ปาร์ตี้บริษัทที่วุ่นวาย

"คิมหันต์... คุณมันก็แค่ไอ้คนขี้เก๊กที่ชอบทำหน้านิ่งไปวันๆ นั่นแหละ รู้ตัวไหมว่าตอนทำหน้าเครียดน่ะ... โคตรน่าหมั่นไส้เลย!" เสียงตะโกนของกันต์ธรดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมโรงแรมหรู ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สที่ควรจะบรรเลงอย่างแผ่วเบา ทุกสายตาของพนักงานในบริษัทนับร้อยคู่หยุดกึก หัวหน้าแผนกที่กำลังถือแก้วไวน์ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดเสียว คิมหันต์ยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาหรี่ลงเล็กน้อย มือที่ถือแก้วแชมเปญแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ได้โกรธจนสั่น แต่เขากำลัง 'พยายาม' อย่างหนักที่จะไม่กระชากคอเสื้อคนเมาที่ยืนแกว่งไปมาตรงหน้าเข้ามาจูบปิดปากให้เงียบสนิท "กันต์... คุณเมามากแล้วนะ" เสียงของท่านประธานหนุ่มทุ้มต่ำและเย็นเยียบ "เมาเหรอ? ใครเมา! ผมไม่ได้เมา ผมแค่... ผมแค่กำลังบอกความจริง" กันต์ธรยิ้มหวานจนตาปิด ก่อนจะก้าวเข้าไปหาคิมหันต์ด้วยท่าทีทุลักทุเล นิ้วเรียวยาวของเลขาส่วนตัวที่ใครๆ ต่างเกรงขาม กลับกล้าดีถึงขั้นยื่นไปหยิกแก้มของผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในบริษัทจนยืดออกมา บรรยากาศในงานเงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า ธิชาที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้แต่ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยความเวทนา สลับกับความภูมิใจที่เพื่อนรักกล้าทำสิ่งที่ไม่มีใครในบริษัทนี้กล้าทำ "บอสครับ... รู้ไหมว่าทำไมคนถึงกลัวบอส?" กันต์ใช้นิ้วจิ้มไปที่อกแกร่งของอีกฝ่ายพลางหัวเราะคิกคัก "เพราะบอสมันซึนไง! ปากบอกว่าไม่ชอบไอ้นั่น ไม่ชอบไอ้นี่ แต่พอกันต์โดนใครแกล้ง บอสก็เป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปหามันเสมอ" คิมหันต์คว้าข้อมือของกันต์เอาไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะจิ้มลงไปที่กระดุมเสื้อเม็ดบนสุด ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เป็นเพราะกลิ่นเหล้าจางๆ บนลมหายใจของคนที่กำลังเมามายอยู่ตรงหน้า มันเย้ายวนจนสติที่เขาสั่งสมมาตลอดทั้งคืนแทบพังทลาย "ถ้าไม่หยุดพูด ผมจะจูบคุณเดี๋ยวนี้" คิมหันต์กระซิบข้างหู เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ "ก็จูบสิ... กล้าหรือเปล่าล่ะ?" กันต์ธรท้าทายด้วยแววตาที่ฉ่ำปรือ ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านจนแทบระเบิด ความวุ่นวายจากภายนอกก็แทรกซึมเข้ามา ประตูห้องบอลรูมถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'กรณ์' ในชุดสูทเนี้ยบกริบ เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับนักข่าวกลุ่มหนึ่งที่รุมล้อมพร้อมแฟลชกล้องที่สาดส่องเข้ามาไม่ยั้ง "ท่านประธานคิมครับ ข่าวที่ว่าบริษัทคุณกำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก... แล้วไหนจะข่าวลือเรื่อง 'คนรักเก่า' ที่เพิ่งกลับมาทวงคืนตำแหน่งนั่นอีกล่ะครับ คุณจะชี้แจงว่ายังไง?" กรณ์ยิงคำถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย แววตาของเขาจ้องมองไปที่คิมหันต์อย่างผู้ชนะ คิมหันต์ปล่อยข้อมือกันต์ทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาหันไปมองกรณ์ด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล "เรื่องบริษัท... เดี๋ยวผมจะจัดแถลงข่าวเอง" คิมหันต์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ก่อนจะดึงตัวกันต์ที่เริ่มจะยืนไม่อยู่เข้ามาซุกไว้ที่อกกว้างอย่างหวงแหน "ส่วนเรื่องส่วนตัว... ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นธุระของคนที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาจะรักษาบริษัทตัวเองให้รอดนะครับ คุณกรณ์" "คิมหันต์!" กรณ์ขบกรามแน่น ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของคิมหันต์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว แววตาที่นิ่งสนิทพลันสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ กันต์ธรที่พอจะได้สติขึ้นมาบ้างจากการถูกกอดแน่น ก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายตนเอง ก่อนจะพบว่าดวงตาคมคู่นั้นไม่ได้มองไปที่นักข่าวหรือกรณ์ แต่มองไปทางประตูทางเข้าที่เพิ่งเปิดออกอีกครั้ง ร่างระหงของใครบางคนที่คุ้นตาเดินนิ่งเข้ามาในงาน เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้านักข่าวและสบตากับคิมหันต์... ผู้หญิงคนเดียวที่เป็นปมในใจของเขามาตลอดหลายปี "สวัสดีค่ะ คิม... ไม่เจอกันนานเลยนะ" กันต์ธรเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้นส่งยิ้มให้เจ้านายของเขา ในขณะที่มือที่กอดเอวเขาไว้อยู่ของคิมหันต์กลับบีบแน่นขึ้นจนรู้สึกเจ็บ... เกมนี้ดูท่าจะไม่ได้จบแค่ที่งานเลี้ยงนี้แล้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ตุ๊กตาโบราณ