โต้ตอบด้วยอารมณ์

"ถ้าคุณเรียกว่านี่คือ 'งานศิลปะ' ฉันเกรงว่านิยามความงามในหัวของคุณคงต้องส่งซ่อมด่วนแล้วล่ะค่ะคุณรินรดา" เสียงหัวเราะในลำคอของมิลินดังขึ้นเบาๆ แต่มันบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนฟังจนเส้นเลือดที่ขมับของภัณฑารักษ์สาวกระตุกไหว รินรดากำปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมที่ปกติมักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งไอน้ำเกาะ บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างง่ายดาย ห้องทำงานส่วนตัวในหอศิลป์ร้างที่ควรจะเงียบสงบ กลับกลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อม กลิ่นอายของกระดาษเก่าและสีน้ำมันถูกแทนที่ด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะจุดประกายไฟได้ รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากความเป็นเจ้าระเบียบและความสมบูรณ์แบบที่เธอสะสมมานานนับปีพรั่งพรูออกมาพร้อมกับน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "รสนิยมต่ำทรามและการสาดสีอย่างไร้ทิศทางบนผืนผ้าใบนั่นต่างหากล่ะคะที่คุณมิลินเรียกว่างานศิลปะ น่าสมเพชเสียจริงที่คนเป็นศิลปินกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความประณีตและระเบียบวินัยคือหัวใจของความงาม" มิลินไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ศิลปินสาวก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทายริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มเยาะ "ระเบียบวินัยเหรอคะ? หรือว่าคุณแค่กลัว... กลัวความจริงที่ถูกซ่อนอยู่ใต้กรอบอันน่าเบื่อหน่ายที่คุณสร้างขึ้นมาขังตัวเองไว้กันแน่" ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นอายจางๆ ของกาแฟคั่วและสีอะคริลิก มันเป็นกลิ่นที่น่ารำคาญใจ... แต่กลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดึงดูดสายตาของเธอให้จ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ นั้นอย่างเสียสมาธิ "ถอยไปค่ะมิลิน คุณกำลังล้ำเส้น" รินรดาขู่เสียงต่ำ พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นไหวกับความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป "เส้นอะไรล่ะคะ? เส้นศีลธรรมของภัณฑารักษ์ผู้แสนเพอร์เฟกต์ หรือเส้นความรู้สึกที่คุณพยายามขีดมันเอาไว้เพื่อกันฉันออกไปกันแน่" มิลินโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวบางข้างหนึ่งวางทับลงบนขอบโต๊ะไม้เนื้อ เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบแผ่วเบาราวกับจงใจยั่วเย้า ทำเอารินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรำผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้อันตราย... อันตรายต่อความสุขุมเยือกเย็นที่เธอเพียรักษามันมาทั้งชีวิต "คุณมัน..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยจ้องมองริมฝีปากที่เอาแต่เถียงคำไม่ตกฟากอย่างคาดโทษ "ปากดีแบบนี้ ตั้งแต่เกิดมาเคยโดนใครสั่งสอนให้รู้จักมารยาทบ้างไหมคะ" "ไม่เคยค่ะ และก็ไม่คิดจะสนด้วย... ถ้าคนๆ นั้นไม่ใช่คุณ" มิลินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้คนฟังถึงกับชะงัก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเดือดดาลเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้มอย่างไม่ทราบสาเหตุ ระยะห่างที่เหลือเพียงคืบทำให้พวกเธอต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในภวังค์แห่งการสำรวจ โครงหน้าคมคายของภัณฑารักษ์สาวที่มักจะบึ้งตึง บัดนี้กลับมีเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างประหลาดในยามที่ดวงตาสั่นไหว ส่วนมิลินเองก็หยุดคำพูดเชือดเฉือนทั้งหมดลง เหลือเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เจือความคลั่งรักไว้อย่างแนบเนียน มือของรินรดาที่กำปากกาไว้แน่นค่อยๆ คลายออกโดยไม่รู้ตัว เธอกำลังจะอ้าปากเพื่อขับไล่ศิลปินตัวแสบให้ออกไปให้พ้นหน้า แต่ทว่า... *แกร็ก!* เสียงบิดลูกบิดประตูห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันที่เปราะบางราวกับแก้วเจียระไน รินรดากับมิลินสะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ร่างสูงของบุคคลที่สามก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับแฟเอกสารในมือ โดยไม่ทันสังเกตเห็นบรรยากาศชวนหายใจไม่ทั่วท้องก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย "คุณรินรดาครับ เอกสารงบประมาณจัดแสดงนิทรรศการรอบหน้า... เอえ... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเคมีอันร้อนแรงของพวกเธอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!