ไล่ตะเพิดคนชั่ว

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังปังจนน้ำชาในถ้วยกระฉอกกระเซ็น เลอะเปื้อนกระดาษสัญญาซื้อขายที่ถูกกางไว้กลางห้องโถง หลินฟางเซียนไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา นางเพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันปกคลุมบรรยากาศตึงเครียดนี้ไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มพริ้มเพราที่ไปไม่ถึงดวงตา "ท่านป้าใหญ่พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะคะ ที่ดินแปลงนี้มีโฉนดตราครั่งหลวงประทับอยู่อย่างถูกต้องตามกฎหมาย จะมาบอกว่าเป็นสมบัติลมแล้งที่พวกท่านจะฮุบเอาไปเฉยๆ ตามอำเภอใจได้อย่างไรกันคะ?" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เย็นเยียบของฟางเซียนทำให้ "หลินซื่อ" ผู้เป็นป้าสะใภ้หน้าดำคร่ำเครียด นางแค่นเสียงฮึดฮัด สองมือเท้าสะเอวพรางกวาดสายตามองความอุดมสมบูรณ์ของเรือนพักและแปลงเกษตรด้านนอกด้วยความริษยาแผดเผา "นังเด็กอกตัญญู! พ่อแม่เจ้าตายจากไปโดยไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ตระกูลหลิน นอกจากหนี้สินรุงรัง พวกข้าต่างหากที่ต้องคอยเช็ดก้นล้างหนี้ให้พวกเจ้าจนหมดเนื้อหมดตัว ที่ดินผืนนี้เดิมทีก็เป็นของปู่ย่าตระกูลหลิน สมควรที่จะต้องยกให้ลูกชายคนโตอย่างพี่ใหญ่ของเจ้ามาจัดการต่างหากเล่า!" หลินซื่อแผดเสียงแหลมสูงจนบ่าวไพร่ในเรือนต่างสะดุ้ง ทว่าฟางเซียนกลับหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายปักลายดอกส้มอ่อนขยับตัวด้วยความสง่างาม กลิ่นหอมจางๆ ของผลส้มสดจากมิติลับลอยอบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวนาง ดึงดูดสายตาของทุกคนให้ต้องมนต์สะกดโดยไม่รู้ตัว "อ๋อ... เพิ่งนึกขึ้นได้สินะคะว่ามีหลานสาวคนนี้อยู่ ตอนที่บิดามารดาของข้าล้มป่วยนอนพะงาบๆ ใกล้ตาย พวกท่านอยู่ที่ไหนกันคะ? ตอนที่พวกข้าถูกขับไล่ออกจากตระกูลใหญ่โดยไม่ให้เงินติดตัวสักอีแปะเดียว พวกท่านเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กันหมดไม่ใช่หรือคะ? แล้วตอนนี้ พอเห็นว่าสวนส้มของข้าออกผลผลิตหวานฉ่ำ ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจนมีเงินซื้อวัวมาเทียมเกวียนได้เป็นฝูง... หน้าหนาๆ ของพวกท่านถึงได้ถ่อสังขารมาทวงบุญคุณถึงที่นี่ หน้าด้านเสียจริงนะคะ!" คำพูดที่แทงใจดำทำเอาหลินซื่อหน้าชาจนเขียวคล้ำ อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ นางหันไปตบโต๊ะแล้วชี้หน้าหลingฟางเซียนด้วยความโกรธเกรี้ยว "สามหาว! เจ้ากล้าด่าผู้ใหญ่รึ! พี่รอง! ดูรึลูกสะใภ้บ้านนี้มันอบรมมาอย่างไร ถึงได้กล้าปีนเกลียวผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลเช่นนี้!" หลินซื่อหันไปโวยวายใส่สามีที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่มุมห้อง ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยสิ่งใด ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ลมพายุภายนอกพัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของ "จ้าวหานตง" เจ้าเมืองหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดในเขตนี้ เขาสวมชุดคลุมสีเข้มปักลายพยัคฆ์ ดาบประจำตำแหน่งที่เหน็บอยู่ข้างเอวส่งเสียงกระทบกันเบาๆ แต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที บรรยากาศกดดันระดับที่ทำให้คนตัวสั่นเทาแผ่ซ่อมซ่านออกมาจากร่างของเจ้าเมืองหนุ่ม หานตงก้าวเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มญาติจอมละโมบราวกับกำลังมองมดปลวก "เมื่อครู่นี้... ข้าได้ยินใครพูดว่า จะมาฮุบที่ดินของภรรยาข้าอย่างงั้นรึ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ดังก้องกังวานทำให้หลินซื่อและสามีเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นทันที อำนาจ บารมี และจิตสังหารของเจ้าเมืองผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชน ไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาจะต่อกรได้ "ทะ... ท่านเจ้าเมือง... คือว่าพวกเรา..." หลินซื่อเสียงสั่นเครือ ละล่ำละลักจนลิ้นแทบพันกัน "โฉนดที่ดินแปลงนี้ ข้าเป็นคนลงนามมอบให้ภรรยาของข้าด้วยมือของตัวเอง หากพวกเจ้ายังมีชีวิตรักตัวกลัวตายอยู่ ก็ไสหัวออกไปจากเขตปกครองของข้าเสียให้พ้น! หรือถ้าอยากจะลองใช้หัวคอชดใช้ความโลภ... ข้าก็ยินดีจะจัดกองทหารไปต้อนรับพวกเจ้าถึงหน้าบ้านตระกูลหลินเช่นกัน!" ประโยคเดียวสะท้านสะเทือน หลินซื่อและพวกพ้องรีบคลานเข่าหนีตายออกจากเรือนแทบไม่ทัน ทิ้งกระดาษสัญญาปลอมๆ ไว้เบื้องหลัง ท่ามกลางเสียงหัวسเราะคิกคักของฟางเซียนที่ซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี "ท่านนี่นะ... ขู่คนเก่งเสียจริง" ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นมองค้อนสามีด้วยความหมั่นไส้ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความขบขัน "เพื่อปกป้องภรรยาคนสวย ข้าทำได้มากกว่าแค่ขู่แน่นอนค่ะ" หานตงยิ้มมุมปาก ก้มลงกระซิบข้างหูภรรยา "แต่ตอนนี้... เจ้าสัญญาว่าจะทำเมนูเด็ดปลอบขวัญสามีหลังเสร็จศึกไม่ใช่รึ? กลิ่นอะไรลอยมาจากในครัว... ช่างหอมยั่วยวนใจเสียเหลือเกิน" ฟางเซียนชะงักไปนิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านางแอบตุ๋น "ซี่โครงหมูตุ๋นน้ำส้มสายชูหมักสูตรพิเศษจากมิติลับ" ทิ้งไว้บนเตา กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวกลมกล่อม ลอยฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วทั้งเรือนและโชยออกไปไกลจนถึงนอกรั้วบ้าน สะกิดต่อมความอยากอาหารของทุกคนที่เดินผ่านไปมาจนต้องกลืนน้ำลาย ทว่า ขณะที่ฟางเซียนกำลังจะผละตัวไปตักอาหารเพื่อเอาใจสามีสายเปย์ บ่าวรับประចាំจวนก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด พร้อมกับคุกเข่าลงรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ "นายหญิง! นายท่าน! แย่แล้วขอรับ... มีราชבโองลับจากเมืองหลวง... ส่งตรงถึงหน้าประตูเรือนแล้วขอรับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ!