ทัณฑ์สวรรค์เบื้องต้น

ไอสังหารสีดำสนิทแผ่พุ่งทะลักจากร่างของหลี่มู่เฉินราวกับคลื่นอสุรกายคลั่งที่พร้อมกลืนกินสรรพชีวิต แรงกดดันจากลมปราณระดับ "ปฐพีขั้นสมบูรณ์" บีบอัดจนมิติรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วรอยร้าวราญ ศิษย์สำนักกระบี่เมฆาคล้อยต่างถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวจนเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจของทุกคนติดขัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอไว้แน่น หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงคมกริบ เขายังคงโอบกอดเซียนจื่อเวยไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง ขณะที่มืออีกข้างสะบัดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง กระบี่นิลกาฬที่ตกอยู่บนพื้นก็พุ่งกลับมาอยู่ในมือของเขาอีกครั้งด้วยพลังปราณที่แข็งแกร่งขึ้นเป็นร้อยเท่า เซียนจื่อเวยแหงนเงยใบหน้าขึ้นมองบุรุษที่อยู่เบื้องหน้า หัวใจของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก กลิ่นอายอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความลึกลับดำมืดนี้... มันไม่ใช่พลังของศิษย์สายในที่เพิ่งบรรลุขั้นพื้นฐานอย่างแน่นอน แต่มันคือพลังระดับเดียวกับบรรพจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก! "มู่เฉิน... เจ้า..." น้ำเสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อย ความเย็นชาดุจหิมะในฤดูเหมันต์ถูกละลายด้วยความร้อนระอุจากปราณมหาศาลที่โอบล้อมร่างนางไว้ "อย่าได้ตื่นตระหนกไปเลย ศิษย์พี่หญิง" หลี่มู่เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับเยียบเย็นดั่งห้วงเหวลึกไร้ก้นบึ้ง "ในเมื่อพวกมันอยากเห็นนักว่าข้าซ่อนอะไรไว้ เช่นนั้นวันนี้... ข้าก็จะให้พวกมันได้ประจักษ์แก่สายตา" สิ้นเสียงคำรามในลำคอ เมฆสีนิลหนาทึบก็ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหันเหนือยอดเขาเทียนซาน แสงอาทิตย์ที่เคยเจิดจ้าถูกกลืนหายไปในพริบตา ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณราวกับวันสิ้นโลก สายฟ้าสีทองคำขาวเส้นมหึมาฟาดผ่าลงมาจากสรวงสวรรค์อย่างไร้ความปรานี เสียงคำรามกึกก้องสะท้านสะเทือนไปถึงขั้ววิญญาณ นั่นคือ "ทัณฑ์สวรรค์" เบื้องต้น! บททดสอบของผู้ที่ฝ่าฝืนกฎแห่งวัฏสงสารและกล้าทะลวงขีดจำกัดของมนุษย์! ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักที่แอบเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่บนยอดเขาไกลลิบ ถึงกับหน้าถอดสีจนซีดเผือด เขากระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความตกใจกลัว "เป็นไปไม่ได้! การทะลวงจากขั้นหลอมรวมลมปราณสู่ขั้นแก่นแท้เหตุใดจึงดึงดูดสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ระดับนี้ได้! มัน... มันไม่ใช่คนธรรมดา!" แรงกดดันจากเบื้องบนกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ศิษย์หลายคนที่มีตบะอ่อนด้อยต่างกระอักเลือดและหมดสติไปตามๆกัน ทว่าหลี่มู่เฉินกลับยืนหยัดอย่างองอาจ เขาดันเซียนจื่อเวยให้ไปยืนหลบในเขตอาคมป้องกันที่เขาสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วกبالพริบตา ก่อนจะก้าวเท้าทะยานขึ้นสู่ท้องนภา ปะทะกับสายฟ้าฟาดฟันนับพันสายด้วยตัวคนเดียว! *เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!* ประกายไฟสีทองและสีดำระเบิดกระจายไปทั่วท้องฟ้า ภาพที่ปรากฏต่อสายตาศิษย์นับร้อยชีวิตคือบุรุษชุดคลุมสีดำสะบัดกระบี่นิลกาฬฟาดฟันสายฟ้าสวรรค์จนแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ด้วยกระบวนท่ากระบี่เพียงกระบวนท่าเดียว ท่วงท่าอันสง่างามและทรงพลังนั้นราวกับเทพสงครามจุติลงมาท้าทายฟ้าดิน ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงความเย่อหยิ่งทระนงที่เหนือกว่าสวรรค์เบื้องบน เซียนจื่อเวยมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนหยัดตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ขอบตากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกผูกพันทางจิตวิญญาณที่เคยเลือนราง บัดนี้กลับเชื่อมร้อยเข้าหากันอย่างแน่นแฟ้นจนแทบจะเป็นหนึ่งเดียว นางรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด ความเด็ดเดี่ยว และความลับอันดำมืดที่เขาแบกรับไว้ แต่ในวินาทีที่สายฟ้าสายสุดท้ายซึ่งใหญ่โตมโหฬารยิ่งกว่าครั้งไหนๆ กำลังจะผ่าลงมาตรงกลางศีรษะของหลี่มู่เฉิน ร่างของเขากลับชะงักกึกเล็กน้อย เลือดสีดำคล้ำสายหนึ่งไหลรินออกจากมุมปากของเขา ม่านตาของเซียนจื่อเวยหดแคบลงด้วยความตกใจ "มู่เฉิน! ระวัง!" ทว่า ท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้าและมวลเมฆที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวพายุนั้น จู่ๆ ก็มีเงาร่างสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา "ฮ่าๆๆ ช่างเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวได้มิดชิดเสียจริง... หลี่มู่เฉิน หรือว่าเจ้าคิดจะใช้ทัณฑ์สวรรค์นี้เพื่อปลดผนึกพลังมารของตนเองกันแน่?" หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงวูบ กระบี่ในมือชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเงาร่างสีขาวนั้นปรากฏกายขึ้นตรงหน้าเขา พร้อมกับปลายกระบี่คมกริบที่จ่อตรงเข้าที่จุดชีพจรหัวใจของเซียนจื่อเวยที่ยืนอยู่ด้านหลังในระยะประชิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับพลังปราณและชะตากรรมของพวกเขานะคะ