รอยร้าวของคำสัญญา

โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นย้อมผืนปฐพีให้กลายเป็นฉากทานตะวันสีเลือด พิธีบูชาเซียนโลหิตเริ่มต้นขึ้นแล้ว เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าดินกำลังฉีกขาดออกจากกัน อักขระโบราณสีเพลิงลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ แผ่ไอสังหารกดทับจนลมหายใจของทุกผู้คนสะดุดกึก "สายเกินไปที่จะสารภาพรักหรือแก้แค้นแล้ว... ประจำตำแหน่ง! พิธีบูชาเซียนโลหิต เริ่มต้น ณ บัดนี้!" เสียงประกาศกร้าวของไป๋ลี่หลินดังสะท้อนก้องกราบไปทั่วหุบผา ท่ามกลางพายุเพลิงที่โหมกระหน่ำ หลิวชิงอวี้ตวัดกระบี่เยือกน้ำแข็งในมือขวา รัศมีสีครามแผ่ซ่านต้านทานความร้อนระอุจนเกิดเสียงปะทะดัง *เปรี๊ยะ* ดุจกระจกแก้วกำลังจะแตกร้าว ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความแค้นที่สุมอกมานานนับปี ทว่า ในวินาทีที่ค่ายกลโลหิตกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง มู่หรงเฟิงกลับพุ่งทะยานเข้ามาขวางกั้นระหว่างนางกับเสาอัคคีทมิฬ ประมุขพรรคอัคคีผลาญสวรรค์ผู้ทรนงองอาจในยามนี้กลับมีรอยโลหิตไหลซึมที่มุมปาก แผ่นหลังกว้างที่เคยต้านทานฟ้าดินบัดนี้สั่นเทาเล็กน้อยจากแรงสะท้อนของวิชาต้องห้าม "เจ้าบ้า..." ชิงอวี้กัดฟันกรอด เสียงของนางสั่นพร่าอย่างที่ในชีวิตไม่เคยเป็นมาก่อน "ใครใช้ให้เจ้ามารับเคราะห์แทนข้า! หนี้แค้นของตระกูลหลิว ข้าต้องเป็นคนชำระเอง!" มู่หรงเฟิงไม่หันกลับมามอง นางเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างที่คมคายราวกับสลักจากหินผา ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มเย้ยหยันโชคชะตาเช่นเคย "ชิงอวี้... เจ้าคิดว่าหัวใจของข้า เป็นสิ่งที่จะยอมให้คนแซ่หลิวเหยียบย่ำแล้วเดินหนีไปได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก แต่กลับอบอุ่นจนน่าประหลาด "หากฟ้าดินต้องการชีวิตเจ้า เพื่อแลกกับการล่มสลายของค่ายกลนี้ ข้า... มู่หรงเฟิง จะขอควักหัวใจตัวเองเผาถวายมันแทน!" ตูม! แรงระเบิดมหาศาลปะทุขึ้นกลางวงล้อม พลังปราณอัคคีและเหมันต์ปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกสีขาวโพลนผสมสีแดงฉาน เซียวจ้านที่พยายามฝ่าวงล้อมเข้ามาช่วยถูกแรงอัดกระเด็นถอยหลังไปหลายจ้าว กระอักเลือดคำโตออกมา ดวงตาคมกริบของเซียวจ้านมองภาพคนทั้งสองด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก เขาตะโกนฝ่าเสียงพายุเพลิง "ศิษย์น้อง! ถอยออกมา! ค่ายกลนี้กำลังดูดกลืนพลังชีวิตของพวกเจ้า!" แต่สายเกินไปเสียแล้ว พลังหยินและหยางที่หลอมรวมกันอย่างไร้ระเบียบสร้างเป็นเขตอาคมปิดตาย มู่หรงเฟิงสะบัดฝ่ามือซัดกระบี่เพลิงใส่ร่างของไป๋ลี่หลินจนอีกฝ่ายกระเด็นถอยหลังไปพร้อมกับกองเลือด ทว่าในขณะเดียวกัน พลังสะท้อนกลับของค่ายกลโลหิตก็พุ่งเข้าโจมตีจุดชีพจรหัวใจของมู่หรงเฟิงอย่างจัง ร่างสูงใหญ่เซถลาถอยหลัง มือแกร่งคว้าจับข้อมือเรียวของหลิวชิงอวี้ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ นางจะสลายหายไปกับสายลม "ฟังข้าให้ดี..." มู่หรงเฟิงก้มลงกระซิบข้างใบหูของนาง ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ไอความร้อนรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ไปซะ... ไปที่หุบเขากระบี่เหมันต์... ใช้เคล็ดวิชา 108 กระบวนท่าชำระจิต อย่าได้หันกลับมามอง..." "ไม่! มู่หรงเฟิง! เจ้าพูดบ้าอะไร!" ชิงอวี้ส่ายหัวสุดกำลัง หยาดน้ำตาที่กลั้นมานานนับสิบปีร่วงหล่นอาบแก้ม นานเสียจนนางลืมไปแล้วว่าความเจ็บปวดจากการสูญเสียคนที่รักมันเป็นอย่างไร "ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น! ไหนบอกว่าเราจะสะสางบัญชีแค้นด้วยกันไง!" "นี่ไม่ใช่การยอมแพ้... ชิงอวี้" มู่หรงเฟิงยิ้มขื่น มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นสัมผัสแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย แววตาที่เคยดุดันเย่อหยิ่งบัดนี้ทอประกายความอ่อนโยนล้ำลึก "แต่คือการมีชีวิตอยู่... เพื่อจดจำข้า" สิ้นคำพูดนั้น ฝ่ามือทรงพลังก็ซัดเข้าที่กลางอกของนางอย่างแรง แรงปราณผลักดันให้ร่างเพรียวบางของหลิวชิงอวี้หลุดออกจากเขตอาคมพายุเพลิง ร่างของนางลอยละลิ่วตกลงสู่หน้าผาเบื้องล่าง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเซียวจ้านที่พยายามพุ่งตัวมารับ "ศิษย์น้อง!" หลิวชิงอวี้ร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง สายตานางพร่ามัว ภาพเบื้องบนคือมู่หรงเฟิงที่กำลังยืนต้านทานเสาอัคคีทมิฬด้วยร่างเปล่าเปลือยไร้เกราะป้องกัน ร่างของเขากำลังถูกกลืนกินด้วยเปลวไฟสีเลือดทีละน้อยทีละน้อย *รอยร้าวของคำสัญญา* บัดนี้ได้แตกสลายลงอย่างไม่มีวันประสาน ท่ามกลางหุบผาที่พังทลายและเสียงคำรามของฟ้าดินที่ยังคงก้องกังวาน นิยายเรื่องนี้จะพาทุกท่านดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเข้มข้นในตอนต่อไป หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในยุทธภพนี้ด้วยกันนะคะ