คืนวันเปิดงาน (Climax 1)

“คุณคิดจะทำลายอาชีพการงานของตัวเองไปพร้อมกับชื่อเสียงของฉันเลยหรือไง มิลิน!” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ในขณะที่มือเรียวยาวของเธอคว้าต้นแขนของศิลปินสาวจอมแสบดึงเข้ามาในมุมอับหลังฉากกั้นสีทอง แสงไฟสปอร์ตไลท์จากงานนิทรรศการรอบทิศสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ทำให้เงาของทั้งคู่ทาบลงบนผนังหอศิลป์ที่ตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยแขกเหรื่อระดับวีไอพีและสื่อมวลชนที่มารอทำข่าวเปิดตัวงานคืนนี้ มิลินไม่สะทกสะท้าน เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกันทำให้รินรดาชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนของศิลปินสาวเป่ารดผิวแก้มที่ปกติจะเย็นเยียบด้วยความสุขุม “อาชีพการงานเหรอคะ?” มิลินเลิกคิ้วกวนประสาท ดวงตาเรียวรีเป็นประกายวาววับเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อ “สำหรับคุณ... สิ่งที่สำคัญที่สุดคงเป็นความสมบูรณ์แบบของหอศิลป์ร้างแห่งนี้สินะคะ ไม่ใช่ความจริงที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดรูปนั้น” “นั่นมันไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดเล่นในคืนนี้!” “ฉันไม่ได้พูดเล่นค่ะรินรดา” มิลินขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกของเธอสัมผัสกับไหล่ของภัณฑารักษ์หน้าตาย “คุณรู้อยู่แก่ใจว่าทำไมฉันถึงเลือกภาพวาดรูปนั้นเป็นชิ้นไฮไลท์ของงาน และคุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าถ้าคนข้างนอกนั่นเห็น... ความล่มสลายของตระกูลคุณก็จะเริ่มขึ้นในวินาทีนั้น” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธขึ้งในดวงตาเริ่มสั่นไหวด้วยความหวั่นเกรง เธอถูกครอบงำด้วยความคาดหวังของครอบครัวมาตลอดชีวิต การถูกเปิดโปงกลางงานนิทรรศการคือหายนะ แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยจากตัวมิลินกลับทำให้สมองของเธอพร่าเลือน “ทำไมต้องเป็นตอนนี้...” รินรดาผ่อนลมหายใจ ตัดพ้อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่ตั้งใจ “เพราะถ้าไม่เป็นตอนนี้ ฉันก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นภัณฑารักษ์ผู้เย็นชาสติแตกต่อหน้าฉันแบบนี้ไงคะ” มิลินยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้รินรดาอย่างเชื่องช้า “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ถ้าทุกอย่างพัง... ฉันจะดึงคุณออกมาเอง” เสียงฮือฮาดังมาจากโถงหลัก พิธีกรบนเวทีเริ่มประกาศให้แขกทุกท่านหันไปมองยังภาพวาดไฮไลท์ที่ถูกผ้าคลุมสีดำปิดบังอยู่ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นเร่าอยู่บนปากเหว เธอมองมิลินที่จ้องมองเธอด้วยสายตาอ่านไม่ออก “ถ้าคุณทำแบบนี้... เราจะไม่มีวันได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกเลยนะ มิลิน” รินรดากระซิบ “ใครบอกคะว่าฉันอยากได้แบบเดิม?” มิลินตอบกลับสั้นๆ ก่อนจะเดินผละออกไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในเงามืด ไฟในโถงหอศิลป์หรี่ลงเหลือเพียงจุดเดียวที่ส่องไปบนเวที รินรดาก้าวเท้าออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง เธอเดินขึ้นไปบนเวทีเคียงข้างศิลปินสาวที่เป็นดั่งพายุทอร์นาโดในชีวิตที่ราบเรียบของเธอ เสียงรัวชัตเตอร์ของสื่อมวลชนดังสนั่นเหมือนเสียงปืนที่กำลังลั่นไก “เชิญคุณรินรดาและคุณมิลินเปิดผ้าคลุมภาพวาด ‘ความจริงที่หลับใหล’ ได้เลยค่ะ!” เสียงพิธีกรดังก้อง รินรดาจับชายผ้าสีดำ มือของเธอสั่นระริก เธอสบตากับมิลินเป็นครั้งสุดท้าย เห็นเพียงแววตาท้าทายที่ไร้ความปรานี ก่อนจะตัดสินใจกระชากผ้าคลุมออกอย่างแรง! ภาพวาดที่ปรากฏต่อหน้าทุกคนไม่ใช่ทิวทัศน์ที่สวยงามตามที่โปรโมทไว้ แต่มันคือภาพพอร์ตเทรตที่บิดเบี้ยวของบิดาของรินรดา ในมือเขากำลังเผาเอกสารสำคัญบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังกองเพลิงสีแดงฉาน ทุกคนในห้องเงียบกริบ เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นแทนที่เสียงชื่นชม “นั่นมัน... สัญญาโอนหุ้นฉบับที่หายไปนี่!” เสียงนักข่าวคนหนึ่งตะโกนขึ้น รินรดาหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองมิลินที่กำลังแสยะยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง บุคคลที่รินรดาไม่อยากพบที่สุดในค่ำคืนนี้ก้าวเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลเดินตรงเข้ามาบนเวที สายตาเย็นชาของเขาจ้องเขม็งมาที่รินรดาก่อนจะเปลี่ยนไปหยุดที่มิลิน “เธอคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ มิลิน... แต่เธอลืมไปหรือเปล่าว่าใครกันที่เป็นคนวางโครงร่างให้เธอมาตั้งแต่แรก” มิลินชะงักหุบยิ้มทันที เธอหันไปมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความมั่นใจกลายเป็นความหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รินรดาขยับตัวเข้าไปบังมิลินไว้โดยสัญชาตญาณ ทว่ามือหยาบกร้านของชายคนนั้นกลับคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น “จบเรื่องเล่นๆ ของพวกเธอแค่นี้... เพราะสิ่งที่อยู่ในภาพวาดนี้ มันเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของความโสมมที่พวกเธอยังไม่รู้” เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูรินรดาจนเธอขนลุกชัน “รวมถึงความลับที่แม่ของเธอ... ทิ้งเอาไว้ให้ฉันจัดการตั้งแต่วันที่เธอเกิดมาด้วย” รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง ในขณะที่มิลินที่เพิ่งตั้งสติได้กำลังจะเอ่ยปากพูด ชายคนนั้นก็ชักปืนสั้นออกมาจากเสื้อสูทแล้วจ่อไปที่ขมับของภัณฑารักษ์สาวท่ามกลางความตื่นตระหนกของสื่อมวลชนทั้งห้อง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความลึกลับและเล่ห์เหลี่ยมไปกับบลัดดี้แมรี่นะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!