กาแฟแก้วแรกกับสงครามประสาท

กลิ่นหอมกรุ่นของอราบิก้าชั้นดีที่ลอยฟุ้งอยู่ในห้องทำงานท่านประธานชั้นบนสุด ควรจะสร้างความสด ชื่นให้กับเช้าวันทำงานแรกของเลขาคนใหม่—นั่นคือสิ่งที่กันต์ธรคิดไว้ก่อนจะกดปุ่มสตรีมน้ำร้อน ทว่า ความเป็นจริงในห้องกระจกเก็บเสียงแห่งนี้กลับอึมครึมเสียยิ่งกว่าท้องฟ้ากรุงเทพฯ ยามพายุตั้งเค้า ร่างสูงโปร่งของคิมหันต์ที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ส่งสายตาดุจคมมีดมาปักตรึงอยู่ที่แก้วกาแฟเซรามิกสีขาวในมือเขา ตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามา "นี่คือผลงานของบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากมหาวิทยาลัยชื่อดังอย่างนั้นเหรอครับ... คุณกันต์ธร" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น พร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่ดันแก้วกาแฟเจ้าปัญหาให้เลื่อนถอยหลังไปบนพื้นผิวโต๊ะกระจกสะท้อนเงา กันต์ก้มมองของเหลวสีน้ำตาลเข้มในแก้วสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงเป็นตูดกระทะของเจ้านายหนุ่ม ให้ตายเถอะ... แค่เขาใส่ไซรัปคาราเมลเกินไปสองปั๊ม กับนมโอ๊ตที่ผิดสูตรจากอเมริกาโน่ธรรมดาให้กลายเป็นอะไรก็ไม่รู้ ถึงกับต้องทำหน้าเหมือนเขาไปเผาบ้านตระกูลมันเลยหรือไง "มันก็แค่อเมริกาโน่ใส่นมที่... รสชาติหวานนำไปนิดหน่อยเองนะครับท่านประธาน" กันต์ลอยหน้าลอยตาเถียงกลับทันควัน ไม่มีความหวาดกลัวเจ้านายหนุ่มจอมเผด็จการแม้แต่น้อย "นิดหน่อย?" คิมหันต์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของอีกฝ่ายดังขึ้นอย่างเยียบเย็น ร่างสูงผละออกจากขอบโต๊ะแล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวเลขาฝีปากกล้าอย่างรวดเร็ว จนกันต์ต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อแผงอกกว้างเข้ามาอยู่ในระยะประชิด "นี่มันน้ำเชื่อมเชื่อมกาแฟชัดๆ คุณตั้งใจจะมอมเบาหวานผมตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานหรือไง หืม?" "ผมหวังดีหรอกครับ กลัวว่าทำงานเครียดๆ แล้วน้ำตาลในเลือดจะตก เดี๋ยวจะหาว่าเลขาคนนี้ไม่ใส่ใจสุขภาพท่านประธานอีก" กันต์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากลมโตฉายแววพยศอย่างชัดเจน ไม่มีท่าทีเกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนระอา เหตุการณ์เมื่อครู่ที่ไอ้หน้าจืดกรณ์กล้าดียื่นมือเข้ามาแตะต้องคนของเขา ยังคงติดค้างอยู่ในหัวจนสติแทบกระเจิง และพอกันต์ทำตัวดื้อรั้นใส่แบบนี้ ความหงุดหงิดจึงพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด "ปากดีแบบนี้... สมกับที่ผมอุตส่าห์เลือกเข้ามาทรมานเล่นดีแท้" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้มใส ทำให้กันต์เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยความตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะกลัว... แต่เป็นเพราะระยะห่างที่อันตรายเกินไปต่างหาก "ถ้าท่านประธานจะกรุณาถอยออกไปหายใจทางอื่น รสชาติกาแฟแก้วนี้อาจจะดีขึ้นในรอบถัดไปก็ได้นะครับ" กันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดันอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งยื่นมือมาคว้าขอบโต๊ะกักตัวเขาไว้ตรงกลาง วงแขนแข็งแรงโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับกรงข่ายที่มองไม่เห็น ดวงตาคมกริบของคิมหันต์หรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดใจของคนตรงหน้า ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก—ความอยากเอาชนะ ความอยากปราบพยศ และความรู้สึกหวงแหนอย่างไร้เหตุผลที่พยายามกดมันเอาไว้ "ผมไม่ชอบกินกาแฟรสชาตินี้..." คิมหันต์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหูกvของกันต์ นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยประกายบางอย่างที่ทำเอาคนฟังขนลุกซ่า "แต่ถ้าเป็นคนชง... ผมอาจจะลองพิจารณาดูใหม่อีกสักรอบ" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจเกินต้านทาน ทำเอาสมองของกันต์รวนเรไปชั่วขณะ ไอ้เจ้านายบ้านี่... ปกติเห็นทำหน้าเป็นยักษ์เป็นมาร ทำไมเวลาหยอดคำหวานถึงได้ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ขนาดนี้เล่า! ทว่า ก่อนที่กันต์จะได้อ้าปากสวนกลับเพื่อกู้ฟอร์มเลขาผู้ทรงเกียรติ เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับการหมุนลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต "ขออนุญาตครับท่านประธาน พอดีผมลืมเอกสารสำคัญไว้..." เสียงทุ้มคุ้นหูของกรณ์ดังแทรกขึ้นกลางปล้อง พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้องทำงาน รอยยิ้มเป็นมิตรที่เคลือบความเจ้าเล่ห์ปรากฏอยู่บนใบหน้าของคู่แข่งทางธุรกิจ ทว่าทันทีที่สายตาของกรณ์กวาดมาเห็นท่าทางแนบชิดระหว่างคิมหันต์และกันต์ รอยยิ้มนั้นก็ชะงักค้างไปในทันที คิมหันต์ไม่ได้ขยับถอยหลังออกทันที หนำซ้ำวงแขนที่กักตัวกันต์ไว้ยังคงตรึงแน่น ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุจพยัคฆ์ร้ายที่กำลังถูกรังควานอาณาเขต บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว "ดูเหมือนคุณกรณ์จะเข้ามาผิดจังหวะสินะครับ..." คิมหันต์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ โดยที่มือข้างหนึ่งยังคงวางค้ำอยู่บนขอบโต๊ะ ไม่ยอมปล่อยให้กันต์หลุดออกจากอ้อมแขน "ห้องทำงานท่านประธาน... เขาไม่ต้อนรับคนนอกที่ไม่มีมารยาท" กันต์เบิกตากว้างเมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของคนด้านหลัง ขณะเดียวกัน สายตาของกรณ์ที่มองตรงมาก็ฉายแววคุกคามและไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความซึนของท่านประธานนะคะ!