คืนพายุเข้า

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่นั้นย่ำใกล้เข้ามาทุกที บนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัวราวกับมันกำลังฟ้องร้องการมาของผู้บุกรุก มิลินแทบไม่หายใจ กลิ่นอับชื้นของฝุ่นโบราณและกลิ่นฝนที่โชยมาจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ผสมปนเปกันจนชวนวิงเวียน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่ความกลัวต่อคนแปลกหน้าเบื้องหน้า หากแต่เป็นความแนบชิดอย่างไร้ช่องว่างของคนในอ้อมแขน รินรดาถูกดึงเข้ามาหลบหลังเสาหินอ่อนต้นใหญ่ในห้องโถงจัดแสดง ร่างระหงของภัณฑารักษ์สาวผู้เคยเย่อหยิ่งและถือตัวแนบชิดติดกับแผ่นอกของมิลินจนสัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรที่เต้นเร็วจนผิดปกติ ความมืดมิดของหอศิลป์ในคืนพายุโหมกระหน่ำทำให้โลกทั้งใบเหลือเพียงความรู้สึกทางกายและการสบตากันในระยะประชิด แสงแฟลชจากไฟฉายวูบวาบผ่านช่องเสาหิน กวาดผ่านปลายรองเท้าของพวกเธอไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ มือเรียวเย็นเฉียบเผลอขยุ้มสาบเสื้อแจ็คเก็ตยีนของมิลินแน่นโดยไม่รู้ตัว มิลินเหลือบมองมือคู่นั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากแม้ในสถานการณ์วิกฤต นิ้วเรียวอีกข้างขยับไปแตะริมฝีปากของรินรดาเบาๆ เป็นเชิงสั่งให้เงียบสนิท แต่สัมผัสอุ่นจัดนั้นกลับทำเอารินรดาสะดุ้งเฮือก ร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้าอย่างไม่ทราบสาเหตุ "ถ้าคุณยังจิกเสื้อฉันแรงกว่านี้... กระดุมมันจะหลุดแล้วนะคะ ภัณฑารักษ์คนเก่ง" มิลินกระซิบแผ่วเบาชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนคนฟังต้องเม้มปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ รินรดาถลึงตาใส่ในความมืด แม้จะมองเห็นไม่ชัดเจนนักแต่ก็พอเดาออกว่ายัยจอมแสบกำลังลอยหน้าลอยตากวนประสาทอยู่แน่ๆ เธอพยายามขยับตัวถอยห่าง แต่พื้นที่จำกัดและท่อนแขนแข็งแรงที่โอบเอวเธอไว้มั่นกลับไม่ยอมให้ขยับเขยื้อน เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องจนกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือน ตามมาด้วยความมืดสนิทที่ทวีความกดดันขึ้นไปอีกระดับ ระบบสำรองไฟของหอศิลป์คงพังสนิทจากแรงกระชากของฟ้าผ่า บรรยากาศกอธิคยามค่ำคืนเปลี่ยนหอศิลป์ร้างให้กลายเป็นเขาวงกตเร้นลับทันที เงารูปปั้นโบราณตามมุมห้องทอดตัวยาวน่ากลัวราวกับมีชีวิต เสียงฝีเท้าข้างนอกหยุดลง... เสียงก๊อกแก๊กของการรื้อค้นข้าวของดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่พวกเธอยืนอยู่ ชายคนนั้นยังไม่ไปไหน มิลินกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีกนิดโดยสัญชาตญาณ เพื่อปกป้องหรือเพื่อฉวยโอกาส... ตัวรินรดาเองก็เริ่มแยกไม่ออกแล้ว หัวใจของเธอเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเสียงพายุข้างนอก ความเย็นชาและระเบียบวินัยที่เธอถือ ศาสตราในการใช้ชีวิตมาตลอดพังทลายลงในความมืดนี้ เหลือเพียงกลิ่นกายเฉพาะตัวของมิลินที่วนเวียนอยู่รอบจมูก กับความอบอุ่นแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยคิดว่าจะโหยหาจากคนคนนี้ "เขาไม่ได้มาหาของหรอก..." มิลินกระซิบชิดริมฝีปากของรินรดา เสียงของเธอลดต่ำลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบซาบ "เขากำลังหา 'ภาพวาด' ชิ้นนั้น... ภาพที่แม่ของคุณทิ้งเอาไว้" รินรดาชะงัก ปมในใจที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุดถูกสะกิดขึ้นมาอย่างแม่นยำ ความโกรธและความระแวงตีรวนขึ้นมาในอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับประกายตาคมกริบในความมืดของมิลิน "คุณรู้อะไรมา มิลิน?" รินรดาเค้นเสียงถามลอดไรฟัน พยายามดึงอำนาจของความเป็นภัณฑารักษ์กลับคืนมา "อย่ามาทำเป็นรู้ดีเรื่องครอบครัวของฉัน" "รู้ดีกว่าที่คุณคิดก็แล้วกัน..." มิลินตอบสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความท้าทายและจริงจังในเวลาเดียวกัน "และถ้าคุณยังดื้อดึงจะแบกความลับนี้ไว้คนเดียว... คืนนี้เราอาจจะไม่รอดออกไปทั้งคู่" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้โต้เถียงอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าคู่นั้นก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้ผนังด้านหลังเสาหินที่พวกเธอซ่อนตัวอยู่มากขึ้น เสียงวัตถุกระแทกกับชั้นวางของดังสนั่น ตามด้วยเสียงกระซิบสบถด้วยความหงุดหงิดของผู้บุกรุกที่อยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ มิลินหันกลับมามองหน้าคนที่อยู่ในอ้อมแขน ดวงตาคู่สวยสะท้อนแสงสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบจากหน้าต่าง ความใกล้ชิดทำให้จมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวแก้ม บรรยากาศรอบตัวไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดทางอารมณ์ที่พุ่งสูงจนน่าใจหาย ความรู้สึกที่เคยขัดแย้งกันมาตลอดกลับแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันทรงพลังที่ยากจะต้านทาน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองริมฝีปากที่กำลังขยับจะเอ่ยบางอย่างของมิลิน สติสัมปชัญญะเตือนให้เธอผลักอีกฝ่ายออกไป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการนิ่งค้าง ปล่อยให้เวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ ในจังหวะที่มิลินกำลังจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อพูดอะไรบางอย่างเพื่อลดระยะห่างอันตรายนี้... แสงไฟฉายแรงสูงสาดวาบทะลุผ่านช่องเสาหินเข้ามาปะทะเข้าที่ใบหน้าของทั้งคู่อย่างจัง พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่หยุดกึกอยู่ตรงหน้าเสาต้นนั้นพอดี และเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบที่เอ่ยทักขึ้นราวกับรู้ว่าพวกเธอยืนอยู่ตรงนี้ "เจอตัวสักที... คุณภัณฑารักษ์คนสวย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและเคมีที่ร้อนแรงในตอนนี้ด้วยกันนะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าตอนหน้าเดือดกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!