หุบเขาหมื่นพิษ

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายไอบริสุทธิ์ยามรุ่งสาง สวนทางกับความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินหัวใจของหลิวชิงอวี้จนแทบแหลกสลาย ดวงตาคู่หงส์ที่มักทอประกายเยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปีในยามนี้กลับไหววูบอย่างปิดไม่มิด ปลายนิ้วเรียวที่กุมด้ามกระบี่สั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อภัยพาลในเบื้องหน้า หากแต่เป็นเพราะคัมภีร์ลับตระกูลหลิวที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นอาคมในแหวนมิติ กำลังสั่นพ้องส่งเสียงร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง ความลับที่นางแลกมาด้วยเลือดเนื้อและหยาดน้ำตาตลอดสามปี กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออก ณ เบื้องพระพักตร์ของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุดในยุทธภพนี้แล้ว "เจ้าซ่อนสิ่งใดไว้ใต้ชายเสื้อนั้น... ชิงอวี้" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของราชสีห์เพลิงดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน มู่หรงเฟิงก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวของเขามั่นคง ทรงพลัง และกดดันจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกลงมาในดวงตาของนาง ราวกับต้องการทะลวงผ่านทะเลขุมพลังปราณเข้าไปอ่านความลับที่นางปิดตายไว้ แผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงเบาๆ แผ่ไอความร้อนระอุออกมาตัดกับไอยะเยือกจากกระบี่เหมันต์ของนางจนเกิดเป็นกลุ่มหมอกจางๆ ลอยวนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง หลิวชิงอวี้ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับผนังหินผาเย็นเฉียบของเขตชายแดนหุบเขาหมื่นพิษ นางเชิดหน้าขึ้นฝืนสบตากับเขา รอยยิ้มเยาะหยันถูกยกขึ้นประดับริมฝีปากบางเฉียบเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่นภายใน "ประมุขมู่... ล้ำเส้นเกินไปแล้วกระมัง พื้นที่ความเป็นส่วนตัวของสตรี ต่อให้ท่านเป็นถึงประมุขพรรคอัคคีผลาญสวรรค์ ก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย" คำพูดของนางเย็นชาดั่งคมกระบี่ แต่หัวใจกลับเต้นรัวราวนกตื่นตูม เมื่อสัมผัสได้ว่าคัมภีร์ในแหวนมิติเริ่มทะลักไอสีครามออกมาปะทะกับลมหายใจ มู่หรงเฟิงไม่ถอย เขากลับยื่นมือหนาออกไป ค้ำยันผนังหินเหนือศีรษะของนางไว้ กักขังร่างเพรียวบางให้อยู่ในอาณาเขตของตน กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอุ่นและดุดันโถมเข้าใส่จนชิงอวี้แทบหายใจไม่ออก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนที่ขึ้นสีระเรื่อจางๆ ด้วยความโกรธปนตื่นตระหนก "ความลับ... มักมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยชีวิตเสมอ แม่นางหลิว" มู่หรงเฟิงกระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย "และข้า... ไม่ใช่คนใจดีพอที่จะมองข้ามสิ่งผิดปรกติที่เกิดขึ้นกับเจ้า โดยเฉพาะในดินแดนแห่งความตายนี้" ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงหวีดหวิวแหลมคมของลมปราณพิษก็กรีดแทรกผ่านม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้า ท้องฟ้าเหนือหุบเขาหมื่นพิษแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำในพริบตา ไอหมอกพิษกัดกร่อนยอดไม้จนใบไม้ร่วงหล่นกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา เป็นสัญญาณเตือนว่าพวกเขาได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตแดนอันตรายชั้นนอกสุดแล้ว และเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้—"หญ้าวิญญาณโลหิต" สมุนไพรล้ำค่าที่จำเป็นต้องใช้ในการรักษาอาการธาตุไฟเข้าแทรกของนาง—กำลังรออยู่เบื้องลึกที่เต็มไปด้วยอุปสรรค มู่หรงเฟิงถอนสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยออกอย่างไม่เต็มใจนัก เขายืดตัวตรง สะบัดชายเสื้อคลุมสีเพลิง ปราณอัคคีรอบตัวลุกโชนขึ้นเพื่อแผดเผาไอพิษที่ลอยเข้ามาใกล้ "ตามมา หากไม่อยากตายอยู่ที่นี่" เขาเอ่ยเสียงเรียบ หันหลังเตรียมพุ่งทะยานเข้าสู่หุบเขาหมื่นพิษ หลิวชิงอวี้ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นางรีบกดผนึกปราณในแหวนมิติให้สงบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชับกระบี่ในมือมั่น