ความจริงที่ถูกเปิดเผย

ไอเย็นจากแผ่นศิลาโบราณ ณ หุบเขาไร้ลักษณ์ แทบจะแช่แข็งโลหิตในกายของเซียนจื่อเวยให้หยุดไหล ปลายนิ้วเรียวดั่งหยกสลักสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสลงบนอักษรโบราณที่สลักลึกลงไปในเนื้อหิน มันไม่ใช่บันทึกเคล็ดวิชาเซียนสำนักใด ทว่าคือ "พงศาวดารมารโลหิต" ที่ถูกลบเลือนไปจากหน้าประวัติศาสตร์เมื่อสามพันปีก่อน "นี่มัน... เรื่องเหลวไหลอันใดกัน" เสียงพึมพำของนางแห้งผาก ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์เซถอยหลังไปครึ่งก้าว ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจเมื่อภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติไหลทะลักเข้าสู่ห้วงนิมิตผ่านสัมผัสแห่งจิตวิญญาณ ภาพของบุรุษชุดดำสนิทผู้ยืนอยู่เหนือซากศพของเซียนนับหมื่น ดวงตาสีโลหิตที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและโดดเดี่ยว ใบหน้านั้น... ช่างซ้อนทับกับเด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมและอ่อนแอที่นางคอยปกป้องอยู่ข้างกายมาตลอดหลายปี—หลี่มู่เฉิน "ศิษย์พี่ใหญ่... ท่านกำลังค้นหาอันใดอยู่หรือขอรับ?" สุ้มเสียงนุ่มนวลทุ้มต่ำดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับไอร้อนจากร่างกายของมนุษย์ที่แผ่เข้ามาใกล้ เซียนจื่อเวยสะดุ้งสุดตัว นางรีบชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก หันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงทันที หลี่มู่เฉินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคู่นคมกริบแต่เดิมมักจะฉายแววซื่อใสไร้เดียงสา บัดนี้กลับราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก เขากำลังถือถาดชาอุ่นๆ ไว้ในมือ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากช่างดูงดงามแต่กลับทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างรุนแรง "เจ้า... เจ้าไม่ใช่..." เซียนจื่อเวยเค้นเสียงลอดไรฟัน ลมหายใจติดขัด นางมองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับเพิ่งเคยรู้จักเขาเป็นครั้งแรก "ข้าคือใครหรือครับ... อ๊ะ หรือว่าศิษย์พี่ใหญ่จะเจอ 'ของขวัญ' ที่ข้าตั้งใจทิ้งไว้ให้ท่านดูเสียแล้ว?" หลี่มู่เฉินวางถาดแรกลงบนโขดหินข้างทางอย่างเชื่องช้า ท่าทีไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย รัศมีพลังปราณกดดันระดับมหาอำมาตย์มารที่ถูกกดผนึกไว้ใต้ร่างอันบอบบางค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาทีละน้อย จนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีดำสนิท "สามพันปีก่อน เจ้าคือจอมมารผู้เหี้ยมโหดที่เกือบทำลายล้างสามภพ..." เซียนจื่อเวยกำกระบี่ประจำกายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พลังปราณเซียนบริสุทธิ์ระเบิดออกรอบกายเพื่อต้านทานแรงกดดันมหาศาลนั้น หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผากงดงาม "และด้ายแดงแห่งพันธะโลหิตที่ผูกวิญญาณเราไว้... แท้จริงแล้วไม่ใช่คำสาปของสวรรค์ แต่เป็นแผนการชั่วร้ายของเจ้าที่ผูกวิญญาณข้าไว้เพื่อรอวันกลืนกินใช่หรือไม่!" หลี่มู่เฉินแย้มยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาที่เคยดำขลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิตในชั่วพริบตา เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวของเขาสง่างามและทรงพลังดั่งพญามารผู้ครองบัลลังก์มืด "ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านฉลาดเฉลียวสมคำร่ำลือ..." เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและทรงอำนาจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไร้ซึ่งความอ่อนแอเด็กหนุ่มอีกต่อไป "แต่ท่านเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่ง... ด้ายแดงเส้นนั้น ข้าไม่ได้ใช้มันเพื่อ 'กลืนกิน' ท่าน" หลี่มู่เฉินหยุดยืนห่างจากนางเพียงคืบเดียว กลิ่นอายความเย็นชาของหิมะปะปนกับกลิ่นอายโลหิตอันลึกล้ำ เขาเอื้อมมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนปลายกระบี่ที่สั่นระริกของนางอย่างไม่เกรงกลัวคมดาบแม้แต่น้อย "ข้าใช้มัน... เพื่อผูกดวงวิญญาณของจอมมารผู้ไร้หัวใจดวงนี้ ให้ติดตรึงอยู่กับ 'แสงสว่าง' เพียงหนึ่งเดียวในวัฏสงสารต่างหาก" ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง สื่อความหมายลึกล้ำที่เต็มไปด้วยความรัก ความแค้น และความโหยหาที่สะสมมานานสามพันปี "เจ้าคิดว่าเหตุใดข้าจึงยอมแสร้งทำเป็นอ่อนแอให้ท่านปกป้อง? เหตุใดข้าจึงยอมให้กระบี่เซียนของท่านแทงทะลุร่างถึงสามครั้งในชาติภพนี้?" เซียนจื่อเวยสมองขาวโพลน นางพยายามจะแทงกระบี่ออกไปเพื่อจบเรื่องราวทั้งหมด ทว่าเรียวแขนกลับหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งโชคชะตา ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือหุบเขาไร้ลักษณ์ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สายฟ้าสีดำทมิฬคำรามลั่นสนั่นหู เมฆทัณฑ์สวรรค์เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมโดยไร้สัญญาณเตือน! หลี่มู่เฉินไม่สนใจสายฟ้านรกเบื้องบน เขายื่นมืออีกข้างโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายมารอันทรงพลังแผ่พุ่งปกป้องร่างทั้งสองไว้จากแรงกดดันของสวรรค์ ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกของนางด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าและอันตรายที่สุด "ในเมื่อความจริงถูกเปิดเผยแล้ว... ศิษย์พี่หญิง ท่านจะเลือกใช้กระบี่เล่มนี้สังหารสามีมารผู้นี้ หรือจะยอมจำนนต่อบัลลังก์มืดเคียงข้างข้า... เพื่อทำลายสวรรค์เบื้องบนให้สิ้นซากไปด้วยกัน?" รอกลืนน้ำลายระลอกใหม่ในตอนหน้าด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและวิถีกระบี่นี้ด้วยกันค่ะ