คำเตือนจากภาพวาด

“จะเอาไปทิ้ง หรือจะเอาไปเก็บไว้ดูต่างหน้าในนรก ก็เลือกเอาสักอย่างค่ะ อย่ามายืนเกะกะทางเดินฉัน” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบพลางปัดฝุ่นออกจากชุดสูทสีเข้มของเธอ ท่วงท่าสง่างามทว่าเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นจดจ้องไปยัง ‘ตัวปัญหา’ ที่กำลังนั่งยองๆ อยู่ใต้บันไดวนไม้โอ๊คเก่าคร่ำคร่า ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่สุดของหอศิลป์แห่งนี้ มิลินเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด มือที่เปื้อนสีน้ำมันของเธอไม่ได้สนใจความเฉยเมยของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เธอกลับยกสิ่งที่พบขึ้นมาให้รินรดาเห็นเต็มตา มันเป็นภาพวาดสีน้ำมันบนผืนผ้าใบที่ฉีกขาดวิ่น กรอบไม้ทองที่เคยหรูหรากะเทาะจนเห็นเนื้อไม้ผุพัง แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาถึงกับชะงักฝีเท้า คือภาพที่ปรากฏอยู่บนนั้น—รูปหญิงสาวสองคนกำลังเต้นรำท่ามกลางกองเพลิง ดวงตาของพวกเธอถูกกรีดทับด้วยสีแดงฉาน ราวกับความแค้นที่ไม่มีวันมอดดับ “คุณภัณฑารักษ์หน้าตายคะ... มารยาทของคุณมันหายไปพร้อมกับความสนุกของชีวิตหรือเปล่า?” มิลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจงใจเดินเข้าไปใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปชิดกับราวบันได “ภาพนี้มันไม่ได้ถูกทิ้งไว้เฉยๆ แต่มัน ‘ถูกซ่อน’ อยู่ต่างหาก ดูสิคะ... รอยร้าวพวกนี้ มันเหมือนรอยเลือดที่พยายามจะตะเกียกตะกายออกมาเตือนเรา” รินรดากัดฟันแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านในอก เธอเกลียดนิสัยจอมแสบของคนตรงหน้า แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นสีน้ำมันอ่อนๆ ที่เจือมากับลมหายใจของมิลินกลับทำให้สมาธิที่เคยเคร่งครัดของเธอสั่นคลอน “ไร้สาระค่ะ ภาพพวกนี้เป็นแค่ขยะตกค้างจากนิทรรศการยุคก่อน การที่คุณพยายามสร้างเรื่องตื่นเต้นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉัน มันไม่ได้ทำให้คุณดูมีเสน่ห์ขึ้นหรอกนะคะ” “งั้นเหรอคะ?” มิลินแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะหมุนภาพวาดให้รินรดาเห็นด้านหลังของมัน ข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ สั่นไหว ปรากฏเด่นชัด—*‘จงหนีไปก่อนที่ความเงียบจะกลายเป็นเพชฌฆาต’* ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ใต้บันไดทันที เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ดังครางหึ่งๆ ดูจะดังผิดปกติขึ้นมา รินรดาลดความเย็นชาลงเหลือเพียงความสงสัยที่ฉายชัดในแววตา เธอขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากมิลิน มือเรียวบางของภัณฑารักษ์สาวเอื้อมไปแตะขอบภาพวาดนั้นแผ่วเบา “คุณไปเจอมาจากไหน...” เสียงของรินรดาเบาหวิว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะน้ำเสียงนั้นสั่นไหวด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาด “ถ้าฉันบอกว่าภาพนี้มันเรียกชื่อฉัน... คุณจะเลิกทำหน้าเหมือนคนกินปูนร้อนท้องแล้วหันมาคุยกับฉันดีๆ ได้หรือยังคะ?” มิลินกระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้รินรดาขนลุกซู่ เคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้บรรยากาศกอธิคหม่นหมองในหอศิลป์ดูร้อนระอุขึ้นมาทันตา รินรดาหันกลับมาประจันหน้า มิลินตัวเล็กกว่าเธอเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับดูใหญ่โตและทรงพลังราวกับจะกลืนกินทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า มือของรินรดาที่แตะภาพวาดอยู่เลื่อนลงมาจับข้อมือของมิลินไว้โดยไม่รู้ตัว “อย่าเล่นตลกกับเรื่องแบบนี้ มิลิน” รินรดากดเสียงต่ำ แต่ไม่ใช่เสียงสั่งการอย่างเคย มันคือเสียงอ้อนวอนที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากาก “สถานที่นี้มีประวัติศาสตร์ที่... อาจจะไม่ได้ต้องการให้ใครมาขุดคุ้ย” “แต่คุณก็หยุดไม่ได้ใช่ไหมคะ?” มิลินหัวเราะร่า แววตาซุกซนกลับมาอีกครั้ง “คุณกำลังอยากรู้... ว่าทำไมผู้หญิงในภาพถึงมีสร้อยคอเส้นเดียวกับที่คุณใส่อยู่ตอนนี้ไง” รินรดาเบิกตากว้าง มือที่จับข้อมือมิลินสั่นเทาเล็กน้อย เธอรีบเอื้อมมือไปกุมจี้ห้อยคอทรงโบราณที่สวมไว้ใต้เสื้อสูทเสมอ—จี้ที่เธอไม่เคยบอกใครว่าได้มาจากไหน ทว่าก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบอะไร ประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่ทางเข้าหอศิลป์กลับส่งเสียงดังโครมครามเหมือนถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอก ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว มิลินทิ้งภาพวาดลงกับพื้นด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดารีบดึงตัวมิลินมาหลบหลังชั้นวางเอกสารขนาดใหญ่ เงาตะคุ่มของใครบางคนทอดผ่านประตูเข้ามา แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นรองเท้าหนังขัดมันที่หยุดยืนอยู่กลางโถงนิทรรศการร้าง... ชายชุดดำคนนั้นไม่ได้เข้ามาดูงานศิลปะ แต่เขากำลังถือบางอย่างที่รินรดาจำได้ดีว่ามันคือสิ่งที่พวกเธอเพิ่งจะพบใต้บันไดเมื่อครู่ “ดูเหมือนเราจะไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วนะคะ” มิลินกระซิบข้างหูเธอ พร้อมกับสอดมือประสานเข้ากับนิ้วมือของรินรดาแน่น หัวใจของรินรดาเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่แค่เพราะความกลัวต่อบุคคลปริศนา แต่เพราะสัมผัสที่มิลินหยิบยื่นให้นั้น มันลึกซึ้งและดึงดูดใจจนเธอลืมเลือนความเย็นชาทั้งหมดที่เคยมีไปจนสิ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่สามนะคะ ความลับใต้บันไดนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!