ปิดตำนานความแค้น

"ความตายที่เจ้าโหยหามาสามภพแปดชาติ... บัดนี้ ข้าเป็นผู้เมตตาประทานให้มันแก่เจ้าเอง" สุ้มเสียงของหลี่มู่เฉินราบเรียบทว่าก้องกังวานดั่งอสนีบาตฟาดลงกลางใจวิญญาณหมื่นพิษ ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีหมึกปลิวสะบัดตามแรงลมปราณบรรพกาลที่ทะลักล้น แสงสีทองแดงจากกระบี่ทงเทียนแผดเผาความมืดมิดของหุบเขาหมื่นอสูรจนสว่างวาบดั่งกลางวัน ไอมารสีนิลและอัคคีสวรรค์ผสานกันเป็นเกลียวคลื่นพลังที่พร้อมบดขยี้ทุกสรรพสิ่งให้แหลกสลายเป็นธุลี เบื้องหน้าของเขานั้น ประมุขพรรคมารผู้เรืองอำนาจ—เทียนกุย—กำลังพ่นโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกถึงขีดสุด ยามนี้เคล็ดวิชาดูดกลืนวิญญาณที่มันสะสมมานับพันปีกลับแตกซ่าน เพราะแรงสะท้อนจากกระบี่บรรพกาลในมือของบุรุษที่มันเคยคิดว่าเป็นเพียง "เซียนหนุ่มไร้ค่าผู้อ่อนแอ" "เป็นไปไม่ได้... วิชาสวรรค์กลืนนาราของข้า... เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่!" เทียนกุยแผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พลังปราณมารรอบตัวระเบิดออกเป็นวงกว้าง หวังจะหลบหนีความตายที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะจิต ทว่า เซียนจื่อเวยที่ยืนอยู่เบื้องหลังในระยะห่างไม่ถึงส้าว กลับเคลื่อนไหวราวนางพญาหิมะ ร่างระหงในชุดขาวบริสุทธิ์สะบัดแขนเสื้อเบาๆ กระบี่เยือกแข็งในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้า อักขระเวทนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นกลางอากาศ ถักทอเป็นค่ายกลกักขังวิญญาณเก้าชั้นฟ้า ปิดตายทุกเส้นทางหนีของประมุขพรรคมารอย่างเลือดเย็น "เส้นทางของเจ้า... สิ้นสุดเพียงเท่านี้" นัยน์ตาคู่สวยของเซียนจื่อเวยเย็นชาไร้ระลอกคลื่น ทว่าหัวใจนางกลับเต้นระรัวด้วยความผูกพันทางจิตวิญญาณที่เชื่อมโยงกับหลี่มู่เฉิน นางสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและภาระอันหนักอึ้งที่เขาแบกรับมาตลอดหลายร้อยปีผ่านกระแสลมปราณที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในยามนี้ หลี่มู่เฉินเหลือบสายตากลับมามองนางเพียงชั่วพริบตา แววตาที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาปรากฏร่องรอยความอ่อนโยนล้ำลึกที่เขามักซ่อนเร้นไว้เสมอ รอยยิ้มบางเบาปรากฏที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเป้าหมายด้วยจิตสังหารที่คมกริบดั่งคมกระบี่ "รับทัณฑ์กระบี่นี้เสีย... เพื่อล้างมลทินให้แก่ดวงวิญญาณนับล้านที่เจ้าพรากไป!" สิ้นคำประกาศิต หลี่มู่เฉินพุ่งทะยานร่างขึ้นสู่ห้วงนภาในพริบตาเดียว ร่างของเขากลายเป็นลำแสงสีทองแดงผสมนิลกาฬพุ่งทะลวงผ่านร่างของเทียนกุยราวกับดาวตกแหวกเมฆหมอก *ฉับ!* เสียงตัดผ่านมิติและจิตวิญญาณดังสนั่นหวั่นไหว เวลาในหุบเขาหมื่นอสูรคล้ายหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เทียนกุยแข็งค้างอยู่กับที่ ร่างกายของมันปรากฏรอยร้าวสีทองแดงลุกลามจากหน้าอกไปยังปลายนิ้ว ก่อนที่แสงสว่างวาบจะระเบิดออกมาจากภายใน ร่างของมารร้ายผู้ยิ่งใหญ่สลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำปลิวหายไปกับสายลมแห่งกาลเวลา หลงเหลือไว้เพียงความเงียบสงัดที่ปกคลุมไปทั่วทั้งสามภพ ความแค้นที่สั่งสมมาเนิ่นนาน... บัดนี้ได้รับการชำระสะ้างจนหมดสิ้นแล้ว เซียนจื่อเวยผ่อนลมหายใจยาวนาน นางเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยกิริยาอันสง่างาม ทว่าเข่าทั้งสองข้างกลับแทบทรุดลงด้วยความอ่อนล้าจากการใช้พลังค่ายกลระดับเทพารักษ์ ทันใดนั้น อ้อมแขนอบอุ่นและคุ้นเคยก็เข้าโอบประคองร่างของนางไว้ทันท่วงที กลิ่นอายจันทร์เพ็ญและสนโบราณที่นางโหยหาโอบล้อมรอบกาย "เจ้าทำได้ดีมาก, จื่อเวย" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู "ท่าน... เหตุใดจึงไม่ยอมบอกความจริงแก่ข้าตั้งแต่แรก..." นางซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา หยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจและตัดพ้อรินไหลออกมาเงียบๆ หลี่มู่เฉินเพียงลูบเรือนผมนุ่มสลวยของนางอย่างทะนุถนอม ดวงตาคมกราบมองท้องนภากว้างที่บัดนี้กลับมาปลอดโปร่งไร้ซึ่งไอมาร ทว่า ในขณะที่ความสงบสุขกำลังจะคืนกลับสู่ยุทธภพ ลมปราณประหลาดสายหนึ่งกลับแผ่ซ่านมาจากรอยแยกมิติเบื้องล่าง—รอยแยกที่ควรจะปิดตายไปแล้ว ร่างของหลี่มู่เฉินชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เซียนจื่อเวยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจกระตุกวูบด้วยสังหรณ์ใจอันเลวร้าย "มู่เฉิน... นั่นมัน..." ก่อนที่หลี่มู่เฉินจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงหัวเราะเยือกเย็นอันคุ้นเคยและทรงพลังยิ่งกว่าเทียนกุยร้อยเท่า ก็ดังสะท้อนก้องออกมาจากห้วงมิติที่แตกออกอีกครั้ง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด... บุคคลที่ทำให้สีหน้าของอดีตจอมมารผู้ไร้พ่ายถึงกับถอดสี! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ หลิวเยี่ยนซี