มื้อค่ำใต้แสงไฟออฟฟิศ

เสียงกระดาษรายงานปึกใหญ่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น จนกันต์ธรสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตตวัดมองผู้บริหารหนุ่มที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ "คุณกรณ์เขากลับไปนานแล้วค่ะท่านประธาน ถ้าจะมาตามงานเร่งด่วนรบกวนรอพรุ่งนี้เช้า เพราะนี่มันทุ่มครึ่งแล้ว และดิฉันก็ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยที่จะต้องทำงานล่วงเวลาฟรีๆ โดยไม่มีค่าโอที!" กันต์ธรพ่นคำพูดรัวเร็วใส่หน้าคิมหันต์อย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี CEO แม้แต่น้อย มือเรียวบางผลักแว่นตากรอบบางขึ้นสันจมูกเล็กน้อย พร้อมกับเชิดคางขึ้นท้าทายตามนิสัยส่วนตัวที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คิมหันต์ยืนกอดอกแน่น สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมกวาดมองใบหน้าเนียนใสของเลขานุการส่วนตัวที่รั้นเสียจนน่าจับมาตีให้ก้นลาย ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านในอกไม่ใช่เพราะเรื่องงานบนโต๊ะ แต่เป็นภาพบาดตาบาดใจเมื่อครู่ตอนที่ไอ้หน้าอ่อนอย่างกรณ์ส่งยิ้มพราวเสน่ห์แถมยังยื่นถุงขนมให้คนตรงหน้าต่างหาก! "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องงาน" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดที่พยายามสะกดกลั้นไว้เต็มประดา "ผมหมายถึงไอ้ขนมบ้าบอในมือคุณต่างหาก กินเข้าไปได้ยังไงของหวานน้ำตาลสูงปรี๊ด เดี๋ยวก็เป็นเบาหวานตายพอดี" กันต์ธรเลิกคิ้วสูงอย่างฉุนเฉียวกับความปากเสียของเจ้านาย "นี่คุณ! จะกินอะไรมันก็เรื่องของผมไหมคะ อีกอย่างนี่มันขนมแบรนด์ดังคิวยาวเป็นกิโลที่คุณกรณ์อุตส่าห์มีน้ำใจซื้อมาฝากต่างหาก ดีกว่าพวกปากเสียแถวนี้ที่ไม่เคยมีน้ำใจอะไรกับใครเลยนอกจากสั่งงาน!" "หึ! มีน้ำใจเหรอ?" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ "น้ำใจประสาอะไรถึงได้มาป้วนเปี้ยนแถวโต๊ะเลขานอกเวลางาน หวังผลทางธุรกิจนะสิไม่ว่า คุณนี่มันซื่อบื้อหรือแกล้งโง่กันแน่กันต์ธร ถึงดูไม่ออกว่ามันจีบ!" "แล้วมันกงการ gì ของคุณล่ะครับ... เอ๊ย ของคุณล่ะคะ!" กันต์ธรเผลอหลุดปากพูดเสียงแข็งเกือบจะเผลอใช้สรรพนามผู้ชายออกไปแล้ว ดีที่ดึงสติกลับมาทัน "เขาจะจีบผมแล้วมันหนักส่วนไหนของคุณไม่ทราบ หรือว่าท่านประธานอิจฉาที่ไม่มีใครเอา เลยมาลงพาลใส่ผมเนี่ย" "ผมเนี่ยนะอิจฉาไอ้เด็กเส้นนั่น!" คิมหันต์กระชากเสียงสูงด้วยความฉุนเฉียว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนกันต์ธรต้องเอนตัวหนีอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่ายทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "ผมแค่เตือนในฐานะเจ้านายที่ไม่อยากให้เลขาตัวเองสมองกลับไปหลงคารมคนเจ้าเล่ห์ก็เท่านั้น!" "ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ก็เชิญท่านประธานกลับห้องทำงานของคุณไปเถอะค่ะ ดิฉันจะเคลียร์เอกสารให้เสร็จจะได้รีบไสหัวออกไปจากที่นี่สักที!" กันต์ธรตัดบทด้วยการก้มหน้าก้มตาเปิดกองเอกสารตรงหน้า ไม่อยากสบตากับดวงตาคมปลาบที่จ้องมองมาเหมือนจะกลืนกินเขาทั้งตัว ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างอยู่หลายอึกใจ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงพลิกกระดาษเบาๆ กันต์ธรแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกว่าร่างสูงจะยืนเถียงต่อเสียอีก แต่ทว่า... *ตุ้บ!* เสียงถุงกระดาษแบรนด์หรูราคาแพงลิบลิ่วใบใหญ่ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้ากระดาษรายงานพอดิบพอดี แรงกระแทกทำเอาปากกาบนโต๊ะถึงกับกลิ้งตกลงพื้น กันต์ธรชะงักเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง สิ่งแรกที่สะดุดตาคือกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารญี่ปุ่นระดับพรีเมียมที่โชยเตะจมูกจนท้องไส้ที่สงบเงียบมานานส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาทันที "อะไรอีกเนี่ย..." กันต์ธรพึมพำขณะมองถุงอาหารสลับกับใบหน้าเรียบตึงของ CEO หนุ่ม "กินซะ" คิมหันต์เอ่ยเสียงห้วนจัด เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเนียนๆ "ร้านนี้คิวยาวชะมัด กว่าผมจะสั่งให้ไรเดอร์ฝ่ารถติดมาส่งได้ก็นานเป็นชั่วโมง รีบๆ กินเข้าไปซะ อย่าปล่อยให้ท้องว่างจนเป็นลมคาโต๊ะ เดี๋ยวบริษัทจะเสียชื่อเสียงที่มีเลขาหน้ามืดเป็นลมพิการไปเสียก่อน" กันต์ธรเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึง เมนูในถุงคือข้าวหน้าปลาไหลย่างซีอิ๊วสูตรพิเศษจากร้านโปรดที่เขาบ่นอยากกินกับธิชาเมื่อกลางวันแท้ๆ และที่สำคัญ... ราคาต่อกล่องมันไม่ใช่เล่นๆ เลยด้วยซ้ำ! "คุณ... สั่งให้ผมเหรอคะ?" กันต์ธรเอ่ยถามเสียงเบา ความแข็งกร้าวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอุ่นวาบที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในอก "ไหนว่าคุณเกลียดของหวานน้ำตาลสูง แล้วนี่ข้าวหน้าปlaไหลย่างซีอิ๊วหวานฉ่ำนี่มันอะไรกันคะ แถมคุณยังบอกว่าสั่งให้... เอ๊ย สั่งเผื่อตัวเองไม่ใช่เหรอ" "ใครสั่งให้คุณ!" คิมหันต์รีบสวนกลับทันควัน น้ำเสียงกระชากลากถูเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้นอย่างถือดี "ผมแค่หิวแล้วสั่งมาเผื่อตัวเองต่างหาก บังเอิญว่ามันสั่งขั้นต่ำเยอะเกินไป กินคนเดียวไม่หมดหรอก คุณก็แค่ช่วยกินๆ ไปซะ จะได้ไม่ต้องไปรับของฟรีจากพวกหวังผลประโยชน์ทุเรศๆ แบบไอ้กรณ์มันอีก!" "ปากแข็งชะมัด..." กันต์ธรพึมพำเบาๆ แต่ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับเมื่อมองท่าทีเก้ๆ กังๆ ของคนปากแข็งที่ยืนเอามมือล้วงกระเป๋ากางเกงทำเป็นมองนู่นมองนี่แต่แอบเหลือบมองเขาเป็นระยะ "ถ้าสั่งเผื่อแล้วทำไมมีกล่องเดียวล่ะครับ... เอ๊ย กล่องเดียวล่ะคะ?" "เอ่อ... ก็... ก็ผมสั่งอีกกล่องไว้ที่ห้องทำงานตัวเองแล้วไง!" คิมหันต์ตอบตะกุกตะกักเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาขรึมดุตามเดิม "อย่ามาเซ้าซี้ได้ไหม จะกินไม่กิน ถ้าไม่กินผมจะเอาไปทิ้งถังขยะนะ!" "กินสิคะ ของฟรีและแพงขนาดนี้ ใครจะไม่กินล่ะ" กันต์ธรหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี มือเรียวรีบดึงกล่องอาหารออกมาเปิด กลิ่นหอมกรุ่นกระตุ้นต่อมน้ำลายจนต้องกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ "ขอบคุณนะคะท่านประธานผู้แสนดี (แต่ปากหมา)" "เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?" คิมหันต์หรี่ตามองอันตราย "เปล่าค่ะ! บอกว่าท่านประธานใจดีที่สุดในสามโลกต่างหากล่ะคะ" กันต์ธรยิ้มหวานหยาดเยิ้มประชดประชัน ก่อนจะตักชิ้นปลาไหลเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อสัมผัสได้ถึงรสชาติอร่อยล้ำ ละมุนลิ้น คิมหันต์ยืนมองคนตรงหน้าที่กินด้วยความเอร็ดอร่อยจนแก้มตุ่ย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบาอย่างไม่รู้ตัว สายตาสื่อความรู้สึกคลั่งรักล้นปรี่ที่ต่อให้พยายามซ่อนแค่ไหนก็ปิดไม่มิด แต่แล้ว... ความสงบสุขในยามค่ำคืนก็ต้องสะดุดลง *ติ๊งด่อง!* เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงมาจากชั้นจอดรถดังขึ้นขัดจังหวะความฟิน คิมหันต์หุบยิ้มฉับพลัน หันขวับไปมองที่ประตูลิฟต์ด้วยแววตาดุร้ายดر็จคมมีดทันที ร่างสูงของใครบางคนก้าวออกมาจากลิฟต์พร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตรและแฟ้มเอกสารในมือ "อ้าว... ยังอยู่กันทั้งคู่เลยเหรอครับเนี่ย พอดีผมลืมเอกสารสำคัญไว้บนโต๊ะคุณกันต์... เอ๊ะ นั่นกลิ่นข้าวหน้าปลาไหลร้านโปรดผมนี่ครับ คุณกันต์ชอบกินเหรอครับเนี่ย บังเอิญจัง ผมก็เพิ่งสั่งให้ไรเดอร์เอามาส่งที่บ้านเหมือนกัน" เสียงนุ่มนวลของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับเจ้าตัวที่เดินตรงดิ่งเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นเรื่อยๆ คิมหันต์ก้าวเข้าไปขวางหน้ากันต์ธรไว้ทันทีด้วยสัญชาตญาณของการแสดงความเป็นเจ้าของ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น -------------------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของท่านประธานคิมในตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักความปากแข็งแต่ใจละลายของเขานะคะ!