การปรากฏตัวของกรณ์

แฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กาแฟในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย กันต์ธรเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนรำคาญอย่างไม่คิดจะปกปิด เมื่อผู้ชายที่เพิ่งฝากคำพูดทิ้งท้ายชวนหาเรื่องไว้เมื่อวาน กลับมายืนสง่าผ่าเผยอยู่ตรงหน้าในเช้าวันนี้ โดยไม่มีทีท่าว่าจะสำนึกผิดเลยสักนิด "เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ร่วมทุนกับทางเอเชียน กรุ๊ป ผมตรวจดูแล้ว... มีจุดที่ต้องแก้ไขสามจุดถ้วน หวังว่าเลขากิตติมศักดิ์ของท่านประธานจะรอบคอบพอที่จะไม่ปล่อยให้ความผิดพลาดแบบนี้ผ่านหูผ่านตาไปอีกนะ... ครับ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่จงใจลากเสียงยาวตรงคำว่า 'ครับ' อย่างกวนประสาท ทำให้กันต์อยากจะหยิบกระดาษรีมใหญ่ฟาดหน้าคนพูดสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ คิมหันต์นี่ก็เหลือเกิน แทนที่จะไล่ตะردคนประเภทนี้ออกนอกบริษัทไปให้พ้นหูกลิ่นอายรบกวนสมาธิ กลับอนุญาตให้เข้ามาเดินลอยชายอยู่ในโซนบริหารได้อย่างหน้าตาเฉย "ถ้าคุณกรณ์มีเวลาว่างมากพอที่จะมาเดินตรวจงานเอกสารของแผนกเลขานุการ ผมแนะนำให้เอาเวลาไปทบทวนแผนธุรกิจของบริษัทตัวเองดีกว่านะคะ เผื่อว่าโปรเจกต์นี้จะเจ๊งไม่เป็นท่าก่อนจะได้เซ็นสัญญาจริง" กันต์ตอบกลับทันควัน รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนมุมปากไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย กรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความถูกอกถูกใจ ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนใครดี ปากคอเราะร้าย หัวไว และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยิ่งได้เห็นท่าทีพยศเหมือนแมวป่าตัวน้อยที่พยายามกางเล็บขู่ ยิ่งกระตุ้นความท้าทายในตัวนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยพลาดเป้าอย่างเขา "ปากเก่งใช้ได้... สมกับที่คิมหันต์คอยปกป้องนักหนา" กรณ์โน้มตัวลงมาใกล้โต๊ะทำงานของกันต์ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงลอยแตะจมูก "สนใจเปลี่ยนมาร่วมงานกับผมไหมล่ะ? รับรองว่าเงินเดือนและผลตอบแทนที่คุณจะได้ สูงกว่าการทนทำงานรับใช้เจ้านายจอมเผด็จการปากร้ายคนนั้นหลายเท่าตัว" "ขอปฏิเสธค่ะ" กันต์ตอบเสียงแข็ง ไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารที่อีกฝ่ายวางไว้ "เพราะต่อให้เงินเดือนจะสูงแค่ไหน แต่ถ้าต้องทำงานร่วมกับคนไร้มารยาทที่ชอบรบกวนเวลาส่วนตัวของคนอื่น... ผมเกรงว่าสุขภาพจิตของผมคงแย่ลงจนอายุสั้นก่อนจะได้ใช้เงินพวกนั้น" บรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ ทว่ายังไม่ทันที่กรณ์จะได้ตอบโต้อะไร ประตูห้องทำงานกระจกใสฝั่งตรงข้ามก็เปิดผางออกอย่างไร้สัญญาณเตือน ร่างสูงโปรดของคิมหันต์ก้าวออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกราบกวาดมองทั้งคู่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "ดูเหมือนว่างานในส่วนของตัวเองจะว่างมากสินะ ถึงได้มีเวลามาเดินป้วนเปี้ยนจีบเลขาคนอื่นถึงหน้าห้องทำงานแบบนี้... คุณกรณ์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชา แต่คนที่รู้จักคิมหันต์ดีอย่างกันต์ย่อมรู้ว่า ภายใต้ความนิ่งเรียบนั้นกำลังเดือดดาลยิ่งกว่าภูเขาไฟเตรียมปะทุ กรณ์หันไปมองเจ้าของบริษัทด้วยรอยยิ้มท้าทาย เขาไม่ได้ถอยห่างจากโต๊ะของกันต์เลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งยืนประจันหน้ากับคิมหันต์อย่างไม่เกรงกลัว "ผมแค่แวะมาทักทายเลขาคนเก่งของคุณตามประสาเพื่อนร่วมธุรกิจที่ดีเท่านั้นเองครับ คิมหันต์... หรือว่าคุณกลัวว่าคนอื่นจะมองเห็นความไร้ความสามารถในการบริหาร จนต้องรีบออกมาปกป้อง?" คิมหันต์แค่นเสียงหึในลำคอ ขายาวก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวกรณ์ด้วยความเร็วจนกันต์ต้องรีบผุดลุกขึ้นยืนห้ามปราม ร่างสูงของซีอีโอหนุ่มหยุดยืนคั่นกลางระหว่างเขากับกรณ์ สายตาสองคู่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ "ถ้าไม่มีธุระเรื่องงาน ก็เชิญไสหัวกลับออกไปซะ" คิมหันต์เอ่ยเสียงกร้าว มือหนาเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะของกันต์แล้วโยนกลับไปที่อกของอีกฝ่ายอย่างไม่ไยดี "เอกสารพวกนี้ เลขาของผมจัดการเองได้โดยไม่ต้องรบกวนสมองอันน้อยนิดของคุณ... เชิญ!" กรณ์รับแฟ้มไว้ได้ทัน สีหน้าของเขาไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาทีមុនจะกลับมาแย้มยิ้มกวนประสาทตามเดิม "ใจร้อนเสียจริง... ระวังเถอะ คิมหันต์ ของรักของหวงถ้าไม่รู้จักดูแลดีๆ ระวังจะโดนคนอื่นคาบไปกินนะ" พูดจบ กรณ์ก็หมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่ทิ้งความน่าหงุดหงิดไว้เบื้องหลัง ทว่ายังไม่ทันที่บรรยากาศตึงเครียดจะคลี่คลาย คิมหันต์ก็หันขวับกลับมามองหน้ากันต์ทันที ดวงตาคู่คมฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "ใครใช้ให้คุณยิ้มรับมันแบบนั้น" ประโยคแรกที่หลุดออกจากปากซีอีโอจอมซึนทำเอาคิ้วของกันต์กระตุกยิก "ผมไปยิ้มตอนไหนไม่ทราบครับ! ผมกำลังจะด่ามันอยู่แล้วเชียวถ้าคุณไม่เดินออกมาซะก่อน" กันต์เถียงกลับทันควันอย่างเหลืออด "แล้วอีกอย่าง... ทำไมคุณต้องปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นเข้ามาเดินลอยชายในโซนบริหารด้วย ตั้งใจจะเปิดทางให้เขามาเลื่อยขาเก้าอี้บริษัทตัวเองหรือไง?" "ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่" คิมหันต์กดเสียงต่ำ ขยับเข้ามาใกล้จนกันต์ต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "แต่ที่ผมไม่ชอบใจ... คือการที่คุณยืนคุยกับมันสองต่อสองแถมยังทำท่าทางสนิทสนม" "สนิทสนมตรงไหน ตาคุณพังหรือไงฮะ!" กันต์ตวาดแว้ด ผลักอกแกร่งเบาๆ เพื่อให้ถอยห่างออกไป แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะขยับ คิมหันต์กลับใช้สองแขนค้ำยันขอบโต๊ะ กักกันร่างบางไว้ตรงกลางโดยสมบูรณ์ กลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเจ้านายหนุ่มลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ กันต์เม้มปากแน่น พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคุกคามที่จ้องมองมาอย่างดุดันแต่แฝงไปด้วยความเว้าวอนลึกๆ "อย่าไปยุ่งกับมัน... กันต์" น้ำเสียงของคิมหันต์อ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มนิ่งเงียบ ปลายนิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา "ไอ้กรณ์มันไม่ได้มาดี มันจ้องจะหาทางเล่นงานเราทุกวิถีทาง... และผมไม่อยากให้มันเข้าใกล้คุณ" หัวใจของกันต์กระตุกวูบ ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้า คำพูดห้วนๆ กับการกระทำเอาแต่ใจแบบนี้... ต่อให้ปากบอกว่าเตือนเรื่องงาน แต่ประกายในแววตานั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไรว่าเขากำลัง 'หึง' "ถ้าไม่อยากให้ผมเข้าใกล้คนอื่น... คุณก็เลิกทำตัวซึนแล้วพูดจาดีๆ กับผมก่อนสิครับ" กันต์ช้อนตาขึ้นสบมอง ปากบางเอ่ยเย้าแหย่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีรันพันตูอยู่ในอก "ไม่อย่างนั้น สักวันผมอาจจะใจอ่อนยอมรับข้อเสนอไปเป็นเลขาของคุณกรณ์จริงๆ ก็ได้นะ" คิมหันต์ชะงัก แววตาคมกริบไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดัน มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "กล้ามากนะ... ถ้าคุณกล้ารับข้อเสนอมัน ผมจะจับคุณขังไว้ในห้องนี้แล้วไม่ต้องให้ทำอะไรทั้งนั้น นอกจากอยู่เป็นเลขา(ส่วนตัว)ให้ผมคนเดียวตลอดชีวิต" ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นสะท้าน กันต์หลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุดอกจากอก ระยะห่างระหว่างกันลดลงเรื่อยๆ จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกันอยู่รอมร่อ... ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้ง พร้อมกับร่างของธิชาที่ผลักประตูเข้ามาหน้าตาตื่น โดยไม่ทันได้มองสภาพความแนบชิดของคนทั้งคู่เลยสักนิด "กันต์! แย่แล้ว แก... เอกสารด่วนจากห้องประชุมใหญ่ส่งมาผิดพลาด ชุดข้อมูลของโปรเจกต์กรณ์แทรกซึมเข้าระบบหลักแล้ว!" ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ <3