เมื่อภัณฑารักษ์ต้องกุมขมับ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมความดาร์กเบอร์รี่ลอยวนอยู่ในอากาศ คละเคล้ากับเสียงกรรไกรคมกริบที่กำลังเฉือนลงบนผ้าไหมซาตินสีแดงเพลิงอย่างไม่ปรานี "คุณไอริณคะ! ฉันขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะว่านี่คือห้องจัดแสดงศิลปะร่วมสมัยระดับชาติ ไม่ใช่รันเวย์แฟชั่นวีคหลังตรุษจีน!" น้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าแฝงกระแสอารมณ์คุกกรุ่นดังขึ้นจากปลายห้องโถงนิทรรศการ พริมาในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว แว่นตากรอบทองใต้สันจมูกโด่งรั้นสะท้อนแสงไฟสปอตไลท์จนดูราวกับพิพากษากลายๆ ไอริณชะงักมือที่กำลังใช้เข็มหมุดตรึงผ้าลูกไม้สีทองอร่ามลงบนประติมากรรมหินอ่อนรูปเทพีอาร์เทมิส เธอยืดตัวขึ้นช้าๆ ถอดแว่นกันแดดสีชาออกจากใบหน้าเรียวสวยแล้วส่งยิ้มมุมปากให้ภัณฑารักษ์สาวคนเก่งที่กำลังเดินเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วสูง "โธ่ คุณพริมาขา อย่าทำหน้าเครียดเป็นปลาทูแม่กลองอย่างนั้นสิคะ งานศิลปะมันต้องมีการตีความใหม่ๆ ให้เข้ากับยุคสมัย ไม่อย่างนั้นพิพิธภัณฑ์ของคุณก็จะกลายเป็นแค่สุสานเก็บวัตถุโบราณที่ฝุ่นเกาะหนาเตอะนะร้า" ไอริณลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่กวนประสาทสุดขีด พริมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าดีไซเนอร์สาวตัวแสบ ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นอายความหงุดหงิดแผ่ออกจากร่างของภัณฑารักษ์สาวจนแทบจะจับต้องได้ ดวงตาคู่คมกริบจ้องเขม็งราวกับอยากจะจับไอริณมัดรวมกับผ้าซาตินแล้วโยนออกนอกหน้าต่าง "ตีความใหม่? คุณเรียกว่าการเอาผ้าคลุมไหล่ดีไซน์ฉูดฉาดแบบนี้มาคาดไว้บนรูปปั้นกรีกโบราณอายุสามร้อยปีว่าการตีความงั้นเหรอคะ คุณไอริณ! นั่นคือสมบัติล้ำค่าของชาติ ไม่ใช่หุ่นลองเสื้อในบูติกราคาถูกของคุณ!" พริมายกมือขึ้นกอดอก ปลายจมูกเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี ใบหน้าสวยเฉียบตึงเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับแทบเต้นตุบๆ ไอริณหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจทำเอาพริมายิ่งรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะยื่นมือไปหยิกแขนเรียวๆ นั่นสักทีสองที ดีไซเนอร์สาวก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิดจนพริมาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "โบราณแล้วไงคะ? ของเก่าเก็บถ้าไม่ปัดฝุ่นแล้วใส่จิตวิญญาณใหม่เข้าไป มันก็เป็นแค่หินทื่อๆ ที่ไม่มีใครสนใจ... เหมือนกับคุณนั่นแหละค่ะคุณพริมา สวย สง่า เย็นชา แต่ถ้าลองได้สัมผัสความร้อนแรงข้างในจริงๆ อาจจะติดใจจนวางไม่ลงก็ได้นะ" สายตาที่แพรวพราวและประโยคกำกวมนั้นทำให้พริมาถึงกับชะงัก ลมหายใจของภัณฑารักษ์สาวสะดุดไปเสี้ยววินาที ใบหน้าที่เคยเรียบตึงเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่ถูกจู่โจมด้วยคำพูดไร้ยางอายต่างหาก "คุณ... คุณไอริณ! นี่คุณกล้าดียังไงมาลามปามฉัน!" พริมาเสียงสั่นเล็กน้อย นิ้วเรียวชี้หน้าดีไซเนอร์สาวคาดโทษ "ถอดออกเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเชิญคุณออกไปจากที่นี่ทันที!" "อุ๊ย ใจเย็นๆ สิคะคนสวย ขู่เก่งเป็นแมวป่าแบบนี้ระวังจะโดนจับขยุ้มพุงนะคะ" ไอริณยื่นมือเรียวออกไปทำท่าจะแตะปลายคางมนของพริมา แต่ถูกมือบางของอีกฝ่ายปัดออกอย่างแรง เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบหลังมือดังขึ้นเบาๆ แม้จะไม่เจ็บแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดจนถึงขีดสุด พริมาหอบหายใจเบาๆ ด้วยความโมโห ดวงตาคู่สวยคลอด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย "อย่ามาเล่นไม่เข้าเรื่องกับฉันนะไอริณ ฉันเตือนคุณแล้ว" พริมากัดริมฝีปากแน่น ขู่เสียงลอดไรฟัน ไอริณหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอลดมือลงแล้วจ้องลึกลงไปในดวงตาของพริมาโดยไม่หลบสายตา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเยียบเย็น "ฉันไม่ได้เล่นค่ะคุณพริมา... ฉันเอาจริง" ไอริณกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงจริงจังจนพริมาต้องเผลอกลั้นหายใจ "และฉันก็ไม่ได้แคร์ด้วยว่าหินก้อนนี้จะอายุเท่าไหร่ ฉันแคร์แค่ว่า... ตอนนี้ผลงานชิ้นนี้มันอยู่ใต้การดูแลของฉัน และฉันจะทำมันออกมาให้สวยที่สุดในแบบฉบับของฉันก็แค่นั้น" พริมาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้พวกเธอได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน หัวใจของภัณฑารักษ์สาวเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงเกินกว่าจะรับมือ ไดอะล็อกเชือดเฉือนกำลังจะดำเนินต่อไปหากไม่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่ประตูทางเข้าโถงนิทรรศการเสียก่อน "คุณพริมาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเธอ ใบหน้าของเขาซีดเผือกจนเห็นได้ชัด พริมาผละออกจากไอริณอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาภาพลักษณ์ ขยับแว่นตาแล้วหันไปมองลูกน้องด้วยความหงุดหงิดคูณสอง "มีเรื่องอะไรอีกคะคุณกร ภัณฑารักษ์กำลังเคลียร์... งานสำคัญอยู่" นายกรกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ชี้มือสั่นเทาไปที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือ "ท่านผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์... กับคณะกรรมการควบคุมมรดกทางวัฒนธรรม กำลังเดินตรวจงานอยู่ที่ชั้นล่างนี้แล้วครับ! และ... และพวกเขากำลังจะขึ้นมาตรวจห้องนิทรรศการนี้ในอีกสามนาทีข้างหน้าครับ!" พริมาเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองรูปปั้นเทพีอาร์เทมิสที่มีผ้าลูกไม้สีทองอร่ามคาดไว้อย่างโดดเด่นสะดุดตา ก่อนจะหันกลับมามองหน้าไอริณที่กำลังยืนกอดอกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!