รสชาติที่ลืมไม่ลง

"ถ้าพวกมันกล้าพังประตูเข้ามา ข้าจะเอาปุ๋ยหมักมูลไก่ป่าสูตรหมักพิเศษสาดใส่หน้าพวกมันให้สำลักกลิ่นอายความจนไม่ถูกเลยทีเดียวค่ะ!" หลินฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ทว่าแววตาของนางกลับคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งลับ นางกระชับทัพพีไม้ในมือแน่น พลางกวาดสายตามองสามีหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า จ้าวหานตงไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีซีดขยับบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง ฝ่ามือหนากร้านจากการจับดาบเอื้อมไปแตะกลอนประตูไม้ผุๆ นั้นไว้ ก่อนจะกระตุกเปิดมันออกอย่างไร้ความเกรงกลัว เอี๊ยด... เสียงบานประตูเก่าคร่ำคร่าส่งเสียงร้องโหยหวน ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหลังประตู หาใช่กลุ่มนักฆ่าหรือพวกตระกูลจ้าวใจอำมหิตไม่ แต่กลับเป็น ‘ท่านป้าหวัง’ แม่ค้าขายเต้าหู้ประจำหมู่บ้าน พร้อมด้วย ‘อาโกวซุน’ ที่หิ้วตะกร้าผักกาดหอมเหี่ยวๆ มายืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่หน้าลานบ้าน โดยมีเงาร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ยืนหลบมุมอยู่ตรงพุ่มไม้ไผ่ไกลออกไปโน่น... ซึ่งดูอย่างไรก็เป็นแค่พวกนักเลงรับจ้างกระจ่อยร่อยที่ถูกจ้างมาขู่ขวัญแค่นั้น "โอייה! พะ...พ่อหนุ่มหานตง แม่สาวฟางเซียน พวกเจ้ายังไม่ตายหรอกหรือ?" ท่านป้าหวังสะดุ้งโหยหาเมื่อเห็นเจ้าของบ้านเปิดประตูออกมาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่แววตาน่ากลัว "ถ้าหมายถึงพวกที่แอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้โน่น..." จ้าวหานตงปรายตามองไปยังจุดเกิดเหตุด้วยหางตาก่อนจะแค่นーんในลำคอ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังลอดไรฟัน "คงต้องผิดหวังหน่อยกระมังครับ... เอ๊ย! ข้าหมายถึง คงต้องผิดหวังหน่อยนะแม่นาง" ฟางเซียนแอบหยิกสีข้างสามีเบาๆ ข้อหาเกือบหลุดสำลักคำพูดที่ไม่เข้ากับบทบาทชาวสวน ก่อนที่นางจะคลี่ยิ้มการค้าที่หวานหยดจนมดไต่ ออกมาต้อนรับแขกยามวิกาลที่ไม่ได้รับเชิญ "ท่านป้าหวัง อาโกวซุน ลมอะไรหอบท่านทั้งสองมาดึกดื่นเช่นนี้คะ? หรือว่า... จะมาอุดหนุน ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับฉบับสวนส้ม’ ของเราเสียหน่อย?" ฟางเซียนเปลี่ยนโหมดจากแม่ทัพหญิงผู้พร้อมรบ มาเป็นแม่ค้าสาวพราวเสน่ห์ในพริบตา กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศจีน ทั้งโป๊ยกั๊กอบเชยและน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นสีคาราเมล ที่ลอยฟุ้งมาจากหม้อดินเผาหลังบ้านเตะเข้าจมูกของสองป้าเข้าอย่างจัง จนท่านป้าหวังถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาคว้าแขนฟางเซียนไว้แน่น "กลิ่นอะไรน่ะแม่สาวฟางเซียน? หอม... หอมยิ่งกว่าภัตตาคารในเมืองเสียอีก! เจ้าทำอะไรกินกันแน่ดึกดื่นป่านนี้?" นี่แหละคือจังหวะทองที่ฟางเซียนรอคอย! นางแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัย พลางผายมือเชิญให้ท่านป้าและอาโกวเดินเข้ามาในเรือน "เชิญด้านในก่อนเถอะค่ะ อาหารจานแรกของ ‘สวนส้มปลายฟ้า’ เพิ่งเคี่ยวได้ที่พอดี หากท่านป้าสนใจ... ข้ามีราคาพิเศษสำหรับลูกค้ารายแรกของวันเปิดตลาดพรุ่งนี้ให้นะคะ" คืนนั้นเอง แทนที่สองสามีภรรยาจะได้นอนพักผ่อนอย่างเงียบสงบ กลับกลายเป็นว่ากลิ่นหอมเย้ายวนจากหมูสามชั้นตุ๋นและผักกาดดองสูตรพิเศษในมิติลับของฟางเซียน ได้กระจายตัวฟุ้งไปทั่วรัศมีสามลี้ จนชาวบ้านที่นอนไม่หลับต่างพากันเดินดอมดมมาออกันอยู่ที่หน้าประตูบ้านตระกูลจ้าวราวกับผีดิบได้กลิ่นเลือด รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนเร็วกว่าที่คิด แสงสีส้มอ่อนทาบทับผืนนาและยอดไม้ ฟางเซียนในชุดผ้าฝ้ายสะอาดสะอ้านและผ้ากันเปื้อนสีเขียวสดใส กำลังยืนอยู่หลังแผงไม้ไผ่ชั่วคราวริมตลาดสดกลางหมู่บ้าน ข้างกายคือนายกองหนุ่มสามีผู้ทำหน้าที่เป็นทั้งคนแบกของและบอดี้การ์ดหน้าดุที่คอยยืนกอดอกถלึงตาใส่ใครก็ตามที่กล้าเดินเข้ามาใกล้ภรรยาเกินหนึ่งช่วงแขน หม้อดินเผาใบใหญ่ถูกเปิดออก ไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วตลาดจนพ่อค้าแม่ขายเจ้าอื่นถึงกับหยุดมือจากการจัดแผงของตนเอง "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงละลายในปาก! ผักกาดดองสามรสกรุบกรอบ! ถ้วยละอีแปะเดียวเท่านั้น! จำกัดคนละหนึ่งถ้วย หมดแล้วหมดเลยนะคะ!" ฟางเซียนตะโกนเรียกเสียงใส กังวานไปทั่วบริเวณ สิ้นเสียงนั้น ความโกลาหลระดับย่อมๆ ก็บังเกิดขึ้น! "เฮ้ย! ข้าเอาถ้วยหนึ่ง! อย่าเพิ่งแย่งข้าซี๊ท่านลุงเฉิน!" "ข้ามาก่อนนะไอ้ทึ่มนั่น! แม่นางฟางเซียน ตักให้ข้าก่อน สองถ้วยเลยเอ้า!" บรรดาชาวบ้านที่เมื่อวานยังแอบนินทาว่าร้ายสองสามีภรรยา บัดนี้กลับเบียดเสียดกันจนแผงไม้ไผ่แทบพัง ยื้อแย่งส่งเศษเหรียญอีแปะในมือเข้ามาแทบไม่ทัน ฟางเซียนตักหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำโปะบนข้าวสวยร้อนๆ ส่งให้ลูกค้าด้วยความรวดเร็ว รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าสวยหวาน ขณะที่ยอดเงินในระบบมิติลับเริ่มพุ่งกระฉูดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของการค้าขายที่กำลังไปได้สวยนั้นเอง... ม้าศึกสีดำสนิทตัวใหญ่ยักษ์ฝེบฝุ่นตลบพุ่งตรงเข้ามาหยุดกะทันหันที่หน้าตลาด ร่างของบุรุษในชุดเกราะขุนนางชั้นสูงผู้มีใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกก้าวลงมาจากหลังม้า สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตลาดก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่แผงขายอาหารของฟางเซียน บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงทันทีอย่างไร้สาเหตุ แม้แต่เสียงเคี้ยวข้าวก็ยังต้องกลืนลงคอกลางคัน เมื่อท่านแม่ทัพใหญ่แห่งค่ายทหารบูรพาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าสะพรึงกลัว "เจ้าของแผงนี้... คือผู้ใด?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ!