วิญญาณที่สลาย

"หากเศษเสี้ยววิญญาณดวงสุดท้ายแตกดับลงในหุบเขาหมื่นอสูร เจ้ายังจะกล้ากล่าวคำว่าปาฏิหาริย์กับข้าอีกหรือไม่... จื่อเวย" น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินแหบพร่าราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในลำคอ เงาร่างของเขาในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาโลหิตยืนตระหง่านอยู่บนแท่นศิลาโบราณ เบื้องหน้าคือหุบเหวไร้ก้นบึ้งที่แผ่ไอสีนิลทมิฬพวยพุ่งออกมาดั่งพญานาคราชตื่นจากนิทรา ความกดดันระดับมหาอุดมการณ์จากขอบเขตบรรพกาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น เซียนจื่อเวยในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะในฤดูเหมันต์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังนางจับจ้องแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยแววตาไหวระริก แม้ภายนอกนางจะรักษาท่าทีเย็นชาสง่างามดั่งเซียนผู้ตัดขาดจากโลกีย์ แต่หัวใจภายในกลับบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บปวด เมื่อยามที่นางนึกถึงดวงจิตของตนเองในอดีตชาติที่แตกสลายกระจัดกระจายไปทั่วทั้งสามภพ "ข้าไม่เคยเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์... ข้าเชื่อเพียงวิถีกระบี่ในมือ และคำสัญญาที่ท่านเคยให้ไว้เมื่อพันปีก่อน" นางเอ่ยตอบเสียงเรียบ ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นดั่งค้อนโลหะที่ตอกลงบนทั่งเหล็ก พร้อมกันนั้น กระบี่วิเศษ 'เหมันต์วารี' ในมือของนางก็เปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า ไอเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกไปจนหยาดน้ำค้างกลางอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นกราวราวกับหิมะโปรยปราย หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายล้ำลึกเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึง อดีตจอมมารผู้เย่อหยิ่งผู้เคยเหยียบย่ำใต้หล้า บัดนี้กลับต้องมาทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมด เพื่อดึงรั้งเศษเสี้ยววิญญาณของสตรีผู้เป็นทั้งดวงใจและคู่อริในคราเดียวกันให้กลับคืนมา "เช่นนั้นก็จงเบิกเนตร... เพลงกระบี่บรรพกาล: วัฏจักรหวนคืน!" สิ้นเสียงคำรามก้องฟ้า หลี่มู่เฉินสะบัดแขนเสื้ออย่างรุนแรง ปราณมารสีดำทมิฬพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา แหวกม่านเมฆหนาทึบจนเผยให้เห็นดาราจักรที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง อักขระโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นกลางอากาศ เรียงร้อยเป็นค่ายกลสะกดวิญญาณขนาดมหึมาที่แผ่รัศมีกดทับลงมาจนพื้นดินรอบรัศมีร้อยลี้สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น จื่อเวยไม่รอช้า ร่างบางพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศดั่งผีเสื้อสยายปีกท่ามกลางพายุหิมะ นางประสานอินทร์ที่อกอย่างรวดเร็ว ปราณเซียนบริสุทธิ์สายหนึ่งพวยพุ่งออกจากร่างผสานเข้ากับค่ายกลของหลี่มู่เฉินอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งสองต่างใช้วิญญาณและพลังชีวิตเป็นเดิมพันในการประสาน "วิถีมาร" และ "วิถีเซียน" เข้าด้วยกัน ซึ่งเป็นหนทางเดียวที่จะดึงเศษเสี้ยววิญญาณที่หล่นหายในห้วงมิติเวลาให้กลับคืนมา *เปรี้ยง! โครม!* สายฟ้าสีทองคำขาวผ่าผ่าลงกลางค่ายกล สะท้อนกับปราณมารสีดำทมิฬจนเกิดเป็นประกายไฟสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า แรงระเบิดมหาศาลแผ่ขยายเป็นวงกว้าง กระชากเศษหินและต้นไม้ถอนรากถอนโคนลอยละลิ่วขึ้นสู่ฟ้า เลือดสีชาดสายหนึ่งไหลรินออกจากมุมปากของจื่อเวย ความหนาวเหน็บจากอาการบาดเจ็บทางจิตวิญญาณกัดกินลึกลงถึงกระดูกดำ แต่นางยังคงกัดฟันอดกลั้น ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังใจกลางค่ายกลที่ซึ่งแสงเรืองรองสีหยกกำลังรวมตัวกัน "ใกล้แล้ว..." หลี่มู่เฉินคำรามต่ำ เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย มือหนาทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อยจากการฝืนควบคุมพลังฝืนลิขิตฟ้าดิน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต พลังปราณระดับบรรพกาลระเบิดออกอย่างไร้ความปรานีเพื่อต้านทานแรงสะท้อนกลับจากฟ้าดิน กลางแสงสว่างเจิดจ้า ร่างโปร่งแสงรางเลือนร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ใบหน้านั้นงดงามราวกับแกะสลักจากหยกขาว ทว่ากลับไร้ซึ่งลมหายใจและดวงตาที่ลืมขึ้น เป็นดวงจิตเสี้ยวสุดท้ายของเซียนจื่อเวยที่หลับใหลมานานนับพันปี! ทว่า ในวินาทีที่เศษเสี้ยววิญญาณนั้นกำลังลอยเข้ามาใกล้ร่างหลัก รอยแยกมิติสีดำสนิทก็ฉีกขาดออกอย่างไร้สุ้มเสียงที่เบื้องหลังของพวกเขา! ไอมารชั่วร้ายที่เข้มข้นยิ่งกว่ายามปกติพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฮ่าๆๆ... ขอบใจพวกเจ้าเสียจริงที่ช่วยเปิดทางให้ข้าเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ในคราเดียว!" เงาร่างในชุดคลุมสีเงินยวงก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ มือข้างหนึ่งถือกระบี่มารโลหิต ปลายกระบี่ชี้ตรงมาที่เศษเสี้ยววิญญาณดวงนั้นโดยไม่ลังเล! หลี่มู่เฉินเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักฆ่าและอดีตจอมมารตื่นตัวถึงขีดสุด เขาพุ่งตัวเข้าขวางหน้าจื่อเวยทันทีโดยไม่ห่วงชีวิตตนเอง ปลายกระบี่มารโลหิตพุ่งทะลวงเข้าปักทะลุหัวไหล่ซ้ายของเขาอย่างจัง เลือดสีเข้มสาดกระเซ็นย้อมอาภรณ์สีดำให้กลายเป็นสีแดงฉาน ท่ามกลางเสียงคำรามด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวของสตรีผู้เยือกเย็นที่สุดในยุทธภพที่หลุดอุทานออกมาเป็นครั้งแรก "หลี่มู่เฉิน!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ หลิวเยี่ยนซี