ที่พักที่มีแค่ห้องเดียว

"ถ้าคุณถอยหลังไปอีกแค่ก้าวเดียว คุณจะตกลงไปนอนแอ้งแม้งบนพรมเปอร์เซียราคาแพงลิบลิ่วของฉันนะคะ, คุณภัณฑารักษ์" เสียงกระซิบที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวสวยของดีไซเนอร์สาวที่แตะเบา ๆ ลงบนเอวคอดกิ่ว เพื่อรั้งร่างของอีกฝ่ายให้พ้นจากขอบเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องพักเพียงห้องเดียวของรีสอร์ตสไตล์โบฮีเมียนแห่งนี้ พริมาสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาไหวระริกด้วยความตกใจ เธอกำลังถอยร่นหนีการรุกไล่ของไอริณจนมุม แผ่นหลังบางแนบชิดกับเสาไม้สักทองของหัวเตียง ขณะที่ไอริณก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิผสมกับวานิลลาจากกายของดีไซเนอร์สาวลอยวนอยู่ปลายจมูก มอมเมาสติของภัณฑารักษ์เจ้าระเบียบให้กระเจิดกระเจิงไปหมด เหตุการณ์กะทันหันจากพายุฝนกระหน่ำเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ทำให้รีสอร์ตกลางหุบเขาแห่งนี้ไฟดับสนิท และห้องพักที่เหลืออยู่เพียงห้องสุดท้ายก็บังเอิญเกิดความผิดพลาดในการจอง ทำให้สองสาวผู้มีดีกรีความแสบและหยิ่งทะนงไม่แพ้กัน ต้องมาติดแหง็กอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ช่วยถอยออกไปให้ห่างจากตัวฉันด้วยค่ะ, คุณไอริณ" พริมาพยายามดึงเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระคนตื่นตระหนกจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือเรียวบางยกขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ แต่แทนที่ไอริณจะถอยกลับยอมทำตาม กลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ห่างเหรอคะ? หึ... ในสถานการณ์คับขันที่ห้องพักทั้งรีสอร์ตเต็มหมดแล้ว แถมยังมีแค่เตียงเดี่ยวหลังใหญ่หลังนี้ คุณคิดว่าเราควรจะรักษา 'ระยะห่าง' หรือควรจะมาคุยกันให้รู้เรื่องเรื่องปักหมุดคอลเลกชันใหม่ที่เราเถียงกันค้างไว้เมื่อตอนเย็นดีล่ะคะ" ไอริณยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เธอจงใจโน้มตัวลงต่ำอีกนิดจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ของคนตัวเล็ก พริมาเม้มริมฝีปากแน่น เธอนเกลียดนักเวลาที่ตัวเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ โดยเฉพาะกับการถูกต้อนจนมุมด้วยสายตาแพรวพราวคู่นั้น ไอริณไม่ใช่แค่ดีไซเนอร์ที่มีฝีมือฉกาจ แต่ยังเป็นผู้หญิงอันตรายที่รู้จักวิธีขยี้ความเย่อหยิ่งของคนอื่นให้แหลกคราบด้วยรอยยิ้ม "เรื่องงานเราเคลียร์กันจบไปแล้วที่หอศิลป์ค่ะ และฉันไม่มีความจำเป็นต้องมานั่งถกเถียงเรื่องดีไซน์อะไรทั้งนั้นในยามวิกาลแบบนี้ ปล่อยได้แล้วค่ะ!" พริมาเชิดหน้าขึ้นพยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่เริ่มกัดกินหัวใจ เธอกวาดสายตาหนีไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ด้านนอกมีสายฝนโปรยปรายสะท้อนแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะ "จบเหรอคะ? แต่ฉันว่ามันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ..." ไอริณหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นทุบทำลายกำแพงความเยือกเย็นของพริมาลงทีละน้อย นิ้วมือที่แตะอยู่บนเอวของภัณฑารักษ์สาวไม่ได้ละออก แต่กลับลูบไล้ขึ้นมาช้า ๆ ผ่านเนื้อผ้าชีฟองบางเบา สร้างความรู้สึกวูบวาบจนพริมาต้องเผลอกลั้นหายใจ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงสายฝนที่กระทบหลังคากระเบื้อง ปลายนิ้วของไอริณที่สัมผัสผิวเนื้อผ่านร่มผ้าส่งกระแสความร้อนวูบวาบแล่นริ้วไปทั่วร่างของพริมา ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตเริ่มสร้างแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในช่องอก ดวงตาสองคู่ประสานกันในความสลัวของห้อง แววตาของไอริณไม่ได้มีความกวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับลุ่มลึกและร้อนแรงขึ้นจนพริมาไม่กล้าสบตานานเกินสามวินาที "ไอริณ... คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ" พริมาเอ่ยเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดนั้นเลื่อนขึ้นมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธองยหน้าขึ้นมารับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ฉันตั้งใจจะเผาให้เรามอดไหม้ไปด้วยกันล่ะคะ คุณจะว่ายังไง?" ไอริณกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเธอพร่าต่ำและเต็มไปด้วยความจริงจังที่ทำเอาพริมาสมองค้างไปชั่วขณะ หัวใจของภัณฑารักษ์สาวเต้นผิดจังหวะ เธอกำลังจะอ้าปากโต้เถียงเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนโกลาหลจากด้านนอก "คุณไอริณครับ! ขอโทษที่มารบกวนดึก ๆ นะครับ พอดีไฟฟ้าสำรองใช้งานได้แล้ว และผม... เอ่อ... นำกุญแจห้องสำรองมาให้ครับ!" ไอริณชะงักไปเล็กน้อย เธอกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างหัวเสียเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ขณะที่พริมาแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกโล่งใจปนความเสียดายลึก ๆ ที่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะยอมรับกับตัวเอง ดีไซเนอร์สาวผละออกจากร่างบางอย่างเสียดาย เธอก้าวถอยหลังไปสองก้าว ปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะหันไปทางประตู แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวไปบิดลูกบิด ประตูไม้บานนั้นก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาด้วยฝีมือของพนักงานรีสอร์ตที่ถือวิสาสะไขเข้ามาเอง พร้อมกับร่างของใครอีกคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังพนักงานคนนั้น—ผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปเนี๊ยบกริบ เส้นผมรวบตึง และใบหน้าที่พริมาคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังกวาดสายตาคมกริบมองตรงมาที่พวกเธอทั้งสองคนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "อ้าว... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินะคะ, ไอริณ, พริมา?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!