ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ลง

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางลากไปบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของสถานีรถไฟความเร็วสูงดังระรัว ไม่ต่างจากจังหวะหัวใจของไอริณที่กำลังเต้นเร้าด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ ดีไซเนอร์สาวสะบัดบ่าใส่เสื้อเบลเซอร์ผ้าทวีดสีแดงเพลิงขับผิวขาวผ่อง เจ้าตัวหยุดยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูตู้โดยสารชั้นหนึ่ง สายตากวาดมองร่างโปร่งระหงของภัณฑารักษ์สาวที่กำลังตรวจเช็กตั๋วในสมาร์ทโฟนด้วยใบหน้าเรียบสนเย, เย็นชา และน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด “คุณพริมาคะ นี่เราตกลงกันว่าเป็นการเดินทางแบบแยกใครแยกทางไม่ใช่เหรอคะ ทำไมตั๋วที่นั่งถึงกลายเป็นแบบที่นั่งติดกันคู่ฮันนีมูนแบบนี้ล่ะคะ” ไอริณพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหลืออด เธอจิ้มปลายนิ้วลงบนหน้าจอตั๋วอิเล็กทรอนิกส์ของอีกฝ่ายที่ห่างกันแค่คืบ พริมาเงยหน้าขึ้นจากจอ ปรับแว่นตากรอบทองทรงเก๋เล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้เลนส์ใสคู่นั้นกวาดมองสำรวจดีไซเนอร์สาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ชวนให้นึกถึงแมวเปอร์เซียสูงศักดิ์ที่กำลังมองมนุษย์ผู้โง่เขลา “ตั๋วในระบบของมูลนิธิศิลปะเต็มหมดแล้วค่ะคุณไอริณ และนี่คือที่นั่งวีไอพีโซนสุดท้ายที่ถูกจัดสรรโดยคณะกรรมการจัดงานนิทรรศการผ้าโบราณที่จังหวัดน่าน ถ้าคุณไม่พอใจ จะยืนเมื่อยขาตลอดสามชั่วโมงเต็มบนทางเดินตู้เสบียง ฉันก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรนะคะ” พริมาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรอยยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างเหนือกว่า ไอริณกัดริมฝีปากฉ่ำวาวของตัวเองเบาๆ อย่างเจ็บใจ หล่อนเกลียดรอยยิ้มนี้ รอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่า *‘ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนยังไง สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือฉันหรอกค่ะ’* ยิ่งคิดยิ่งแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากกระแทកเท้าก้าวขึ้นรถไฟตามร่างระหงนั้นไปอย่างจำยอม บรรยากาศภายในตู้โดยสารวีไอพีเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ที่นั่งหุ้มหนังแท้สีเบจจัดวางแบบหันหน้าเข้าหากันพร้อมโต๊ะไม้สักตัวเล็กคั่นกลาง ทว่าพื้นที่จำกัดกลับทำให้ระยะห่างระหว่างเข่าของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกันโดยอัตโนมัติเมื่อหย่อนตัวลงนั่ง ไอริณขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชิดพนักพิง พยายามสร้างอาณาเขตส่วนตัวอย่างชัดเจน ขณะที่พริมากลับนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นดอกไม้ป่าจางๆ ลอยกรุ่นมาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนอึดอัดและเร้าใจในเวลาเดียวกัน รถไฟเคลื่อนตัวออกจากชานชาลาอย่างนิ่มนวล แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้ร่างของไอริณเอนไปด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ ไหล่บางชนเข้ากับลาดไหล่ของพริมาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแบบเฉียดฉิว “ระวังหน่อยสิคะคุณดีไซเนอร์ หรือว่าตั้งใจจะหาเรื่องแตะเนื้อต้องตัวฉันตั้งแต่ยังไม่พ้นเขตกรุงเทพฯ กันคะ” พริมาเอ่ยขึ้นเบาๆ เสียงกระซิบนั้นลอดผ่านริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีชมพูระเรื่อ ส่งสายตาพินิจพิเคราะห์มาที่ใบหน้าของไอริณที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอายปนเคือง “ใครจะไปพิศวาสคุณกันล่ะคะ! แค่ขบวนมันโค้งต่างหาก เลิกเข้าข้างตัวเองสักทีเถอะค่ะคุณภัณฑารักษ์หน้าตาย” ไอริณสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นท้าทายเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่ประท้วงรุนแรงอยู่ในอก พริมาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ดวงตาคมปลาบกลับหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีดำบางเฉียบเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารโครงการจัดแสดงผ้าโบราณขึ้นมาเปิดพลิกดูทีละหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงล้อเหล็กกระทบรางรถไฟเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าความเงียบนั้นกลับอัดแน่นไปด้วยกระแสความตึงเครียดที่พุ่งพล่านราวกับกระแสไฟฟ้าสถิต “งานนبالครั้งนี้สำคัญมากนะคะคุณไอริณ” พริมาเริ่มเปิดบทสนทนาขึ้นอีกครั้งโดยไม่ละสายตาจากเอกสาร “ผ้าซิ่นตีนจกโบราณที่คุณรับหน้าที่ออกแบบชุดร่วมสมัยเพื่อจัดแสดงในพิธีเปิด จะต้องไร้ที่ติ ห้ามมีความผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว เพราะมันคือหน้าตาของกรมศิลปากรและตัวฉันด้วย” “ฉันรู้หน้าที่ของตัวเองดีค่ะ ไม่ต้องมาคอยจิกกัดหรือสั่งสอนฉันหรอกนะคะคุณพริมา ฉันผ่านงานระดับรันเวย์ปารีสมาแล้ว ชุดของคุณ... ฉันทำให้ออกมาสวยจนคุณต้องกลืนคำพูดตัวเองแน่นอนค่ะ” ไอริณหรี่ตามองด้วยความถือดี เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้โต๊ะเล็กน้อยจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว พริมาเงยหน้าขึ้นสบตา ปฏิกิริยาโต้ตอบของหญิงสาวตรงหน้าทำให้มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นอีกครั้งอย่างพึงพอใจ ภัณฑารักษ์สาววางแฟ้มลง ช้าๆ โน้มตัวเข้าไปหาไอริณเช่นกัน จนกระทั่งปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ชิดทำให้ไอริณชะงักค้าง เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “ความมั่นใจของคุณมันน่าหมั่นไส้ดีนะคะไอริณ...” เสียงกระซิบของพริมาแผ่วเบา ทว่าทรงพลังและเซ็กซี่จนน่าขนลุก “แต่ถ้าผลงานของคุณออกมาไม่เป็นอย่างที่ปากพูด... ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนฉีกสัญญาและเขี่ยคุณออกจากการเป็นดีไซเนอร์หลักด้วยตัวเอง” “แล้วเราจะได้เห็นดีกันค่ะ ว่าใครจะเขี่ยใครก่อนกันแน่” ไอริณกระซิบตอบเสียงพร่า แววตาของทั้งคู่ประสานกันแนบแน่น ไม่มีใครยอมหลบสายตา ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้เครื่องปรับอากาศในขบวนรถจะทำงานอย่างเต็มที่ก็ตาม รถไฟความเร็วสูงพุ่งทะยานผ่านทุ่งกว้างและแนวภูเขาที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวขจีของภูมิประเทศภาคเหนือ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างกระทบกับใบหน้าด้านข้างของพริมา ขับให้โครงหน้าคมคายนั้นดูงดงามราวกับงานศิลปะชั้นยอดชิ้นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่ไอริณไม่มีวันละสายตาได้ ขณะที่ทั้งคู่กำลังจมดิ่งอยู่ในสงครามประสาทที่เต็มไปด้วยเคมีอันร้อนแรง เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนของพริมาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ภัณฑารักษ์สาวผละตัวออกด้วยความเสียดายเล็กน้อย ก้มลงมองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที สีหน้าเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “มีปัญหาอะไรเหรอคะ หรือว่าคุณกลัวคำขู่ของฉันจนต้องหาตัวช่วยซะแล้ว” ไอริณแกล้งแซะเพื่อปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ แม้หัวใจจะยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ พริมาเงยหน้าขึ้นมองไอริณ ชั่วขณะหนึ่งแววตาคู่สวยนั้นฉายแววลังเลและกังวลใจอย่างที่ไอริณไม่เคยเห็นมาก่อน ก่อนที่อีกฝ่ายจะถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดประโยคที่ทำให้ดีศเนอร์สาวต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ไม่ใช่เรื่องงานค่ะ... แต่เป็นเรื่องที่เราต้องเปลี่ยนแผนกระทันหัน” พริมาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองไอริณด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “เจ้าภาพท้องถิ่นที่น่านแจ้งมาว่า... รีสอร์ตที่เราจองไว้สำหรับทริปนี้เกิดอุบัติเหตุท่อประปาแตกเสียหายใช้การไม่ได้ และตอนนี้ห้องพักในอำเภอเมืองถูกจองเต็มหมดทุกแห่งในช่วงเทศกาลทอดกฐิน” ไอริณขมวดคิ้วมุ่น “แล้วพวกเราจะต้องไปนอนที่ไหนคะ ข้างทางเหรอ?” พริมาเม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยชื่อสถานที่แห่งหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “บ้านพักโบราณกลางสวนส้มตระกูลวรโชติ... และที่สำคัญที่สุดคือ มันเหลือห้องนอนสำหรับแขกวีไอพีแค่ ‘ห้องเดียว’ เท่านั้นค่ะ” ไอริณอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำว่า ‘ห้องเดียว’ วนซ้ำไปซ้ำมาท่ามกลางเสียงหัวใจที่กระหน่ำรัวยิ่งกว่าเดิม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!