กฎข้อใหม่ที่เพิ่มขึ้น

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสไม่ได้ดังจนน่าตกใจ แต่แรงสั่นสะเทือนจากปลายนิ้วหนาที่กดทับลงบนสันปกหนังแท้สีดำนั้น... ทำเอาคนยืนฝั่งตรงข้ามถึงกับต้องกลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความระอา ให้ตายเถอะ... งานนี้เขาไม่รอดเงื้อมมือคนปากร้ายใจคลั่งรักคนนี้แน่ๆ! กันต์ธรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ปัดเศษผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกด้วยหลังมืออย่างไม่ี่อสี่แปด ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเจ้านายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างตีสีหน้ายักษ์ใส่เขามาตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว "คุณคิมหันต์คะ เอกสารกองนี้เซ็นอนุมัติครบทุกหน้าแล้วนะคะ และตารางงานช่วงบ่าย ฉันก็จัดระเบียบให้เรียบร้อยตามที่คุณต้องการทุกประการ... มีปัญหาตรงไหนอีกไหมคะ ถึงได้เรียกฉันเข้ามาทำหน้ายักษ์ใส่ในห้องทำงานส่วนตัวแบบนี้" น้ำเสียงใสเอื้อนเอ่ยออกไปอย่างไม่เกรงกลัว ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอกทิ้งน้ำหนักตัวลงยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานอย่างถือดี ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายชัดเจน ยิ่งเห็นอาการคิ้วกระตุกของอีกฝ่าย กันต์ธรก็ยิ่งนึกสนุก คิมหันต์แค่นเสียงหึในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองเลขาตัวแสบตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู คนอะไร... ปากเก่งไม่เคยเปลี่ยน ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นวางฟอร์มเรียบร้อย แต่ลับหลังทีไรชอบกวนประสาทเขาให้เลือดขึ้นหน้าทุกที "มีสิ... มีปัญหาใหญ่หลวงเลยล่ะ กันต์ธร" ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวคนตรงข้ามช้าๆ ทว่ากดดันจนกันต์ธรต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดปะปนกับความอบอุ่นเฉพาะตัวโชยเข้าจมูกจนต้องแอบสูดหายใจลึก "ปัญหาอะไรของคุณคะ เอกสารก็เซ็นแล้ว หรือว่ากาแฟที่สั่งไปมันรสชาติไม่ถูกปาก..." "ไม่ใช่เรื่องงาน..." คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มฉายแววระแวง "แต่เป็นเรื่อง... ระเบียบวินัยการทำงานร่วมกันระหว่างเจ้านายกับเลขาต่างหาก" กันต์ธรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อระยะห่างระหว่างกันลดน้อยลงทุกที ไอความร้อนจากร่างกายของซีอีโอหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาจนผิวแก้มร้อนผ่าว แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความดื้อรั้นที่มีเต็มเปี่ยม เขาจึงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด "ระเบียบวินัยอะไรอีกคะ แค่คู่มือพนักงานบริษัทที่คุณออกกฎเหล็กสามสิบข้อเมื่อเดือนก่อน ฉันก็จำแทบจะท่องเป็นคัมภีร์ได้อยู่แล้ว" "นั่นมันกฎของบริษัท... แต่นี่คือ 'กฎระเบียบส่วนตัว' ระหว่างคุณกับผม" คิมหันต์เอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ใต้กองแฟ้มขึ้นมา ชูกลางอากาศให้เลขาคนเก่งได้เห็นข้อความที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาเตอะ กันต์ธรหรี่ตามองตัวหนังสือบนกระดาษแผ่นนั้น อ่านทวนทีละบรรทัดในใจ... แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง *กฎระเบียบเพิ่มเติมเฉพาะกิจสำหรับเลขา(พิเศษ)ส่วนตัว* *ข้อที่ 1: ห้ามยืนห่างจากเจ้านายเกินหนึ่งเมตรในเวลางาน* *ข้อที่ 2: เมื่อเจ้านายเรียกชื่อ ต้องขานรับและเดินมาประชิดตัวภายในสามวินาที* *ข้อที่ 3: ห้ามส่งยิ้มหรือสบตากับผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะไอ้กรณ์คู่แข่งทางธุรกิจ* *ข้อที่ 4: ทุกเย็นหลังเลิกงาน ต้องอยู่เคลียร์งาน (หรือนั่งรอ) ในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้านายอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง* *และข้อสุดท้าย... ข้อที่ 5: ห้ามปฏิเสธคำสั่งของเจ้านายในทุกกรณี* อ่านจบ กันต์ธรก็แทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะด้วยความเหลือเชื่อ สติที่มีกระเจิดกระเจิงไปหมด "นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอคะคุณคิม! ข้อแรกนี่มันอะไร ห่างเกินหนึ่งเมตร... นี่เราเป็นเลขาหรือเป็นปาท่องโก๋คะ ถึงต้องติดกันขนาดนั้น แล้วข้อสามเนี่ย มันเกี่ยวอะไรกับคุณกรณ์ด้วยล่ะคะ เขาแค่มารjติดต่อเรื่องโปรเจกต์!" "เกี่ยวสิ..." คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววหึงหวงอย่างไม่คิดจะปิดบัง ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห "ผมเป็นเจ้านาย คุณเป็นเลขาของผม หน้าที่ของคุณคือโฟกัสที่ผมคนเดียว ไม่ใช่ไปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นจนผมแทบจะลุกไปต่อยปากมันกลางห้องประชุม!" "นั่นมันมารยาททางธุรกิจค่ะคุณคิม! อีกอย่าง ฉันจะยิ้มให้ใครมันก็สิทธิ์ของฉัน..." "ไม่ใช่สิทธิ์ของคุณ!" คิมหันต์ตัดบทเสียงเข้ม มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างโปร่งเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันจนแทบจะหลอมละลาย กันต์ธรใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าอ้อมแขนที่โอบรอบเอวไว้กลับรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก ขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้เลย "ปล่อยนะคุณคิม... คนบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ มีสิทธิ์อะไรมาออกกฎงี่เง่าแบบนี้ใส่ฉันฮะ!" "มีสิทธิ์ในฐานะ... คนที่กำลังจีบคุณอยู่ไง" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ขโมยลมหายใจของคนฟังไปจนหมดสิ้น กันต์ธรชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง สมองที่เคยแล่นฉับไวหยุดทำงานไปชั่วขณะ คำพูดต่อว่าต่อขานกลืนหายไปในลำคอเมื่อปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยไล้เบาๆ ที่พวงแก้มเนียน บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกันจนดังสะท้อนก้องในความรู้สึก คิมหันต์ก้มมองคนในอ้อมแขนด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความซึนเดระที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาลึกล้ำที่ฉายชัดผ่านแววตา "ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ... กันต์" สุ้มเสียงจริงจังเอ่ยกระซิบชิดริมหีบฝีปาก "ผมหวง... หวงจนแทบคลั่ง เวลาเห็นไอ้กรณ์มันมองคุณ หรือเวลาที่คุณหันไปยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่ผม เพราะฉะนั้น... ทำตามกฎพวกนั้นซะ หรือถ้าไม่อยากทำตามกฎ... ก็เลื่อนขั้นมาเป็นแฟนผมแทน จะได้มีสิทธิ์คุมผมคืนบ้าง ดีไหมล่ะครับ?" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากเจ้านายจอมเผด็จการทำเอาจิตใจของกันต์ธรปั่นป่วนจนตั้งรับไม่ทัน ใบ้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลักออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาจนพูดไม่ออก ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนอาการเขินอาย ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจเป็นบ้า ใช้ลูกไม้นี้มามัดมือชกกันชัดๆ! กันต์ธรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ตั้งใจจะอ้าปากปฏิเสธความเนียนนี้ออกไปสักคำสองคำ แต่ทว่า... จังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยประกายความหวังนั้น คำพูดทั้งหมดก็พลันติดอยู่ที่ปลายลิ้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานชวนฝันในห้องทำงานอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาโดยไม่ทันได้รับอนุญาต "คุณคิมครับ... เรื่องเอกสารสัญญาโปรเจกต์ใหม่ที่ผมเอามาให้พิจารณา..." เสียงทุ้มของ 'กรณ์' ชะงักกึกทันทีเมื่อก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา ดวงตาคมกริบของคู่แข่งทางธุรกิจเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพตรงหน้า... ภาพที่ซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาและเย่อหยิ่งกำลังโอบกอดเลขาคนสนิทแนบชิดติดโต๊ะทำงานในระยะประชิด คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น ดวงตาคมดุจเหยี่ยวหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาน่ากลัวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่กันต์ธรสะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักอกแกร่งให้ออกจากกันแทบไม่ทัน มือหนาของคิมหันต์ยังคงคว้าข้อมือบางของกันต์ธรเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ขยับหนีไปไหน สายตาคมกริบตวัดกลับมามองหน้าคู่ปรับตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "เข้ามารบกวนเวลาส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้... คงอยากโดนไล่ออกจากตึกสินะครับ คุณกรณ์" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ!