หนีตามกันไป

“หากก้าวพ้นธรณีประตูนี้ไป... เจ้าจักมิใช่ศิษย์แห่งสำนักกระบี่เมฆาอีกต่อไป” เสียงประกาศิตของเจ้าสำนักก้องกังวานดั่งอสุนีบาตฟาดลงกลางใจ ทว่าเซียนจื่อเวยกลับมิได้สะดุ้งสะเทือน นางในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะกลางเหมันต์ฤดู ยืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางสายตาดูแคลน ชิงชัง และตื่นตะลึงนับร้อยคู่จากเหล่าผู้วิเศษทั่วทั้งลานพิธี ปลายกระบี่ ‘เหมันต์วารี’ ในมือของนางมิได้สั่นเทาแม้แต่น้อย รัศมีไอเย็นแผ่ซ่านจนพื้นศิลาแกร่งขึ้นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม หลี่มู่เฉินที่ยืนเคียงข้างกันแย้มสรุปบางเบา ดวงเนตรคู่นคมปลาบกวาดมองเหล่าผู้อาวุโสที่เคยนับหน้าถือตา เขายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่เกาะตามอาภรณ์สีนิลอย่างไม่ยี่ห-ระ ราวกับสถานการณ์เบื้องหน้ามิใช่การถูกประกาศิตให้เป็น “คนนอกกฎหมายของยุทธภพ” ผู้กวาดล้างทั้งธรรมะและอธรรม หากแต่เป็นเพียงการเดินชมดอกไม้ริมทาง “ศิษย์พี่หญิง... ท่านแน่ใจแล้วหรือที่จะละทิ้งเกียรติยศนับร้อยปี เพื่อเดินเคียงข้างคนไร้ค่าเช่นข้า” น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินเจือแววเย้าหยอก ทว่าลึกล้ำดั่งห้วงสมุทร ประกายตานั้นซ่อนเร้นพลังปราณบรรพกาลที่พร้อมจะแผดเผาฟ้าดินได้ทุกเมื่อ หากมีผู้ใดกล้าแตะต้องนาง “หุบปากของเจ้าเสีย มู่เฉิน” เซียนจื่อเวยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าพวงแก้มขาวเนียนกลับเจือสีเรื่อจางๆ นางปรายตาคมกริบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับมหาพญาอินทรีย์เพลิงและค่ายกลกระบี่สวรรค์ที่ล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกทิศทาง “คนทรยศ! สตรีไร้ยางอาย สมคบคิดกับอดีตจอมมาร สังหารศิษย์พี่ร่วมสำนัก ขโมยคัมภีร์ลับตระกูลหลี่ วันนี้พวกเจ้าจะต้องสังเวยด้วยโลหิต!” ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักตงฟางคำรามลั่น ประทับฝ่ามือลงบนพื้นศิลา อักขระโบราณสีทองนับพันสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา แปรเปลี่ยนเป็นตาข่ายเพลิงผลาญสวรรค์ที่กดทับลงมาด้วยแรงกดดันระดับบรรพกาล ยุทธภพในยามนี้ไม่มีที่ยืนให้พวกเขาอีกแล้ว ป้ายประกาศจับถูกส่งไปยังร้อยสำนักพันตระกูล ชื่อของหลี่มู่เฉินและเซียนจื่อเวยถูกสลักไว้บนศิลาโลหิตแห่งความอัปยศ กลายเป็นเป้าสังหารอันดับหนึ่งของแผ่นดิน แต่ในยามที่โลกทั้งใบหันหลังให้ ทว่ามือที่ประสานกันแน่นใต้ชายแขนเสื้อกลับอบอุ่นยิ่งกว่าสิ่งใด “จับมือข้าไว้ให้ดีเล่า” หลี่มู่เฉินกระซิบชิดริมหู นางรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอ “ข้ามิใช่เด็กน้อย...” เซียนจื่อเวยตอบรับเสียงเบา ทว่าริมฝีปากกลับยกย่องขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งนี้ งดงามหยาดเยิ้มจนหมู่ดาวบนนากายังต้องหมองหม่น ตูมมม! ตาข่ายเพลิงสวรรค์โถมเข้าใส่ ทว่าก่อนที่มันจะทันได้แผดเผาร่างของทั้งคู่ หลี่มู่เฉินก็ก้าวออกไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว เขามิได้ชักกระบี่ มิได้ร่ายคาถา เพียงแค่ปลดปล่อย ‘เขตแดนทมิฬ’ ออกมาอย่างเงียบเชียบ! ฉับพลัน... ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยอัคคีเทพกลับมืดมิดลงชั่วพริบตา กาลเวลาคล้ายหยุดนิ่ง เสียงกรีดร้องของเหล่าเซียนและจอมยุทธ์นับพันเงียบหายไปในความเวิ้งว้าง ไอสังหารสีดำสนิทพวยพุ่งทะยานขึ้นเสียดฟ้า บดขยี้อักขระโบราณจนแตกสลายเป็นผุยผงด้วยการสะบัดชายเสื้อเพียงครั้งเดียว! เหล่าผู้อาวุโสกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อตระหนักได้ว่า... ข่าวลือที่ว่าอดีตจอมมารสูญเสียพลังไปหมดสิ้นแล้วนั้น เป็นเพียงแผนการล่อเสือออกจากถ้ำที่น่า กลัวที่สุด! “พวกเราไปกันเถอะ” หลี่มู่เฉินหันกลับมาส่งยิ้มให้สตรีในดวงใจ เซียนจื่อเวยพยักหน้ารับ นางกระชับกระบี่ในมือ ทะยานร่างขึ้นเคียงคู่เขาผ่านม่านหมอกแห่งคราบโลหิตและเปลวเพลิง ทิ้งเบื้องหลังไว้เพียงตำนานบทใหม่ของสองผู้แหกกฎแห่งสวรรค์และยุทธภพ ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะทะยานพ้นเขตแดนรกร้าง เสียงปรบมือแผ่วเบากลับดังขึ้นจากยอดผาไร้เงา “แปะ... แปะ... ช่างเป็นการหนีตามกันที่น่าประทับใจยิ่งนัก ศิษย์พี่หญิง... ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการก้าวพ้นประตูสำนัก จะทำให้ท่านรอดพ้นจาก ‘เงา’ ที่แท้จริงของเขาได้?” ร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มปรากฏขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง ใบหน้าภายใต้หมวกสานเงาซ้อนทับรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตาคู่คมกริบที่จ้องมองมายังหลี่มู่เฉินเต็มไปด้วยความคุ้นเคยอันน่าสะพรึงกลัว และคำพูดประโยคต่อมาก็ทำให้ลมหายใจของเซียนจื่อเวยสะดุดกึกทันที “เพราะตัวจริงของ ‘หลี่มู่เฉิน’ ที่ท่านรัก... แท้จริงแล้วได้ตายไปตั้งแต่สามร้อยปีก่อนแล้ว... ศิษย์น้องหญิง” หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะคะ