ผักสวนครัวสะท้านเมือง

"หากท่านยังเอาสายตาคมกริบราวกับจะเชือดเนื้อเฉือนหนังนี่มามองข้าอีก เจ้าผักกาดขาวในแปลงนี้คงได้เฉาตายก่อนที่ข้าจะได้เอาไปต้มน้ำแกงพะโล้พอกินประทังชีวิตพอนะคะ ท่านเจ้าเมืองผู้สูงส่ง" เสียงหวานใสที่เจือความประชดประชันเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบหลังเรือนพักปีกตะวันตก หลินฟางเซียนยืนเท้าสะเอว พินิจพิเคราะห์ร่างสูงใหญ่ของสามีที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จ้าวหานตงในยามนี้ไม่ได้สวมชุดขุนนางเต็มยศ ทว่าอาภรณ์สีเข้มเข้มราวน้ำหมึกกลับยิ่งขับเน้นให้ไหล่กว้างและท่าทีองอาจนั้นดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นไปอีก รอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายส่งมาให้เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ทำให้นางต้องรีบเบนสายตาหนีไปยังแปลงดินว่างเปล่าเพื่อตั้งสติ จ้าวหานตงไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลัง เขายังยื่นมือหนาที่ผ่านการจับดาบมาโชกโชนออกไป หยิบเมล็ดพันธุ์สีเขียวมรกตแปลกตาจากอุ้งมือเรียวขึ้นมาพิจารณา ดวงตาคมปลาวาฬหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "เมล็ดพันธุ์พวกนี้ เจ้าได้มาจากที่ใดกัน ฟางเซียน... ข้าจำได้ว่าเรือนของเราไม่มีของหายากเช่นนี้หลงเหลืออยู่ แม้แต่ในห้องคลังของสกุลจ้าวเองก็ไม่มี" "ความลับของสตรีค่ะ" ฟางเซียนตอบเสียงใส พรางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อให้มากความ นางแสร้งทำเป็นปัดฝุ่นตามอาภรณ์ แต่มืออีกข้างกลับแอบส่งกระแสจิตเชื่อมต่อเข้าไปยังมิติเกษตรวิวัฒนาการในห้วงสำนึก ทันใดนั้น ละอองหมอกสีทองจางๆ ก็ลอยวนอยู่เหนือปลายนิ้ว ก่อนจะถูกโปรยลงบนผืนดินแห้งแล้งหลังเรือนอย่างแนบเนียน ในมิตินั้น... เวลาเดินเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า แถมยังมีน้ำพุวิเศษที่ช่วยเร่งการเจริญเติบโตและเพิ่มรสชาติวัตถุดิบให้หอมหวานล้ำเลิศ แค่เพียงชั่วพริบตาที่หยดน้ำวิเศษซึมลงสู่ดิน ดินสีน้ำตาลเข้มก็เริ่มส่งกลิ่นหอมกรุ่นของแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ แปลงผักกาดขาว คะน้าฮ่องเต้ และพริกหยวกสวรรค์ ก็แทงยอดอ่อนสีเขียวชอุ่มทะลุผืนดินขึ้นมาแข่งกันรับแสงตะวันยามสายอย่างน่าอัศจรรย์ "โอ้..." จ้าวหานตงถึงกับก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกตะลึง แม้เขาจะผ่านศึกสงครามมาโชกโชน เห็นเรื่องประหลาดมานับไม่ถ้วน แต่การที่ผืชพรรณเติบโตขึ้นมาได้ภายในเวลาไม่ถึงลมหายใจเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาอย่างแน่นอน เขามองภรรยาตัวน้อยด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้นไปอีกขั้น "ที่แท้... ฮูหยินของข้าก็มีความสามารถซ่อนเร้นปานนี้เชียวหรือ" "ถ้าไม่มีของวิเศษติดตัวมาบ้าง ข้าคงอดตายอยู่ใต้ชายคาเย็นชาของท่านตั้งแต่สามวันแรกที่แต่งเข้ามาแล้วล่ะค่ะท่านพี่" ฟางเซียนค้อนขวับให้หนึ่งวง พรางย่อกายลงใช้เสียมทองคำขนาดเล็กที่หยิบออกมาจากมิติเริ่มพรวนดินอย่างกระฉับกระเฉง กลิ่นหอมสดชื่นของใบไม้ใบหญ้าที่ถูกปลุกเร้าด้วยพลังวิเศษโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่ไก่ฟ้าป่าที่บินผ่านหลังเรือนยังต้องลดระดับลงมาเกาะกิ่งไม้เพื่อสูดกลิ่นอายนั้น นางเลือกเก็บเกี่ยวผักกาดขาวอวบอ้วนน้ำหนักกำลังดี และต้นคะน้าฮ่องเต้ใบเขียวสดที่กรอบจนส่งเสียงกรุบเบาๆ ยามสัมผัส รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบพักตร์งดงาม เมนูในหัวถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว สำหรับมื้อเที่ยงนี้ เพื่อเป็นการต้อนรับสามีปากร้ายที่อุตส่าห์ยอมควักกระเป๋าซื้อที่ดินรกร้างแปลงนี้ให้ นางจะทำเมนูเด็ดที่หาทานไม่ได้จากที่ไหนในแคว้นนี้เด็ดขาด! "นี่ท่าน... อย่ามัวแต่ยืนกอดอกทำหน้าเคร่งขรึมเป็นยักษ์เฝ้าสวนอยู่เลยค่ะ ถ้าท่านว่างนัก ช่วยถือตะกร้าไม้ไผ่ใบนั้นตามข้ามาที ข้าจะพาไปดูว่า 'ผักสวนครัวสะท้านเมือง' ของข้า มันจะเปลี่ยนชีวิตยากจนข้นแค้นของเราให้กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งได้อย่างไร!" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม นางหมุนตัวเดินนำไปยังห้องครัวท้ายเรือนอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งให้เจ้าเมืองผู้ทรงอำนาจแห่งดินแดนชายแดนต้องกะพริบตาปริบๆ มองตามแผ่นหลังบางด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเอ็นดู เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่จ้าวหานตงรู้สึกว่าเรือนพักอันเงียบเหงาและเต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดแห่งนี้ มีชีวิตชีวาขึ้นมาจริงๆ เสียที เสียงหั่นผักดัง *กรับๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องครัว ตามมาด้วยเสียงซู่ซ่าของน้ำมันร้อนๆ ที่กระทบกับกระเทียมจีนทุบและพริกแห้ง กลิ่นหอมฉุนของผัดคะน้าฮ่องเต้หมูกรอบที่ฟางเซียนแอบดึงเนื้อหมูสามชั้นคุณภาพเยี่ยมออกมาจากมิติ ลอยฟุ้งทะลุหน้าต่างออกไปไกลจนถึงนอกรั้วบ้าน กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นรุนแรงเสียจนบ่าวไพร่บ้านใกล้เรือนเคียงต่างพากันสูดปากกลืนน้ำลายเอื้อมระอา ผ่านไปเพียงครึ่งเค่อ อาหารจานร้อนสามอย่างถูกจัดวางบนโต๊ะไม้เรียบง่าย ข้าวสวยหอมมะลิร้อนๆ ที่เมล็ดเรียงตัวสวยเงางามราวน้ำผึ้ง ส่งกลิ่นชวนหิวเสียจนจ้าวหานตงที่นั่งรออยู่ถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ฟางเซียนตักข้าวใส่ถ้วยยื่นให้สามีด้วยรอยยิ้มภูมิใจ "เชิญค่ะท่านเจ้าเมือง ลองชิมฝีมือเมียของท่านดูสักคำ แล้วท่านจะรู้ว่าเงินที่ท่านเสียไปกับที่ดินรกร้างแปลงนั้น มันคุ้มค่าเสียยิ่งกว่าได้เหมืองทองคำเสียอีก!" จ้าวหานตงคีบคะน้าหมูกรอบเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ เพื่อลิ้มรส สัมผัสแรกคือความกรอบหวานของก้านคะน้าที่ไม่มีกลิ่นเหม็นเขียวเลยแม้แต่น้อย ตามด้วยความเค็มกลมกล่อมของซอสลับและความกรุบกรอบของหมูกรอบที่ละลายในปาก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ รสชาตินี้... ต่อให้เป็นเชฟประจำวังหลวงก็ยังทำไม่ได้ถึงครึ่ง! "อร่อย..." เขาเอ่ยสั้นๆ แต่ดวงตาทอประกายระยิบระยับอย่างชัดเจน "ถ้าอร่อยพรุ่งนี้เราจะเอาไปขายที่ตลาดสดกลางเมืองค่ะ!" ฟางเซียนประกาศกร้าวด้วยความมั่นใจ นางวางแผนไว้หมดแล้วว่าผักวิเศษล็อตแรกนี้จะสร้างความฮือฮาได้มากแค่ไหน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างอบอุ่นและชวนเจริญอาหารนั้นเอง เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นจากด้านหน้าเรือนก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของสะใภ้รองสกุลจ้าวผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าเจียมเนื้อเจียมตัว "หลงฟางเซียน!นังสะใภ้ตัวซวย! ออกมานี่นะ! ได้ข่าวว่าพวกเจ้าแอบปลูกผักงามจนกลิ่นโชยมาถึงบ้านหลัก ข้าว่าพวกเจ้าต้องขโมยเสบียงหลวงมาซ่อนไว้แน่ๆ ส่งเงินและผักทั้งหมดออกมาให้ข้าตรวจสอบเดี๋ยวนี้!" ฟางเซียนชะงักมือที่กำลังจะตักน้ำแกง นางวางตะเกียบลงช้าๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสามี รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ปรากฏบนริมฝีปากของนางในยามนี้ กลับทำเอาเจ้าเมืองหนุ่มรู้สึกหนสันหลังวาบขึ้นมาทันที เพราะมันเป็นรอยยิ้มเดียวกันกับที่นางใช้ก่อนจะจัดการฟาดฟันศัตรูให้ราบคาบไม่เหลือชิ้นดี "ดูท่า... อาหารมื้อนี้คงต้องมีรายการบันเทิงมาเสิร์ฟคั่นเวลาก่อนของหวานเสียแล้วล่ะค่ะท่านพี่" ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ จ้าวหานตงแค่นเสียงหึในลำคอ ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันขึ้นมาทันที เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของภรรยาไว้แน่น บีบเบาๆ เป็นเชิงอนุญาต "ไปเถอะฮูหยิน... อยากเล่นสนุกกับใคร วันนี้สามีผู้นี้จะถือหางเจ้าให้ถึงที่สุดเอง" ทั้งสองลุกขึ้นพร้อมกัน ก้าวเดินออกไปยังประตูหน้าเรือนด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคง ทว่าก่อนที่ฟางเซียนจะเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูไม้ผุๆ นั้น นางกลับสัมผัสได้ถึงพลังงานแปลกปลอมบางอย่างที่แผ่พุ่งเข้ามาจากนอกรั้ว... พลังงานที่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยจิตสังหารของคนกลุ่มใหญ่ที่ไม่ใช่แค่พวกตระกูลจ้าวธรรมดาอย่างแน่นอน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้ร่วมทางทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและกลยุทธ์ตบหน้าตัวร้ายไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!