ก้าวแรกสู่ความมั่งคั่ง

"เงินยี่สิบตำลึงเงินในวันนี้ คือตั๋วเงินเปิดทางให้เรากว้านซื้อที่ดินริมหุบเขาทางทิศตะวันตกค่ะท่านพี่" เสียงหวานใสแต่หนักแน่นของหลินฟางเซียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงเรือนพัก นางกำลังดีดลูกคิดในมืออย่างคล่องแคล่ว เม็ดลูกคิดไม้สีเข้มกระทบกันดัง *ก๊อกแก๊ก* เป็นจังหวะสอดรับกับรอยยิ้มพึงพอใจบนใบงดงามที่ประดับด้วยเหงื่อเม็ดบาง ๆ จากการทำงานตลอดทั้งวัน จ้าวหานตงที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง สายตาคมกริบที่เคยใช้พิฆาตศัตรูในราชสำนักและสนามรบ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบหยดเป็นน้ำเมื่อมองภรรยาตัวน้อย เขายื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดส่งให้พรางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอ็นดูระคนตามใจ "เจ้าอยากได้ที่ดินตรงนั้นเพิ่มอีกหรือ? ข้าเพิ่งโอนโฉนดแปลงติดลำธารให้เจ้าไปเมื่อวานซืน เกรงว่าหากซื้อเพิ่มอีก ชาวบ้านแถบนั้นคงคิดว่าภรรยาข้าตั้งตัวเป็นเจ้าที่เจ้าทางประจำเมืองเสียแล้วกระมัง" แม้ปากจะเอ่ยเย้าแหย่ แต่จ้าวหานตงกลับเลื่อนถุงผ้ากำมะหยี่สีแดงที่บรรจุทองคำแท่งน้ำหนักรวมสิบตำลึงเข้าไปตรงหน้าภรรยาอย่างไม่ลังเล "แต่อยากได้ก็ซื้อ เงินในคลังส่วนตัวของข้า... เจ้ามีสิทธิ์ใช้มันได้ตามใจชอบ" ฟางเซียนค้อนขวับให้สามีจอมเปย์ไปทีหนึ่ง ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ นางรับถุงทองนั้นมาวางไว้แนบอกอย่างรักใคร่ การมีสามีเป็นถึงท่านเจ้าเมืองผู้ทรงอำนาจแถมยังคลั่งรักภรรยาจนโงหัวไม่ขึ้น ช่างเป็นสิทธิพิเศษที่นางใช้ได้อย่างคุ้มค่าทุกอีแปะจริง ๆ ทว่าความสุขจากการนับเงินยังไม่ทันจางหาย เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของอาเฉียง บ่าวไพร่หนุ่มที่นางเพิ่งรับเข้ามาช่วยงานเมื่อสัปดาห์ก่อน "นายหญิง! นายท่าน!แย่แล้วขอรับ! ลูกค้าที่มารอซื้อส้มสายน้ำผึ้งและผักกาดหอมวิเศษหน้าสวน ยืนออกันแน่นจนตอนนี้ลามไปถึงถนนใหญ่แล้วขอรับ! แถมพ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงกลุ่มเดิมยังขนเงินมาขอเหมาซื้อทั้งหมดในราคาสองเท่า แต่คนของเราไม่กล้าตัดสินใจเพราะท่านสั่งไว้ว่าต้องกระจายให้ชาวบ้านได้ซื้อทั่วถึงกันก่อน!" ฟางเซียนวางลูกคิดลงทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้น นางหันไปสบตากับจ้าวหานตง ทั้งคู่ต่างรู้ทันทีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ สินค้าเกษตรจากมิติลับของนางไม่ได้เป็นแค่พืชผักแก้ขัดอีกต่อไปแต่มันกำลังสร้างกระแสความคลั่งไคล้ไปทั่วทั้งภูมิภาค "ดูท่าทาง... เราจะใช้แรงงานแค่สองสามคนไม่ได้เสียแล้วล่ะค่ะท่านพี่" ฟางเซียนผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตาส่อแวว นักธุรกิจหญิงมือฉมัง "ประกาศออกไป ประกาศรับสมัครคนงานเพิ่มอีกยี่สิบอัตรา ค่าแรงสูงกว่าตลาดสามเท่า ใครขยันและซื่อสัตย์ ข้ามีโบนัสปลายปีให้" ณ บริเวณหน้าสวนส้มปลายฟ้าในยามสาย บรรยากาศชุลมุนวุ่นวายราวกับมีงานเทศกาล กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของส้มสายน้ำผึ้งพันธุ์พิเศษที่ฟางเซียนแอบหยดน้ำค้างวิวัฒนาการจากมิติลับลงไปผสม ส่งกลิ่นฟุ้งกระจายไปไกลโขจนใครเดินผ่านเป็นต้องกลืนน้ำลาย "หลบหน่อยๆ ข้ามาก่อนนะเจ้าคะ! ส้มของนายหญิงหลินล็อตนี้ ห้ามแย่งข้าเด็ดขาด ข้าจองไว้สิบชั่ง!" ป้าอี้ แม่ค้าขายแป้งทอดเจ้าประจำแผดเสียงแข่งกับเสียงจอแจของฝูงชน นางหอบเงินเหรียญทองแดงกำใหญ่ไว้แน่นในมือด้วยความกลัวอด "ท่านป้าอี้ ท่านจะเหมาคนเดียวไม่ได้นะ! ข้าเดินทางมาจากเมืองข้างเคียงเพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะเลยนะ!" ชายหนุ่มแต่งกายภูมิฐานผู้หนึ่งเอ่ยท้วงหน้าตาตื่น ฟางเซียนเดินออกมาที่หน้าประตูกั้น พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาฝูงชนที่กำลังชุลมุนเงียบเสียงลงโดยพลัน นางยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปราม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "พ่อแม่พี่น้องทุกท่าน โปรดใจเย็นๆ ก่อนค่ะ! ส้มและพืชผักของสวนส้มปลายฟ้ามีเพียงพอสำหรับทุกคนอย่างแน่นอน และเพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายเช่นนี้อีก ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เราจะเปิดทำการค้าในรูปแบบตลาดสดในร่ม พร้อมทั้งขยายพื้นที่เพาะปลูกเพิ่มขึ้นอีกสามเท่า!" เสียงเฮลั่นด้วยความดีใจดังสนั่นหวั่นไหว ชาวบ้านต่างพากันปรบมือสรรเสริญความใจกว้างและสินค้าคุณภาพเยี่ยมของนาง ขณะที่พ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงที่ตั้งใจจะมาผูกขาดสินค้า ยืนหน้าซีดเผือดด้วยความตระหนก เพราะพวกเขารู้ดีว่าหากปล่อยให้ฟางเซียนขยายกิจการใหญ่โตเช่นนี้ ผูกขาดการค้าในภูมิภาคนี้จะตกอยู่ในมือของนางแต่เพียงผู้เดียว ลับหลังฝูงชนที่ทยอยกันซื้อสินค้าจนเกลี้ยงแผงภายในเวลาไม่ถึงเค่อ (สิบห้านาที) ฟางเซียนทรุดตัวลงนั่งพักบนเก้าอี้ไม้ไผ่ด้วยความเหนื่อยอ่อน ทว่าในใจกลับพองโตด้วยความอิ่มเอม นางยื่นมือไปรับถ้วยชาสมุนไพรเย็นชื่นใจที่สามีรินยื่นส่งมาให้ "เหนื่อยมากหรือไม่?" จ้าวหานตงเอ่ยถาม เสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด นิ้วมือหนาบรรจงนวดคลึงไหล่บางเบาให้ภรรยาอย่างรู้ใจ "หากไม่ไหว ข้าจะสั่งให้ทหารองครักษ์มาช่วยคุมระเบียบการจ้างงานพรุ่งนี้ให้เอง เจ้าจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงเอייה" "ไม่เลยค่ะท่านพี่ การได้นับเงินที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง มันมีความสุขเสียยิ่งกว่าการนั่งเฉยๆ ในตำหนักเสียอีก" ฟางเซียนยิ้มกว้าง นางซุกใบหน้าลงกับฝ่ามืออุ่นของสามีอย่างออดอ้อน "อีกอย่าง... คนที่เรากำลังจะจ้างเข้ามาพรุ่งนี้ มีคนตระกูลหลงแฝงตัวมาสมัครด้วยล่ะค่ะ" จ้าวหานตงหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโดยอัตโนมัติ "พวกสวะตระกูลหลงยังไม่เข็ดหลาบอีกหรือ? ต้องการให้ข้ากวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากเลยหรือไม่" "อุ๊ย! อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะท่านพี่" ฟางเซียนหัวเราะคิกคักในลำคอ นัยน์ตาส่อประกายเจ้าเล่ห์ร้ายกาจราวกับปีศาจน้อยตัวแสบ "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาทำงานในสวนเถอะค่ะ ข้าอยากรู้เหมือนกันว่า... ระหว่างปุ๋ยหมักสูตรพิเศษของมิติลับ กับสะใภ้ตัวแสบที่ชอบหาเรื่อง ใครจะทำให้คนพวกนั้น 'สำลักความเจ็บปวด' ได้เร็วกว่ากัน" สามีหนุ่มมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและระคนความระแวงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยของเขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ และการที่นางยอมปล่อยให้งูพิษเข้าบ้าน ย่อมต้องมีแผนการใหญ่รอต้อนรับพวกมันอย่างสาสมแน่ๆ บรรยากาศยามค่ำคืนภายในเรือนพักอบอวลไปด้วยความสุขและความมั่งคั่งที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง เสียงจิ้งหรีดเรไรขับขานบทเพลงแห่งฤดูเก็บเกี่ยว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกส้มยามค่ำคืนลอยเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนขยายอาณาจักรเกษตรกรรมในวันพรุ่งนี้ เสียงเคาะประตูด้านนอกเรือนพักก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่คราวนี้ ไม่ใช่เสียงเคาะรัวเร่งของบ่าวไพร่ หรือเสียงโวยวายของลูกค้า *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* สามครั้งถ้วน จังหวะหนักแน่น เยือกเย็น และแฝงไปด้วยกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวหานตงแข็งค้างไปในทันที อาเฉียงเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาเล็กน้อยราวกับเพิ่งเจอผีสางในยามวิกาล เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะละล่ำละลักรายงานผู้เป็นนาย "นายท่าน... นายหญิง... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือนขอรับ..." อาเฉียงก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตา "เขา... เขาอ้างว่าเป็น 'ราชยทูตจากแคว้นเหนือ' และถือราชโองการลับ... ที่ระบุชื่อของนายหญิงโดยตรงขอรับ!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ!