เมนูพิเศษสำหรับท่านเจ้าเมือง

"เทียบเชิญจากจวนเจ้าเมืองกระดาษสาชั้นดี น้ำหมึกราคาแพงลิบลิ่ว... แต่เหตุใดข้อความข้างในจึงอ่านแล้วชวนให้หมั่นไส้นักเล่าเจ้าค่ะ" เสียงหัวเราะเบาๆ แต่เจือความเย้าแหย่ดังขึ้นในศาลาริมน้ำ หลินฟางเซียนใช้นิ้วเรียวดั่งลำหญ้าคาคีบแผ่นกระดาษสีมุกขึ้นมาพินิจพิจารณา ตัวหนังสือหวัดแกมบรรจงทรงพลังบ่งบอกถึงลายมือของผู้มีอำนาจสูงสุดในเมืองแห่งนี้ จ้าวหานตงผู้นั้นช่างสรรหาวิธีสร้างความปวดหัวให้ภรรยาหมาดๆ ได้ไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ ในประกาศิตระบุชัดเจนว่าต้องการให้ 'แม่นางหลิน' เดินทางไปทำอาหารมื้อเย็นถวายที่จวน โดยอ้างหน้าตาเฉยว่าอาหารในจวนจืดชืดจนกลืนไม่ลง และเกรงว่าภรรยาผู้เก่งกาจจะลืมเลือนสามีหน้าตาดีคนนี้ไปเสียแล้ว เซียนเกษตรสาวกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา ก่อนจะแย้มยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงมิติลับในห้วงจิตสำนึก ตอนนี้ต้นส้มโอหอมหวานและแปลงผักปลอดสารพิษของนางกำลังเจริญเติบโตอย่างงดงาม ผลผลิตจากมิติลับวิวัฒนาการจนมีรสชาติยอดเยี่ยมเกินกว่าสิ่งใดในแคว้นนี้ การที่ท่านเจ้าเมืองผู้ปากร้ายเรียกตัวนางไปเข้าครัว จึงไม่ใช่เรื่องน่ากลัว... แต่มันคือโอกาสทองในการเรียกคะแนนความสงสาร พร้อมกับตบหน้าบรรดาญาติผู้พี่และแม่สามีจอมปลอมที่คอยส่งสายตาริษยามาทางเรือนพักของนางต่างหากล่ะคะ "ฮรึ่ม! พี่สะใภ้รอง ท่านอย่าเพิ่งลำพองใจไปนักเลยนะเจ้าคะ" เสียงแหลมสูงของหลิวซื่อ น้องสะใภ้ตัวแสบดังแทรกขึ้นทันที นางถือวิสาสะผลักประตูก้าวเข้ามาในเขตเรือนพัก พร้อมกับเชิดหน้าชูตาอย่างถือดี สองมือประสานไว้ที่หน้าท้องทำท่าทางราวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ทั้งที่ความจริงแล้วแอบอิจฉาตาร้อนจนเนื้อเต้น "ได้ยินว่าท่านเจ้าเมืองเรียกตัวไปจวน เหตุเพราะเบื่ออาหารฝีมือบ่าวไพร่ แต่อย่าลืมเชียวว่าหากอาหารเกิดมีพิษขึ้นมา หรือทำให้ท่านเจ้าเมืองระคายเคืองเบื้องสูง หัวของท่านและตระกูลเราคงได้หลุดออกจากบ่าเป็นแน่!" หลินฟางเซียนค่อยๆ วางเทียบเชิญลงบนโต๊ะไม้ไผ่ขัดเงา นางไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือลนลานแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษละอองเกสรดอกไม้ที่ติดอยู่ตามอาภรณ์เนื้อดีออกอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้หลิวซื่อทีละก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของผลไม้ตระกูลส้มลอยละล่องสร้างความกดดันให้อีกฝ่ายถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "น้องสะใภ้รอง เป็นห่วงพี่สาวคนนี้หรือเจ้าคะ?" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีด "น่าประทับใจเสียจริง... แต่ก็น่าเสียดาย ที่ต่อให้อาหารมื้อนี้จะทำให้ท่านเจ้าเมืองสะท้านสะเทือนถึงขั้นไหน เกรงว่าคนที่หัวหลุดจากบ่าก่อนใคร ก็คงไม่ใช่ข้าหดอกกระมัง เพราะอย่าลืมสิว่า... เทียบเชิญฉบับนี้ จ่าหน้าซองถึง 'หลินฟางเซียน' ผู้นี้โดยเฉพาะ มิใช่เจ้าเสียหน่อย" หลิวซื่อหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก นางกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองแต่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีและกระแทកส้นเท้าเดินออกไปจากเรือน ทิ้งเสียงฮึดฮัดไว้เบื้องหลัง ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางมีเวลาจำกัดในการเตรียมวัตถุดิบชั้นยอด ร่างระหงหลบฉากเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะส่งจิตเข้าสู่ 'มิติลับสวนเกษตรวิวัฒนาการ' บรรยากาศภายในมิติยังคงสดชื่นและอบอวลด้วยกลิ่นไอธรรมชาติเช่นเคย แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องลงบนแปลงสมุนไพรและพืชผักที่เปล่งประกายแสงเรืองรองจางๆ นางเลือกเก็บ 'เห็ดหอมภูเขาพันปี' ที่อุ้มน้ำฝนบริสุทธิ์ เนื้อแน่นกรุบกรอบ และ 'ไก่บ้านเลี้ยงด้วยธัญพืชวิเศษ' ที่มีเนื้อนุ่มละมุนไร้กลิ่นคาว พร้อมด้วยพริกหมาหล้าเกรดพรีเมียมจากแปลงทดลอง เมื่อกลับสู่โลกภายนอก นางลงมือเข้าครัวด้วยความคล่องแคล่ว เสียงสับเขียงดังฉับๆ เป็นจังหวะ กลิ่นหอมของเครื่องเทศและสมุนไพรเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เมนูในวันนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว... นั่นคือ 'ไก่ผัดพริกแห้งสูตรเซียนสะท้านโลกันตร์' และ 'ซุปเห็ดหอมตุ๋นโสมยาจีน' อาหารรสชาติจัดจ้าน หอมร้อนแรง ที่จะช่วยกระตุ้นต่อมรับรสของคนปากแข็งให้ยอมสยบแทบเท้า ณ จวนเจ้าเมืองอันโอ่อ่าและเงียบขรึม จ้าวหานตงกำลังนั่งตรวจฎีกาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกราบดั่งพญาเหยี่ยวตวัดมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอก เหตุใดแม่นางตัวแสบผู้นั้นจึงยังไม่เดินทางมาเสียที หรือนางจะกลัวจนหัวหดหลบหนีไปแล้ว? ทว่าความคิดนั้นก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อกลิ่นหอมเย้ายวนใจของเครื่องเทศและเนื้อไก่คั่วพริกหมาหล้าลอยทะลุผ่านประตูห้องโถงเข้ามาเตะจมูก กลิ่นนี้ช่างเป็นเอกลักษณ์... หอม ร้อนแรง และกระตุ้นความหิวโหยในกายให้ออกมาอาละวาดอย่างรุนแรง ประวัติศาสตร์ความปากแข็งของท่านเจ้าเมืองกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า เมื่อบ่าวรับใช้ผลักประตูเข้ามาพร้อมกับสำรับอาหารกลิ่นหอมฟุ้ง และร่างระหงของหลินฟางเซียนที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา ทว่า... ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากทักทายสามีจอมเผด็จการ เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของทหารยักษ์หน้าประตู ก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "ท่านเจ้าเมืองขอรับแย่แล้ว! พ่อค้าจากต่างเมืองผู้นั้น... คนที่ท่านสั่งให้จับตาดูลับๆ บัดนี้บุกเข้ามาถึงหน้าประตูจวน พร้อมกับประกาศกร้าวว่า... 'ภรรยาของเจ้าเมือง แท้จริงแล้วคือคู่หมั้นเดิมที่ข้าเป็นผู้ครอบครอง!' ข่าวนี้กำลังแพร่สะพัดไปทั่วตลาดล่างแล้วขอรับ!" จ้าวหานตงวางพู่กันในมือลงทันที เสียงกระแทกกระทั้นดังสนั่นจนหมึกกระเซ็น แววตาคมกริบลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ รังสีสังหารแผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงจนบ่าวไพร่เข่าอ่อนยวบ หลินฟางเซียนชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ นางหันขวับไปสบตากับสามีผู้ทรงอำนาจที่เวลานี้เส้นเลือดที่ขมับกำลังเต้นตุบๆ อย่างน่ากลัว... เรื่องสนุกชิ้นใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะคะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ!