รอยร้าวที่ก่อตัว

"ถ้าคุณคิดว่าการทำลายผลงานของฉันจะทำให้หอศิลป์นี้ดูดีขึ้นได้ ก็บอกเลยว่าคุณคิดผิดถนัด... เพราะนอกจากจะดูเลวแล้ว ฝีมือการวางแผนของคุณยังห่วยแตกสิ้นดี!" เสียงตวาดกร้าวของมิลินดังก้องไปทั่วห้องโถงนิทรรศการที่บัดนี้เต็มไปด้วยเศษแก้วแตกกระจายจากกรอบรูปที่ถูกกระแทกจนร่วงลงมา รินรดายืนนิ่งอยู่กลางกองซากปรักหักพังนั้น ดวงตาคู่คมกวาดมองความเสียหายที่เกิดขึ้นกับงานศิลปะชิ้นสำคัญที่เธออุตส่าห์จัดวางอย่างประณีต ความเงียบของเธอกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งที่กดดันจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก "รินรดา คุณจะยืนบื้ออยู่อีกนานไหม" มิลินก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววหงุดหงิดระคนเป็นห่วง เธอหยิบเศษผ้าขึ้นมาซับรอยเลอะที่เปรอะเปื้อนบนผนัง "มีคนจงใจเข้ามาในนี้ตอนที่เราเผลอ ตัดสัญญาณกล้องวงจรปิด และทำลายงานก่อนเปิดตัวแค่วันเดียว... ถ้าไม่ใช่คนในที่รู้รหัสผ่าน ก็คงเป็นพวกที่มีกุญแจสำรอง" รินรดาหันมาสบตาคนที่ปากร้ายแต่กำลังลงมือช่วยเก็บกวาดอย่างไม่กลัวเลอะ ความเป็นระเบียบที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตกำลังสั่นคลอน แต่เมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของอีกฝ่าย ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสับสน "คุณคิดว่าใคร" เสียงของรินรดาเรียบนิ่ง หากแต่แฝงไว้ด้วยความสั่นไหวเล็กน้อยที่มิลินจับสังเกตได้ "จะใครล่ะ ก็พวกที่ไม่อยากให้หอศิลป์นี้กลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งไง" มิลินโยนเศษกระจกทิ้งแล้วลุกขึ้นยืนประจันหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือน้อยลงจนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย "หรือคุณจะบอกว่าความสมบูรณ์แบบที่คุณยึดติดมาตลอด... มันไม่ได้ทำร้ายใครจนมีคนแค้นขนาดนี้?" รินรดาแค่นยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูเศร้าหมองและเย็นชาจนน่าใจหาย "ฉันแค่ทำตามหน้าที่ ถ้าคนพวกนั้นจะเกลียดฉันเพราะฉันรักษากฎ... มันก็เป็นเรื่องที่ฉันต้องยอมรับ" "กฎเหรอ? โลกศิลปะไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยกฎที่ตายตัวหรอกนะรินรดา แต่มันขับเคลื่อนด้วยความหลงใหล" มิลินโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภัณฑารักษ์หน้าตาย "คุณมันยัยภัณฑารักษ์ที่น่าเบื่อ แต่เชื่อเถอะว่าในโลกที่เน่าเฟะแบบนี้... ฉันจะเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างคุณเอง ไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เพราะฉัน 'ต้องการ' ให้งานนี้มันสมบูรณ์แบบที่สุด" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเผลอกลั้นหายใจเมื่อเห็นประกายตาที่จริงจังและเปี่ยมไปด้วยความท้าทายของมิลิน มือเรียวของเธอสั่นระริกอยู่ข้างตัว ก่อนจะตัดสินใจคว้าข้อมือของมิลินไว้แน่น "คุณจะทำอะไรมิลิน" "จะพิสูจน์ให้คุณเห็นไงว่า... ใครที่เป็นคนบงการเรื่องนี้" มิลินขยับยิ้มมุมปาก ท่วงท่ากวนประสาทที่คุ้นเคยกลับคืนมา "ไปที่ห้องเก็บเอกสาร ถ้าคนในเป็นคนทำ มันต้องทิ้งร่องรอยไว้ในบันทึกการเข้าออก หรือถ้าไม่มี... เราก็น่าจะไปหาอะไรที่ตื่นเต้นกว่าการยืนทะเลาะกันที่นี่ดีไหม?" รินรดามองมิลินอย่างชั่งใจ ความเชื่อใจเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยหยิบยื่นให้ใครง่ายๆ แต่ในวินาทีนี้ ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมและกลิ่นอายของความล้มเหลวที่โชยมากับฝุ่นละออง เธอกลับเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง "นำทางไปสิ" รินรดาสั่งเสียงเรียบ พยายามรักษามาดเย็นชาแม้ใจจะเต้นแรงผิดจังหวะ ขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวผ่านประตูบานใหญ่ไปสู่ทางเดินมืดมิด เสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นหินก็หยุดชะงักลงเมื่อเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืดตรงหน้า เงาร่างนั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้หมวกปีกกว้างที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด มิลินชะงักฝีเท้า รินรดาเบิกตากว้างเมื่อจำท่าทางการยืนนั้นได้เป็นอย่างดี ร่างปริศนาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยความเย้ยหยันและดวงตาที่จ้องมองมายังรินรดาด้วยความอาฆาตมาดร้าย "นึกไม่ถึงเลยนะว่าภัณฑารักษ์ที่แสนเย็นชา จะยอมก้มหัวให้กับศิลปินที่ไร้หัวนอนปลายเท้า" เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบกุญแจดอกหนึ่งขึ้นมาควงเล่น "นิทรรศการนี้... จะไม่มีวันได้เปิดแสดงหรอกนะรินรดา" รินรดากำหมัดแน่น ในขณะที่มิลินก้าวออกมาบังหน้าเธอไว้ด้วยท่าทีที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แสงสลัวจากหลอดไฟที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นคราบเลือดจางๆ บนมือของบุคคลปริศนา... เลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผลงานชิ้นเอกที่ถูกทำลายไปเมื่อครู่นี้เอง บลัดดี้แมรี่หวังว่าบทนี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับความเข้มข้นที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นนะคะ