค่ะ