นางก้าวเท้าตามหลังบุรุษผู้ทรงอำนาจผู้นั้นไป ท่ามกลางความมืดมิดและหมู่แมกไม้ที่ปกคลุมด้วยไอพิษหนาทึบ การเดินทางลึกเข้าไปในหุบเขาหมื่นพิษดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและตึงเครียด สองข้างทางเต็มไปด้วยซากกระดูกของเซียนและสัตว์อสูรที่ลักลอบเข้ามาแล้วกลายเป็นปุ๋ยให้พืชพิษ ต้นไม้ใบหญ้าล้วนมีรูปร่างประหลาด บิดเบี้ยว และส่งกลิ่นหอมหวานชวนคลื่นไส้ บรรยากาศกดดันจนแม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังต้องผ่อนเบาที่สุด ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังข้ามผ่านลำธารสายเล็กที่น้ำในลำธารไหลวนเป็นสีดำสนิท หลิวชิงอวี้ก็ต้องชะงักฝีเท้าลง สัญชาตญาณนักกระบี่กรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ มันไม่ใช่สัตว์อสูรพิษทั่วไป แต่เป็นค่ายกลกระบี่มนตราที่ถูกวางดักรอไว้ ปลายกระบี่นับร้อยเล่มอาบยาพิษสีเขียวมรกตพุ่งตรงเข้าใส่จุดตายของคนทั้งสองจากทุกทิศทุกทาง! "ระวัง!" หลิวชิงอวี้ตวัดกระบี่เหมันต์ในมือออกไปอย่างไร้ความลังเล ไอเย็นจัดแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง แช่แข็งสายฝนพิษและกระบี่มนตรากลางอากาศให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงมา แต่ทว่า... เงาดำที่ซ่อนอยู่หลังค่ายกลนั้นกลับไม่ได้มีเพียงแค่กระบี่ เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งภูตผีดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นบนยอดไม้เบื้องบน ใบหน้าใต้ผ้าคลุมเผยให้เห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวและดวงตาสีแดงก่ำราวกับซาตาน "ฮี่ๆๆ... ในที่สุดก็มาถึงจนได้ ศิษย์น้องตระกูลหลิว... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าหนีพ้นจากเงื้อมมือของสำนักมารไปได้?" เสียงนั้นทำให้เลือดในกายของหลิวชิงอวี้เย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ นางเบิกตากว้างเมื่อจำเสียงและกลิ่นอายปราณมารนี้ได้แม่นยำ ไป๋ลี่หลิน... ผู้อาวุโสสำนักมารผู้กุมความลับทั้งหมดของการสังหารล้างตระกูลนาง ปรากฏตัวขึ้นแล้ว ณ ใจกลางหุบเขาหมื่นพิษแห่งนี้! มู่หรงเฟิงหรี่ตาลงอย่างอันตราย ไอเพลิงสีชาดรอบตัวลุกโชนจนสว่างวาบไปทั่วบริเวณ เขาก้าวขึ้นมาขวางหน้าหลิวชิงอวี้ไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยความเย้ยหยัน "ที่แท้ก็สุนัขรับใช้ที่หลบซ่อนอยู่ในเงา... ดีนัก วันนี้ข้าจะถอนรากถอนโคนพวกมันเสียให้สิ้นซาก" มู่หรงเฟิงสะบัดมือขวาเรียกกระบี่อัคคีโลหิตออกจากฝัก พลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเมฆหมอกพิษแตกกระจาย แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน ทว่า ไป๋ลี่หลินกลับแย้มยิ้มอย่างน่ากลัว นางไม่ได้หวาดกลัวต่อปราณอัคคีของมู่หรงเฟิงเลยแม้แต่น้อย นางค่อยๆ ยกมือขึ้น ปรบมือเบาๆ สามครั้ง แปะ... แปะ... แปะ... "ประมุขมู่... ท่านคิดว่าท่านปกป้องนางได้จริงหรือ? ลองก้มลงมองที่หัวใจของสตรีที่ท่านกำลังปกป้องดูสิว่า... ตอนนี้มันเต้นด้วยความรัก หรือกำลังสูบฉีดพิษร้ายที่ข้าฝังไว้ตั้งแต่วันล้างตระกูลกันแน่!" หลิวชิงอวี้หน้าถอดสีทันที ร่างกายเซถอยหลังไปสองก้าว ความเจ็บปวดแปลบปลาบพุ่งพล่านขึ้นมาจากกลางอก ราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงหัวใจของนางจากภายใน ปราณในร่างปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ กระบี่เหมันต์ในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น! มู่หรงเฟิงหันขวับกลับมามองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและคำถาม เมื่อเห็นใบซีดเผือดและหยาดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนหน้าผากของนาง ในวินาทีที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย และความลับทั้งหมดกำลังจะถูกฉีกกระชากออกท่ามกลางหุบเขาหมื่นพิษ... มือหนาของมู่หรงเฟิงเอื้อมออกไปคว้าแขนเรียวของนางไว้แน่น น้ำเสียงของเขาเข้มข้นจนสั่นสะเทือน "ชิงอวี้... นี่มันหมายความว่าอย่างไร?!" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหุบเขาหมื่นพิษอันตรายนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ)