ความใกล้ชิดที่อันตราย

แสงไฟฉายกราดวาบผ่านชั้นวางจัดแสดงผลงานศิลปะโบราณ เกิดเป็นเงายาวไหววับน่ากลัวบนผนังปูนเปลือย ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ไม่มีใครสนใจร่องรอยของยามรักษาการณ์ที่กำลังเดินตรวจตราอยู่ด้านนอกเลยแม้แต่น้อย หัวใจของรินรดากำลังเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา เธอแนบแผ่นหลังติดกับชั้นวางหนังสือเก่าเพื่อหลบมุมอับสายตา ขณะที่มิลิน—ยัยตัวแสบที่สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน—ดันใช้มือเรียวข้างหนึ่งยันผนังขนาบข้างเธอไว้ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟผสมความตื่นเต้นเป่ารดริมฝีปากของกันและกันอย่างจงใจ "ถ้าคุณส่งเสียงออกมาแม้แต่แอะเดียว ฉันจะถือว่าคุณอยากให้เราโดนจับได้คาห้องทำงานนะคะ คุณภัณฑารักษ์" มิลินกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากของศิลปินสาวปรากฏขึ้นในความมืด ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อจนมุม รินรดากัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ไร้ความเกรงกลัวใดๆ มือเรียวของเธอวางอยู่บนอกเสื้อของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะผลักออกแต่กลับสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน "ถอยไปนะ มิลิน... นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นสนุก" รินรดากระซิบลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นชาที่เคยใช้สั่งการคนทั้งหอศิลป์สั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ใครว่าฉันเล่นล่ะคะ?" มิลินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนเกือบจะแนบชิด "ฉันจริงจังจะตาย... โดยเฉพาะเวลาที่ได้เห็นคุณทำหน้าตื่นตระหนกแบบนี้ มันน่ามองกว่าภาพวาดชิ้นไหนในหอศิลป์ร้างนี่ซะอีก" เสียงฝีเท้าด้านนอกเงียบลงไปแล้ว พร้อมกับแสงไฟฉายที่ค่อยๆ เลื่อนห่างออกไปจนกระทั่งความมืดสนิทและเงียบงันกลับมาครอบคลุมพื้นที่อีกครั้ง ทว่าบรรยากาศรอบตัวพวกเธอกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย กลับร้อนระอุขึ้นเสียด้วยซ้ำ ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนเกินขอบเขตทำให้พื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตา รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น ในความสลัวราง เธอมองเห็นประกายบางอย่างที่สั่นไหวและท้าทาย มันคือแรงดึงดูดอันตรายที่เธอพยายามหลบ 
เลี่ยงมาตลอดหลายสัปดาห์นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาทำงานที่นี่ "คุณกล้าดียังไง..." รินรดาเอ่ยเสียงเบาหวิว เมื่อเรียวปากอิ่มของมิลินเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบจะแตะโดนกลีบปากของเธอ "กล้าดียังไงมาทำรุ่มร่ามกับฉันแบบนี้" "ก็เพราะคุณเอาแต่ตีหน้ายิ่ง 
จองหองใส่ฉันทุกวันไงคะ รินรดา..." มิลินกระซิบตอบ เสียงของเธอนุ่มนวลลงอย่างกะทันหัน จนเปลี่ยนจากความท้าทายกลายเป็นความเย้ายวนที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฉันแค่อยากรู้ว่าภายใต้เกราะเหล็กหนาเตอะของคุณเนี่ย... หัวใจมันยังเต้นอยู่หรือเปล่า" ปลายนิ้วเรียวของมิลินเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนของรินรดาแผ่วเบา ราวกับกำลังลูบไล้งานศิลปะชิ้นเอกที่บอบบางที่สุด สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้รินรดาเผลอหลับตาลงชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่อด้วยความประหม่า ความตึงเครียดจากการทำงานล่วงเวลาติดต่อกันหลายชั่วโมงถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง นี่มันบ้าชัดๆ... เธอเป็นถึงภัณฑารักษ์ผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบ แต่กลับปล่อยให้เด็กเหลือขออย่างมิลินปั่นหัวจนแทบเสียศูนย์ "หยุดนะ..." รินรดาพยายามดึงสติแล้วใช้มือจับข้อมือของมิลินออก แม้แรงผลักนั้นจะเบาหวิวเสียจนแทบกลายเป็นการออดอ้อน "ถ้าคุณยังไม่ถอยออกไปในสามวินาทีนี้ ฉันจะยกเลิกสัญญาจัดแสดงงานของคุณทั้งหมด ไม่มีข้อยกเว้น" มิลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเย้ยหยันในคำขู่เดิมๆ ของอีกฝ่าย "ขู่เก่งจังเลยนะคะ... แต่สายตาของคุณตอนนี้มันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยสักนิด" มิลินไม่ยอมถอยหนย กลับยิ่งขยับตัวเข้ามาแนบชิดขึ้นไปอีกจนรินรดาไม่มีทางถอยหนีได้พ้น "ถ้าอยากยกเลิกนัก ก็ลองพูดใส่หน้าฉันตอนนี้สิคะ... เอาสิ รินรดา" ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความลังเลฉายชัดขึ้นในแววตา เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธที่หนักแน่นที่สุดเพื่อดึงสถานการณ์ให้กลับมาอยู่ในการควบคุม ทว่าปลายนิ้วที่ยังคงสัมผัสอยู่บนแก้มของมิลินกลับเปลี่ยนทิศทาง เลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากของเธอแผ่วเบاเพื่อปิดกั้นคำพูดเหล่านั้น ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันในความมืด บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน และก่อนที่เธอจะทันได้ตัดสินใจว่าจะผลักไสหรือยอมจำนนต่อความรู้สึกที่พุ่งพล่านนี้... *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดสุดของห้องจัดแสดงชั้นใน—ห้องที่ควรจะถูกล็อกตายและไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเธอสองคน! มิลินชะתัก มือที่ประคองใบหน้ารินรดาลดลงทันที ร่างกายของศิลปินสาวเปลี่ยนเป็นระแวดระวังภัยในเสี้ยววินาที ขณะที่รินรดาเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่ความวาบหวามเมื่อตระหนักได้ว่า... นอกจากพวกเธอแล้ว ยังมีใครอีกคนซ่อนตัวอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรก! "ใครน่ะ?" มิลินตะโกนถามเสียงกร้าว พร้อมกับคว้าแขนรินรดาให้มาหลบอยู่ด้านหลังของเธอทันที ความเงียบโรยตัวลงชั่วขณะ ก่อนที่แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือจะสว่างวาบขึ้นจากมุมมืด เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังยืนพิงชั้นวางผลงานศิลปะโบราณ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าของเขา พร้อมกับแฟ้มเอกสารลับที่ควรจะอยู่ในตู้เซฟของสำนักงาน... ถูกชูขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งคู่! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความลับอันมืดหม่นนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