ฟื้นคืนชีพในเรือนร้าง

“ถ้าคิดว่าจะปล่อยให้ข้าตายแล้วฮุบเรือนหลังนี้ไปตามอำเภอใจ ฝันไปเถอะเจ้าค่ะ!” เสียงตวาดกร้าวปนหอบสะท้านดังสะเทือนไปทั่วห้องนอนเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยคราบหยากไย่และกลิ่นอัปชื้น หลินฟางเซียนสะดุ้งเฮือกจนลุกพรวดขึ้นมาจากการนอนซมพิษไข้ ใบหน้าหวานที่ซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดระคนแค้นเคือง แต่ดวงตาคู่สวยกลับเปล่งประกายคมกริบชนิดที่ต่อให้เป็นมารดาเลี้ยงใจร้ายหรือบรรดาญาติสามีจอมเปรตที่ยืนล้อมเตียงอยู่ตอนนี้ ก็ยังต้องผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว นี่นางไม่ได้นอนรอความตายอยู่บนเตียงคนไข้ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดหรอกหรือ? กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องชีพจรหายไปไหน ไฉนจึงเหลือเพียงกลิ่นสาบโคลนและกลิ่นอับของเรือนไม้ผุพัง รวมถึงเสียงก่าดาษของพวกคนเห็นแก่ตัวที่กำลังยืนแช่งชะตาชีวิตนางอยู่ตรงหน้า! ความทรงจำมากมายทะלטตทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก... ร่างนี้คือ ‘หลินฟางเซียน’ สตรีอาภัพผู้ถูกบังคับให้แต่งงานเข้ามาในตระกูลจ้าวเพื่อเป็นสะใภ้รองรับอารมณ์ สามีอย่าง ‘จ้าวหานตง’ ถูกส่งไปประจำการชายแดนจนแทบไม่เคยกลับบ้านปล่อยให้นางเผชิญชะตากรรมถูกแม่สามีและน้องสะใภ้กลั่นแกล้งสารพัด จนกระทั่งวันนี้... วันที่นางถูกผลักตกน้ำในฤดูหนาวและปล่อยให้ไข้ขึ้นสูงจนตายทั้งกลม แต่วิญญาณที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นเชฟสาวมือหนึ่งระดับประเทศ ผู้ครอบครองฉายา ‘กระทะทองคำสะท้านโลกันตร์’ ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น! “นังตัวดี! แกยังไม่ตายเรอะ!” เสียงแหลมปรี๊ดของนางฮูหยินเฒ่าตระกูลจ้าวแผดขึ้นทำลายความเงียบ นางก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับชี้หน้าด่าทอด้วยความเดือดดาล “ป่วยปางตายไร้ประโยชน์เช่นนี้ ยังมีหน้ามาลุกขึ้นส่งเสียงเห่าหอนอีกหรือ? ถ้าแกตายๆ ไปเสีย เรือนผุๆ หลังนี้กับที่ดินรกร้างด้านหลังจะได้ตกเป็นของพี่ใหญ่ของสามีแกเสียที ไม่ต้องมาคอยเปลืองข้าวเปลืองน้ำเลี้ยงคนไร้ค่าอย่างแก!” ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันนั้นทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด นางค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แม้ร่างนี้จะยังอ่อนระที้ยามก้าวเดิน ทว่าแววตากลับดุดันเด็ดขาดจนนางฮูหยินเฒ่าเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง “เรือนหลังนี้เป็นกรรมสิทธิ์ที่ทางการออกให้สามีข้าในฐานะทหารหาญผู้พลีชีพเพื่อแผ่นดิน ส่วนที่ดินรกร้างด้านหลัง... ข้าเป็นคนลงแรงแผ้วถางด้วยมือตนเอง แม้แต่หญ้าสักต้นพวกท่านก็ไม่มีสิทธิ์แตะ!” ฟางเซียนเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงใสแต่กังวานและเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “อยากได้นักหรือ? ถ้าเก่งจริงก็หาเงินมาซื้อคืนสิเจ้าคะ อย่าทำตัวเป็นปลิงคอยสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นเขาน่าสมเพชนักเลย!” “นัง... นังสะใภ้ปากดี! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นปลิง!” นางฮูหยินเฒ่าหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบกระออกเป็นเลือด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนสะใภ้ไร้หัวนอนปลายเท้า ทว่าฟางเซียนกลับเร็วกว่า นางคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลที่ไม่อาจคาดคิด แรงกดจุดที่แม่ครัวมือหนึ่งใช้จับมีดแล่เนื้อทำให้นางแก่ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด “จำไว้เจ้าค่ะ... ต่อจากนี้ หลินฟางเซียนคนเก่าตายไปแล้ว เหลือไว้ก็แต่นางมารร้ายที่จะทำให้พวกท่านรู้ซึ้งถึงคำว่า ‘นรกบนดิน’ แท้จริงเป็นอย่างไร!” นางสะบัดมือออกอย่างรังเกียจจนร่างแก่หงายหลังไปชนลูกสะใภ้คนโตที่ยืนสมน้ำหน้าอยู่ข้างๆ ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงด่าทอสาปแช่งที่ดังระงมอยู่หน้าเรือน ฟางเซียนรีบปิดประตูใส่หน้าพวกตัวแสบเสียงดังปัง ก่อนจะทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบถี่แต่รอยยิ้มกลับผุดขึ้นที่มุมปากอย่างสะใจ *ติ๊ง!* เสียงประหลาดดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอแสงสีฟ้าใสลอยเด่นขึ้นตรงหน้า **[ยินดีต้อนรับสู่ระบบ "มิติลับสวนเกษตรวิวัฒนาการ" ระดับ 1]** **[เงื่อนไขการปลดล็อกสำเร็จ: ขับไล่ผู้บุกรุกและแสดงเจตจำนงในการเอาชีวิตรอด]** **[รางวัลเริ่มต้น: เมล็ดพันธุ์ผักสวรรค์ 3 ชนิด, น้ำพุวิเศษฟื้นฟูร่างกาย, และพื้นที่เพาะปลูกอัจฉริยะ 1 หมู่]** หัวใจของฟางเซียนเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น นางตั้งจิตอธิษฐานเพียงแวบเดียว ร่างบางก็วับหายไปจากห้องนอนซกมก มาปรากฏอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี อากาศบริสุทธิ์สดชื่นที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของผลไม้นานาพันธุ์พัดเข้าปะทะใบหน้าจนความอ่อนล้าก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น ตรงหน้าคือน้ำพุใสสะอาดที่ผุดขึ้นมาจากหินหยกขาว ไหลวนส่งเสียงเจือแจ้วราวกับดนตรีขับกล่อม “สวรรค์... นี่มันยิ่งใหญ่กว่าที่คิดเสียอีก!” ฟางเซียนอุทานด้วยความตื่นตะลึง นางก้าวเข้าไปใกล้น้ำพุแล้วตักน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ความเย็นฉ่ำแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย พร้อมกับพลังชีวิตที่พรั่งพรูเข้ามาจนรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ร่างกายที่เคยผอมแห้งและป่วยไข้กลับฟื้นฟูกำลังวังชาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผิวพรรณเริ่มเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้นทันตาเห็น ไม่รอช้า นางหยิบเมล็ดพันธุ์ผักสวรรค์ที่ระบบมอบให้มาโปรกลงบนดินสีดำสนิทที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุ เพียงแค่รดด้วยน้ำจากน้ำพุวิเศษ ต้นกล้าสีเขียวมรกตก็แทงยอดทะลุดินขึ้นมาโตวันโตคืนจนออกดอกออกผลส่งกลิ่นหอมหวลยวนใจไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมของสมุนไพรและผักสดใหม่ปลุกเร้าสัญชาตญาณเชฟในตัวนางจนต่อมน้ำลายสอ “หึ ในเมื่อพวกมันอยากให้ข้าอดตายนัก ข้าก็จะใช้สวนนี้เนรมิตความมั่งคั่งตบหน้าพวกมันให้กระอักเลือดเลยคอยดู!” ฟางเซียนยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี นางจัดการเก็บเกี่ยวผักสวรรค์ล็อตแรกด้วยความรวดเร็ว ตั้งใจจะนำไปปรุงอาหารรสเลิศเพื่อประทังชีวิตและเตรียมตัวเปิดศึกการค้าครั้งใหญ่ในเมืองตงอวี้ ทว่าในขณะที่นางกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่แปลงผัก สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนยืนพิงต้นไม้อยู่ตรงข้ามน้ำพุตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! ร่างนั้นสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นเงินลายพยัคฆ์ทะยานฟ้า บรรยากาศรอบกายแผ่รังสีน่าเกรงขามและกดดันจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาดั่งหยกสลัก ทว่าริมฝีปากหยักลึกกลับเหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจ้องมองนางด้วยประกายประหลาดล้ำที่อ่านไม่ออก ฟางเซียนสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือผักสวรรค์เกือบหล่นร่วง “วะ... เจ้าเป็นใคร เข้ามาในมิติลับของข้าได้อย่างไร!” ชายหนุ่มผู้มาเยือนไม่ตอบคำถาม เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางสง่างามราพยัคฆ์ล่าเหยื่อ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นอายบุรุษอันตรายแผ่ซ่าน “ภรรยา... ข้าเพิ่งกลับจากชายแดนเพื่อมาหาเจ้า ไฉนเจ้าจึงต้อนรับข้าด้วยการปลูกผักอยู่ในที่ลับตาคนเช่นนี้เล่า?” เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยกระซิบข้างหู น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์และคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด “หืม... และดูเหมือนว่าฮูหยินของข้า จะซ่อนความลับน่าสนุกเอาไว้ไม่น้อยเลยนะเนี่ย” รอยยิ้มของเขาทำให้ฟางเซียนหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกอันตรายบางอย่างบอกนางว่า... สามีปากร้ายที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมคนนี้ ไม่ได้จัดการรับมือได้ง่ายเหมือนพวกตระกูลจ้าวข้างนอกนั่นเลยสักนิด! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและร่วมเดินทางไปกับสวนส้มปลายฟ้านะคะ)