กับดักของมวลมาร

“ฮ่าๆๆ... ในที่สุด เหยื่อก็ตกลงสู่ก้นบึ้งแห่งกาลเวลาแล้ว...” เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเซียนจื่อเวย ราวกับเสียงกู่ร้องมาจากขุมนรกโลกันตร์ เมฆหมอกสีนิลทมิฬม้วนตัวเข้าปกคลุมยอดเขาอวิ๋นหลิงในพริบตา บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนลมหายใจติดขัด ไอปีศาจเข้มข้นแผ่ซ่านเสียดแทงกระดูกดำ ยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าค่ายกลลวงตาเมื่อครู่ไม่ใช่เพียงภาพมายาธรรมดา หากแต่เป็นกับดักอันแยบยลที่ถูกถักทอขึ้นเพื่อกลืนกินวิญญาณเซียนผู้สูงส่ง เซียนจื่อเวยสะบัดกายถอยหลังสามก้าว กระบี่เยือกเหมันต์ในมือสั่นระริก ปล่อยไอเย็นสีขาวบริสุทธิ์ออกมาต้านทานแรงกดดันมหาศาล ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงอย่างระแวดระวัง นางกวาดสายตามองผ่านม่านหมอกสีเลือดเบื้องหน้า ที่ซึ่งเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งกำลังก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า นั่นคือ "หลี่มู่เฉิน" ศิษย์น้องผู้ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มากับนางตลอดเส้นทาง... ทว่า ในยามนี้ แววตาของเขากลับว่างเปล่าอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่มุมปากช่างดูบิดเบี้ยวและเยียบเย็นจนน่ากลัว "หลี่มู่เฉิน... เจ้าไม่ใช่เขา" เซียนจื่อเวยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งคมกระบี่ นางกระชับด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งผิดหวัง ระแวง และเจ็บปวดลึกๆ ในอกอย่างประหลาด ร่างที่สวมชุดคลุมสีดำสนิทหยุดฝีเท้าลงห่างจากนางเพียงสิบก้าว รอยยิ้มบนใบหน้านั้นฉีกกว้างขึ้นจนน่าขนลุก ก่อนที่เสียงหัวเราะแหบพร่าจะดังลอดออกมาจากลำคอ "ฉลาดสมเป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักกระบี่เทวะ... เสียดายนัก ที่ท่านรู้ตัวช้าไปก้าวหนึ่ง" สิ้นเสียงนั้น รูปลักษณ์ภายนอกของหลี่มู่เฉินก็บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ควันสีดำพวยพุ่งออกจากผิวหนังราวกับเปลวเพลิงโลกันตร์ ก่อนจะเผยให้เห็นร่างที่แท้จริง—อสูรเงาทมิฬที่มีดวงตาสสีแดงฉานและกลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้ง สมุนปีศาจขั้นบรรพกาลผู้มีวิชาแปลงกายแนบเนียนจนแม้แต่ค่ายกลตรวจสอบวิญญาณก็ยังถูกตบตา! "แกจับตัวเขาไปไว้ที่ใด?" เซียนจื่อเวยถามลอดไรฟัน รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างจนเกล็ดน้ำค้างรอบกายแข็งค้าง นางไม่สนว่าตนเองจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร ขอเพียงรู้ว่าหลี่มู่เฉินตัวจริงอยู่ที่ไหน ต่อให้ต้องพลิกผันนรกภูมิ นางก็ยินดีทำ สมุนปีศาจหัวเราะเยาะ "หึ... ห่วงหาอาทรกันเสียจริง มนุษย์ผู้โง่เขลากับมารผู้หลงลืม ช่างเป็นคู่ชะตากรรมที่น่าขันเสียนี่กระไร! ตอนนี้สหายรักของเจ้ากำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงมิติแห่งกาลเวลา ไร้ซึ่งลมหายใจ ไร้ซึ่งความทรงจำ อีกไม่นาน... เขาก็จะเป็นเพียงเศษซากวิญญาณที่ข้ากลืนกินเพื่อทะลวงขอบเขตพลังแล้ว!" ฉากทัศน์รอบกายพลันแปรเปลี่ยน พื้นดินแตกร้าวกลายเป็นห้วงเหวสีเลือด อักขระมารสีทองแดงปรากฏขึ้นกลางอากาศ ล้อมรอบตัวนางเอาไว้ทุกทิศทางเพื่อตัดขาดเส้นทางหนีและสกัดกั้นการสื่อสารทางจิตวิญญาณ เซียนจื่อเวยหลับตาลงชั่วพริบตา นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบจิตใจที่กำลังปั่นป่วน แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ นางก็ยังคงความสง่างามดั่งหิมะในฤดูเหมันต์ ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่สุกสกาวอยู่ในแววตา "คิดว่าใช้วิชาตบตาเพียงเท่านี้ จะกักขังพวกเราไว้ได้กระนั้นหรือ?" นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจรัสสว่างวาบทั่วร่าง ไอพลังเซียนระดับมหาโพธิสัตว์พวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า เมฆหมอกสีนิลถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยรัศมีกระบี่ที่แข็งแกร่งจนน่าสะพรึงกลัว นางร่ายรำกระบวนท่า "เหมันต์นิรันดร์กลืนพิภพ" กระบี่ในมือวาดออกเป็นวงโค้งสว่างวาบดั่งจันทราในคืนเดือนหงาย พลังปราณกระบี่นับพันสายพุ่งเข้าหาอสูรเงาทมิฬราวกับพายุหิมะที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นจุล! ตูมมม! เสียงระเบิดกัมปนาทสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะระหว่างพลังมารและพลังเซียนแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนยอดเขาสั่นสะเทือน สมุนปีศาจคำรามด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกคมกระบี่เยือกเหมันต์เฉือนร่างจนเกิดแผลลึกสีดำทมิฬ ควันพิษพวยพุ่งออกมาราวกับเดือดพล่าน ทว่า ในวินาทีที่เซียนจื่อเวยกำลังจะทะยานร่างเข้าไปเด็ดชีพสมุนปีศาจเพื่อเค้นหาที่ซ่อนของหลี่มู่เฉินนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันมืดสนิทลงอย่างไร้สาเหตุ... เสียงกระซิบอันแผ่วเบาแต่ทรงพลังดั่งเสียงคำรามของเทพเจ้าดังขึ้นจากห้วงมิติที่ฉีกขาด "เจ้าคิดว่า เจ้าชนะแล้วจริงๆ หรือ... จื่อเวย?" เงาร่างสีดำสนิทอีกร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกของกาลเวลา ร่างนั้นแผ่ไอปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าตนก่อนหน้าหลายร้อยเท่า และในมือของมัน... กำร่างที่หมดสติของหลี่มู่เฉินเอาไว้ โดยมีคมกระบี่สีนิลจ่ออยู่ที่ลำคอระหงของเขา! หัวใจของเซียนจื่อเวยกระตุกวูบ มือที่ถือกระบี่สั่นเทาเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ซียนจื่อเวยและหลี่มู่เฉินในเส้นทางอันตรายนี้เสมอนะคะ