หายนะจากแดนปีศาจ

แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับกระดูกสันหลังของฟ้าดินกำลังแตกหักเป็นเสี่ยงๆ รอยแยกสีนิลกาฬฉีกกระชากผืนนภาเบื้องบนออกเป็นสองเสี่ยง กลิ่นอายความตายและโลหิตโบราณทะลักล้นออกมาดั่งเขื่อนกั้นน้ำที่พังทลาย ห้วงมิติรอบด้านบิดเบี้ยวจนมองเห็นเงาดำนับล้านกรีดร้องโหยหวนอยู่ภายใน ประตูนรกที่หลับใหลมานับหมื่นปีบัดนี้เปิดอ้ากว้างรับลมหายใจแห่งหายนะ ประชาในสามภพต่างร่ำไห้ ไร้ซึ่งหนทางหลบหนี เซียนจื่อเวยยืนหยัดอยู่บนยอดผาเมฆา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้ย้อมไปด้วยหยาดโลหิตจากกระบี่เซียนที่นางถือมั่น ปลายกระบี่สั่นระริกตามแรงกดดันมหาศาลจากเบื้องบน ดวงตาดอกท้อคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวปนความห่วงหา นางมิได้หวาดกลัวต่อความตายที่จะมาเยือน หากแต่กังวลถึงบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหลังนางต่างหาก "ถอยไป... จื่อเวย" น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของสายฟ้าสีเลือด หลี่มู่เฉินในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาเบื้องหน้า ร่างกายของเขายังคงแผ่ไอความอ่อนแอออกมาราวกับบัณฑิตผู้ไร้เรี่ยวแรง ทว่าแผ่นหลังที่กว้างใหญ่นั้นกลับสูงตระหง่านค้ำฟ้า ท้าทายมหันตภัยจากขุมนรกโดยไม่สะดุ้งสะเทือน "ท่านคิดจะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวอีกแล้วหรือ?" เซียนจื่อเวยแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ละลายหายสิ้น เหลือเพียงความอาลัยอาวรณ์ที่ล้ำลึกจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เรามีพันธะจิตวิญญาณเชื่อมโยงกัน ชีวิตข้า...ย่อมเป็นของท่าน ความตายนี้... ข้าก็จักขอร่วมเผชิญเคียงข้างท่านเช่นกัน" หลี่มู่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่มักซ่อนความเย่อหยิ่งและคมเขี้ยวไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเฉยชา บัดนี้กลับไหววูบคล้ายผิวน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เขายื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสแก้มเนียนนุ่มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นควัน ทว่ากลับชะงักค้างไว้กลางอากาศ ในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามดั่งมังกรหลับใหลสะท้อนก้องฟ้าดิน! กระบี่โบราณในฝักข้างกายหลี่มู่เฉินสั่นระริกอย่างรุนแรง ไอพลังปราณบรรพกาลระเบิดออกรอบตัวเขาราวกับคลื่นสึนามิ สีหน้าของอดีตจอมมารเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง เคล็ดวิชาลับที่เขาปกปิดมานานนับร้อยปีเริ่มไหลเวียนย้อนกลับสู่จุดชีพจร ทะลวงขอบเขตพลังที่ถูกพันธนาการไว้ให้พังครืนลงในชั่วพริบตา! "ดี... ในเมื่อสวรรค์อยากเห็นข้าดับสูญนัก เช่นนั้นก็จงดูให้เต็มตา ว่ากระบี่เล่มนี้ของข้า...จะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้อย่างไร!" หลี่มู่เฉินคำรามก้องฟ้า มือเรียวยาวดั่งหยกขาวเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่โบราณแน่น แรงกดดันระดับทำลายล้างแผ่พุ่งจนมิติรอบกายแตกเป็นรอยร้าวละเอียด *แกร๊ก... ครืนนน!* คมกระบี่สีทองอร่ามผสมผสานกับไอปีศาจสีนิลค่อยๆ ถูกชักออกจากฝักทีละน้อย เสียงเสียดสีดั่งเสียงคำรามของสัตว์อสูรบรรพกาลกรีดแทงแก้วหูของทุกผู้คนในรัศมีร้อยลี้ ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีเลือดพลันสว่างวาบด้วยประกายกระบี่ที่เฉียบคมจนแม้แต่ทวยเทพบนสรวงสวรรค์ยังต้องก้มลงกราบกราน! เซียนจื่อเวยเบิกตากว้าง นางสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตของหลี่มู่เฉินที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างบ้าคลั่ง พร้อมๆ กับเงาร่างปริศนาสายหนึ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกประตูนรก—เงาร่างที่ถือเคียวแห่งความตาย และส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานไปทั่วทั้งสามภพ "หลี่มู่เฉิน... ในที่สุดเจ้าก็ยอมคืนร่างเดิม ฮ่าๆๆๆ วันนี้คือวันตายของเจ้า!" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางท่องยุทธภพมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความเข้มข้นในบทนี้ค่ะ