รอยร้าวที่ยากจะประสาน

"เจ้ายังกล้าใช้คำว่า 'พี่น้องร่วมสำนัก' กับข้าอยู่อีกหรือ... หลี่มู่เฉิน" น้ำเสียงของเซียนจื่อเวยเยียบเย็นยิ่งกว่าเกล็ดน้ำค้างในหุบเขาหมื่นอสูร แววตาคู่คมกริบดั่งกระบี่น้ำแข็งจ้องมองร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ร่างระหงของนางสั่นเทาเล็กน้อยมิใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นอารมณ์ความผิดหวังและรอยร้าวในจิตวิญญาณที่กัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย หลี่มู่เฉินชะงักงัน ปลายกระบี่ในมือที่เคยถือมั่นอย่างไร้ช่องโหว่กลับรู้สึกหนักอึ้งดั่งแบกภูเขาไว้ทั้งลูก เขาอ้าปากคล้ายจะเอ่ยคำแก้ตัว ทว่าเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาที่ไร้ซึ่งประกายความไว้วางใจเช่นกาลก่อน คำพูดนับพันที่เตรียมไว้กลับติดอยู่ริมฝีปาก กลายเป็นเพียงรอยยิ้มฝื่อนขื่นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ บรรยากาศรอบกายพลันเงียบงัด มีเพียงเสียงสายลมปราณที่ปั่นป่วนรอบค่ายกลโบราณ บ่งบอกถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ความเข้าใจผิดที่สะสมดั่งก้อนเมฆทมิฬปกคลุมยอดเขาเซียนมาหลายวัน บัดนี้ได้ปะทุออกเป็นสายฟ้าฟาดยามวิกาล เมื่อหลักฐานชิ้นสำคัญ—คัมภีร์มารโลหิตที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ก้นหีบสมบัติของหลี่มู่เฉิน ถูกเปิดเผยต่อหน้าศิษย์พี่หญิงผู้ยึดมั่นในวิถีธรรมมะอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง "ข้าไม่เคยคิดทรอกสำนัก... และไม่เคยคิดจะหลอกลวงท่าน" หลี่มู่เฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ใบหน้าจะยังคงความสุขุมเยือกเย็นตามวิสัยอดีตจอมมาร ทว่าแววตาไหววับด้วยความเจ็บปวดที่นางไม่เคยสังเกตเห็น "คำพูดของคนตระบัดสัตย์ ต่อให้ร้อยพันคำก็ล้วนเป็นเพียงลมปาก!" เซียนจื่อเวยตัดบท น้ำตาสายหนึ่งร่วงหล่นจากหางตา ดั่งหยาดน้ำค้างบนกลีบเหมันต์ที่ร่วงหล่นสู่พื้นดิน นางกระชับกระบี่วิเศษในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "เจ็ดปีที่ผ่านมา ที่ข้าปกป้องเจ้า ที่ข้าคอยถ่าย เทพลังปราณรักษาอาการธาตุไฟเข้าแทรกให้เจ้า... มันก็เป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่จอมมารเช่นเจ้าใช้ตบตาเพื่อรอวันกลืนกินสำนักกระบี่สวรรค์สินะ!" "จื่อเวย! ฟังข้าก่อน..." ก้าวเท้าเข้าไปหาเพียงก้าวเดียว ทว่าสิ่งที่ต้อนรับกลับมาคือรัศมีกระบี่สีครามที่พุ่งตรงเข้าปักลงบนพื้นดินเบื้องหน้า ห่างจากปลายเท้าเพียงหนึ่งนิ้ว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนพื้นศิลาแตกร้าวเป็นใยแมงมุม "อย่าได้เรียกชื่อข้าอีก!" นางแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยันตนเอง "นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ระหว่างเจ้ากับข้า... ขาดสะบั้นดั่งสายใยกระบี่ที่ถูกตัดขาด ไร้ซึ่งความผูกพันใดๆ ต่อกันอีก!" สิ้นคำประกาศิต ศิษย์พี่หญิงผู้สง่างามดั่งเทพเซียนก็สะบัดชายเสื้อหันหลังให้ทันที ร่างบางทะยานหายลับไปในความมืดมิดของราตรีกาลอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้หลี่มู่เฉินยืนเคว้งคว้างท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บที่พัดกระหน่ำซ้ำเติมแผลในจิตวิญญาณ เขายืนนิ่งรากับรูปปั้นสลัก ปราณมารที่เคยถูกสะกดไว้ด้วยเคล็ดวิชาลับเริ่มปั่นป่วนทะลักออกมาจากจุดชีพจร นัยน์ตาที่เคยดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต ความแค้นเคืองต่อโชคชะตาและผู้ที่อยู่เบื้องหลังการจัดฉากครั้งนี้แผดเผาอยู่ในอก ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่การถูกปักปรำ แต่เป็นการที่สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจในยามบำเพ็ญเพียร หันหลังให้เขาด้วยความชิงชัง เพล้ง! เศษหินก้อนหนึ่งแตกละเอียดเป็นผุยผงภายใต้แรงบีบมหาศาลจากฝ่ามือของหลี่มู่เฉิน เลือดสีแดงสดไหลรินตามร่องนิ้ว หยดลงสู่พื้นดินผสมกับหยาดน้ำค้างยามดึก ทว่า ในขณะที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดของอดีตจอมมาร เสียงฝีเท้าแผ่วเบากลับดังขึ้นจากเงาไม้เบื้องหลัง—เสียงฝีเท้าที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันคุ้นเคย และกลิ่นอายปราณที่เขาไม่มีวันลืมตลอดกาล "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก ท่านจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับถูกสตรีที่ตนรักสลัดทิ้งราวกับสุนัขข้างถนน" เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังก้องกังวาน พร้อมกับการปรากฏร่างของเงาสะท้อนในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากเงินปกปิดรอยแผลเป็น ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด หลี่มู่เฉินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก แววตาที่เคยสับสนแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมโหดดั่งพญายมที่พร้อมจะปลิดวิญญาณผู้ใดก็ตามที่ขวางทาง "เจ้าเองสินะ... ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" กระบี่โบราณในฝักเริ่มสั่นระริก เสียงคำรามดั่งมังกรหลับไหลสะท้อนก้องฟ้าดิน เตรียมตัวชักออกจากฝักเพื่อล้างมลทินและทวงคืนทุกสิ่งในค่ำคืนนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางกระบี่อันยาวนานนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกท่านจะยังคงกุมกระบี่เคียงข้างหลี่มู่เฉินในตอนต่อไปค่ะ