จับมือฝ่าวิกฤต

ความเงียบงันในห้องประชุมใต้ดินของหอศิลป์ร้างไม่ได้แปลว่าปลอดภัย แต่มันคือความกดดันระดับสูงสุดก่อนที่พายุลูกใหญ่จะกวาดทุกอย่างให้พังครืน รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อร่างเพรียวของมิลินก้าวผ่ากลางวงล้อมของคณะกรรมการบริหารที่กำลังหน้าถอดสี เอกสารในมือของศิลปินสาวตัวแสบไม่ใช่แค่กระดาษชำระความผิด แต่มันคือใบเสร็จตายตัวที่มัดตัวพวกเขาทุกคนไว้แน่นหนา “สวัสดีค่ะทุกคน... พอดีฉันบังเอิญผ่านมา และบังเอิญยิ่งกว่า... ที่ถือ 'ต้นฉบับจริง' ของเอกสารที่พวกคุณกำลังตื่นเต้นกันอยู่พอดีเลยค่ะ” น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึง รินรดากวาดสายตามองใบหน้าซีดเผือดของประธานกรรมการ ก่อนจะหันขวับไปสบตากับต้นเหตุของความวุ่นวาย มิลินส่งยิ้มยั่วเย้าส่งมาให้ ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับสิ่งที่ถืออยู่ในมือไม่ใช่หลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพลิกแผ่นดินได้ แต่เป็นตั๋วคอนเสิร์ตแถวหน้าสุดพิเศษ “มิลิน! คุณเอาเอกสารนั่นมาจากไหน...” รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษามาดภัณฑารักษ์ผู้เคร่งขรึมและเจ้าระเบียบไว้ให้ได้มากที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “อุ๊ย ภัณฑารักษ์หน้าตายคนเก่ง อย่าเพิ่งทำเสียงดุใส่กันสิคะ คนเขากำลังตั้งใจฟังฉันแถلไขคดีอยู่นะ” มิลินจงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรินรดา ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก กลิ่นวนิลากับความดื้อรั้นที่ผสมกันจนกลายเป็นเสน่ห์อันตราย ซึ่งรินรดาคุ้นเคยดีและเกลียดมันที่สุด... เพราะมันทำให้เธอเสียสมาธิทุกที ประธานกรรมการตบโต๊ะเสียงดังลั่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว “เธอเป็นใคร! บุกรุกเข้ามาในห้องประชุมลับของคณะกรรมการได้อย่างไร รปภ.! ไปลากตัวยัยเด็กนี่ออกไปเดี๋ยวนี้!” “อย่าแม้แต่จะขยับนะคะ” มิลินชูแฟ้มเอกสารในมือขึ้นสูงราวกับคทาของผู้พิพากษา “ถ้าไม่อยากให้คลิปเสียงที่ฉันกำลังกดอัปโหลดขึ้นคลาวด์ตอนนี้... หลุดไปถึงมือนักข่าวและตำรวจไซเบอร์” บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงโวยวาย รินรดารีบฉวยจังหวะนี้ก้าวขึ้นมาบังหน้ามิลินโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะบอกว่ารำคาญยายตัวแสบนี่แค่ไหน แต่ร่างกายกลับตอบสนองเพื่อปกป้องอีกฝ่ายเร็วกว่าความคิด “พวกคุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตากวาดมองรอบห้องด้วยความดุดัน ทรงอำนาจและเด็ดขาดสมกับเป็นภัณฑารักษ์ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร “และถ้าเอกสารในมิลินเปิดเผยออกไป... คนที่จะไม่ได้ยืนหายใจในวงการศิลปะอีกต่อไป ไม่ใช่พวกเราค่ะ แต่เป็นพวกคุณต่างหาก” มิลินชำเลืองมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของรินรดา รอยยิ้มมุมปากของศิลปินสาวอ่อนลงชั่วขณะ แววตาซุกซนแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งบางเบา ยัยตัวแสบแอบอมยิ้มขบขันกับท่าทีปกป้องแบบซึนๆ ของคนข้างกาย ปากร้าย ปาร์ตี้กฏระเบียบ แต่เวลาคับขันทีไร แม่คุณคนนี้ก็พร้อมกางปีกปกป้องเธอทุกทีสิน่า “โอโห้ ออกตัวแรงแบบนี้ ฉันเขินแย่สิคะคุณรินรดา” มิลินกระซิบกระซาบข้างหูน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ จงใจเป่าลมร้อนใส่ใบหูขาวจัดจนขึ้นสีแดงระเรื่อ “เงียบไปเลยค่ะ มิลิน” รินรดาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน กระซิบตอบลอดไรฟันโดยไม่หันไปมอง “ถ้าเรื่องนี้ไม่รอด ฉันจะหักเงินเดือนคุณย้อนหลังสามปีแน่” “โหดร้ายจังนะคะ แบบนี้ต้องให้รางวัลปลอบใจหลังเคลียร์เสร็จแล้วล่ะค่ะ” “เลิกเล่นได้แล้ว!” รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เธอหันไปเผชิญหน้ากับคณะกรรมการอีกครั้ง มือเรียวยื่นไปคว้าข้อมือของมิลินไว้โดยอัตโนมัติ บีบกระชับแน่นเพื่อส่งสัญญาณบางอย่าง ทั้งความตื่นตัว ความเชื่อใจ และการตัดสินใจร่วมกันที่จะกระโจนลงไปในกองไฟด้วยกัน สัมผัสจากฝ่ามือที่กุมกันไว้แน่นทำให้มิลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองมือของตัวเองที่ถูกรินรดากอบกุมไว้ ความอุ่นซ่านแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วตรงเข้าสู่หัวใจ จังหวะชีพจรของคนทั้งคู่ดูเหมือนจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกันในความโกลาหลนี้ “ในเมื่อพวกคุณปฏิเสธความโปร่งใสไม่ได้” รินรดาประกาศกร้าว เสียงใสแต่ทรงพลังกังวานไปทั่วห้องประชุม “เราสองคน... ในฐานะภัณฑารักษ์และศิลปินเจ้าของผลงาน จะขอเป็นคนรื้อฟื้นความจริงทั้งหมดขึ้นมาเองค่ะ” สิ้นคำประกาศนั้น รินรดาไม่รอให้ใครได้ตั้งตัว เธอออกแรงดึงข้อมือมิลินให้วิ่งหนีฝ่าวงล้อมของคณะกรรมการที่พยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งชิงเอกสาร เสียงโวยวายไล่หลังดังระงม แต่ไม่มีใครกล้าวิ่งตามมาสุ่มสี่สุ่มห้าเนื่องจากกลัวเรื่องคลิปเสียงขู่ ทั้งคู่หอบหายใจโยนตัวพิงประตูห้องเก็บของเก่าที่ปิดตาย รินรดาล็อคกลอนแน่นหนาก่อนจะทรุดตัวลงพิงบานประตูอย่างหมดแรง ผมเผ้าที่เคยรวบตึงอย่างไร้ที่ติหลุดลุ่ยลงมาคลอเคลียกรอบหน้าขาวเนียน หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจเข้าออก มิลินยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของคนที่เพิ่งลากเธอวิ่งหนีตายมาด้วยกัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นรินรดากำลังพยายามปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทเหมือนเดิม “มือสมัครเล่นมากเลยนะคะเมื่อกี้ เกือบไม่รอดแล้วไหมล่ะ” มิลินแกล้งแซว แสร้งทำเป็นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณทำตัวบุ่มบ่ามวิ่งเข้ามากลางดงเสือ ฉันคงไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้หรอกค่ะ” รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน ดวงตาดุๆ ตวัดมองค้อนแต่มันกลับดูเหมือนการออดอ้อนในสายตาของมิลินมากกว่า “แต่ก็จับมือกันฝ่าวิกฤตมาได้ไม่ใช่เหรอคะ?” มิลินก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิด จนรินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับบานประตู ไอร้อนจากกายสาวแผ่ซ่านจนพื้นที่แคบๆ ดูอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น มิลินยกมือข้างหนึ่งขึ้นยันกรอบประตูไว้ กักตัวรินรดาไว้ในพันธนาการกลายๆ “หรือว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจะจับมือฉันแน่นขนาดนั้นคะ... หื้ม?” รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าใบหน้าของมิลินอยู่ห่างจากเธอเพียงแค่ลมหายใจกั้น ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความซ่า ความดื้อ และความเจ้าเล่ห์ในดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้นทำเอาสติที่สะสมมาทั้งชีวิตแทบหลุดลุ่ย “ถอยไปเลยนะ มิลิน คุณเริ่มจะล้ำเส้นเกินไปแล้ว” รินรดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า พยายามดันไหล่อีกฝ่ายออก แต่ทว่ามิลินกลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น กระซิบชิดริมฝีปากด้วยน้ำเสียงพร่าหวานที่สั่นคลอนหัวใจคนฟังจนยับเยิน “ถ้าเกินเส้นนี้ไปแล้ว... คุณจะรับผิดชอบฉันยังไงดีล่ะคะ ภัณฑารักษ์?” ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากโต้เถียงคมคายใส่คนตรงหน้า จู่ๆ ไฟฉุกเฉินสีแดงในห้องเก็บของก็กะพริบวาบพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก และในวินาทีที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่ยืนรออยู่หลังบานประตู—บุคคลที่พวกเธอไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในเวลานี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!