ดินเนอร์ธุรกิจที่อึดอัด

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ยังไม่ทันจางหาย คำขู่เฉียบขาดที่เพิ่งลอยละลิ่วออกจากริมฝีปากหยักของซีอีโอหนุ่มไฟแรงก็ทำให้อากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง กันต์ธรสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความพยศและดื้อรั้นอย่างถึงที่สุด มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารในมือแน่นสั่นระริกด้วยความโกรธ "คุณคิมหันต์... คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตส่วนตัวของฉันนะคะ!" เสียงหวานใสเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเคืองขุ่น "ฉันเป็นเจ้านายคุณ และในเมื่อคุณเซ็นสัญญาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวพ่วงตำแหน่งคู่ควงจำเป็นในงานก้าวสู่ปีที่สิบห้าของบริษัทเครือข่ายอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่... ฉันยมีสิทธิ์ขาดทุกอย่าง!" คิมหันต์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดร่างบางอย่างคุกคาม ขายยาวๆ ของเขาบีบให้กันต์ธรต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกใสบานใหญ่ที่เผยให้เห็นวิวกรุงยามค่ำคืนระยิบระยับ แววตาคมกริบของอีกฝ่ายดุดันแต่กลับเจือประกายบางอย่างที่ร้อนรนจนน่าประหลาด "อย่าลืมว่าคุณเพิ่งรับคำท้าฉันไปเมื่อกี้... ก้าวออกไปสิ ถ้ากล้าพอก็ลองเดินออกไปแล้วเตรียมตัวหางานใหม่พรุ่งนี้เช้าได้เลย" ทัศนคติเผด็จการแบบนี้มันน่าหมั่นไส้เสียจริง! กันต์ธรเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แม้ลึกๆ จะนึกเจ็บใจตัวเองที่ดันพลาดท่าตกปากรับคำเงื่อนไขบ้าๆ ของคนตรงหน้าเพื่อแลกกับโบนัสก้อนโตที่ค้ำคออยู่ แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอมากกว่าจะยอมก้มหัวให้ง่ายๆ "ก็ได้ค่ะ! อยากให้ฉันเป็นหุ่นยนต์ควงแขนออกงานนักใช่ไหมคะ? ฉันจะทำให้คุณเห็นเองว่าเลขาฯ มืออาชีพเขาทำกันยังไง ไม่ต้องมาจิกกัดหรือทำหน้ายักษ์ใส่ฉันหรอกค่ะ!" กันต์ธรเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตาคู่สวยจ้องตรงเข้าไปในดวงตาดำขลับของเจ้านายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่าถ้าในงานเลี้ยงคืนนี้มีสาวๆ วิ่งมาเกาะแขนคุณจนฉันรำคาญ ฉันอาจจะเผลอเหยียบเท้าคุณกลางฟลอร์เต้นรำก็ได้!" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำเอาหัวใจดวงน้อยของคนปากเก่งกระตุกวูบอย่างไม่รักดี "ลองทำดูสิ... แล้วฉันจะลงโทษคุณด้วยวิธีที่ทำให้คุณไม่มีแรงมาเถียงฉันไปอีกสามวัน" คำขู่ปนกระซิบพร่าทุ้มนั้นทำเอาหูของกันต์ธรแดงก่ำโดยอัตโนมัติ ร่างบางรีบเบี่ยงตัวหลบสัมผัสอันตรายแล้วคว้ากระเป๋าถือใบโปรดมาสะพายไหล่ "เชิญค่ะท่านซีอีโอ รถพร้อม คนพร้อม... ไปทำหน้าที่หุ่นยนต์ของคุณให้มันจบๆ ไปเสียที!" บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราอลังการตระการตา เสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ เคล้ากับเสียงพูดคุยของบรรดาเซเลบและนักธุรกิจชื่อดังระดับประเทศ แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับขับเน้นให้คานธีและคิมหันต์ที่ก้าวเคียงคู่กันเข้ามากลายเป็นจุดสนใจในทันที คิมหันต์ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บประณีตเข้ารูปช่วยขับเน้นเรือนร่างสูงสง่าและท่าทางเย่อหยิ่งเย็นชาให้ดูทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม ขณะที่กันต์ธรในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีโรสโกลด์ปักเลื่อมระยิบระยับเปิดไหล่มน ขับผิวเนียนผ่องให้เปล่งประกายล้อกับแสงไฟ รอยยิ้มหวานหยดที่ถูกปั้นแต่งขึ้นตามมารยาททางสังคมทำให้ร่างบางดูโดดเด่นสะดุดตาทุกย่างก้าว ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ฮอลล์ สายตาหลายคู่ก็พากันจับจ้องมาที่ทั้งคู่ แต่มีอยู่สายตาคู่หนึ่งที่พุ่งตรงมายังกันต์ธรราวกับเสือพบเหยื่อ "อ้าว... คุณกันต์ธร ดีใจจังเลยครับที่เราได้เจอกันอีก" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักขึ้นพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของ 'กรณ์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคิมหันต์ที่ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ กรณ์ในชุดสูทสีเทากล่าวทักทายพร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้คนข้างกายคิมหันต์ "ไม่คิดเลยว่าเลขาส่วนตัวของคุณคิมหันต์จะสวยสะดุดตาจนผมแทบจำไม่ได้... คืนนี้ให้เกียรติผมสักเต้นรำสักเพลงไหมครับ?" บรรยากาศรอบตัวคิมหันต์ดิ่งวูบทันที อุณหภูมิในรัศมีรอบตัวซีอีโอหนุ่มลดฮวบลงจนคนยืนใกล้รู้สึกหนาวเยือก มือหนาที่ถือแก้วแชมเปญอยู่บีบเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบคมปลาวดิ่งมองกรณ์ด้วยสายตาพิฆาตที่พร้อมจะฉีกคู่สนทนาออกเป็นชิ้นๆ "ขอโทษด้วยนะคุณกรณ์ พอดีเลขาฯ ของผม 'ไม่ว่าง' และคงไม่มีอารมณ์จะไปเต้นรำกับใครที่มารยาททรามคอยฉวยโอกาสกับคนของคนอื่น" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทแต่ทรงพลังและกดดันเสียจนคนฟังรู้สึกชาไปทั้งแถบ ร่างสูงขยับตัวก้าวเข้ามาบังร่างบางของกันต์ธรไว้ครึ่งหนึ่งอย่างจงใจ มือหนาวางโอบกระชับรอบเอวบางของเลขาฯ ส่วนตัวอย่างแนบแน่นและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง "อีกอย่าง งานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อแขกคนสำคัญ ไม่ใช่ที่สำหรับคนไม่มีมารยาทมาเดินเร่ขายหน้าตา" กรณ์หน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ก็ยังฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความขัดแย้ง "แหม คุณคิมหันต์นี่หวงของยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อีกนะครับ ผมแค่ทักทายตามประสาคนคุ้นเคย... จริงไหมครับคุณกันต์?" กันต์ธรลอบถอนหายใจเบาๆ กับความปากร้ายใจร้อนของเจ้านายตัวเอง แต่ขณะเดียวกันก็แอบอมยิ้มขำในความหึงหวงแบบเด็กๆ ที่อีกฝ่ายพยายามปกปิดไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กรณ์ตามมารยาทนักธุรกิจที่ต้องรักษาหน้าบริษัท แต่ไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้เอ่ยคำปฏิเสธ คิมหันต์ก็ชิงตัดหน้าขึ้นเสียก่อน "เชิญคุณไปทางอื่นเถอะครับ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วสั่งให้บอดี้การ์ดเชิญคุณออกไปจากงานนี้จริงๆ" คิมหันต์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน สายตาดุดันส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสุดจนกรณ์ต้องยอมถอยฉากออกไปด้วยความไม่สบอารมณ์ พอกรณ์เดินลับตาไป คิมหันต์ก็หันขวับมามองคนข้างกายทันที ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตาเข้มดุจเสือร้ายจ้องเขม็ง "ใครอนุญาตให้คุณส่งยิ้มหวานเยิ้มแบบนั้นให้มันฮึ?" "ก็แค่มารยาททางธุรกิจไหมคะคุณคิมหันต์? ฉันทำหน้าที่เลขาฯ ที่ดีตามที่คุณต้องการไงคะ หรือว่ากลัวฉันจะไปหลงเสน่ห์คู่แข่งคุณเข้าจริงๆ?" กันต์ธรแกล้งลอยหน้าลอยตาถาม ยั่วโมโหคนขี้หึงที่ตอนนี้หูแดงก่ำด้วยความโกรธปนความหวง "กันต์ธร..." คิมหันต์กัดฟันกรอด มือหนาที่โอบเอวบางอยู่กระชับแน่นขึ้นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ใบหน้าคมโน้มลงกระซิบชิดริมหูจนคนฟังขนลุกซู่ "อย่าท้าทายความอดทนของฉัน... ถ้าไม่อยากให้ฉันอุ้มคุณออกจากงานนี้แล้วพาไปลงโทษบนเตียงในห้องพักตอนนี้ล่ะก็ หยุดทำตัวน่ารักให้คนอื่นมองเสียที!" หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วใบหน้าเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศรอบตัวรอบกายราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือเพียงเสียงหัวใจของกันและกันที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าในวินาทีที่กันต์ธรเตรียมจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายนั้นเอง... เสียงปรบมือดังสนั่นพร้อมกับเสียงทุ้มกังวานของพิธีกรบนเวทีก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "และในค่ำคืนนี้ ทางเราได้รับเกียรติจากแขกคนพิเศษ... ประธานบริหารสูงสุดจากกลุ่มบริษัทพันธมิตรต่างประเทศ ที่เพิ่งเดินทางมาถึงประเทศไทยและให้เกียรติมาร่วมงานของเราในค่ำคืนนี้ครับ..." คิมหันต์ชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย เพราะรายชื่อแขกวีไอพีคนนี้ไม่ได้อยู่ในกำหนดการเดิมที่เลขาฯ อย่างกันต์ธรจัดเตรียมไว้ ร่างสูงค่อยๆ คลายมือออกจากเอวบางแล้วหันไปมองทางประตูทางเข้าหลักที่บานประตูบานใหญ่กำลังค่อยๆ เปิดออก กันต์ธรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย พยายามชะเง้อมองผ่านฝูงชนไปยังร่างสูงสง่าของบุคคลปริศนาที่เพิ่งก้าวเข้ามาในงาน ทว่าเมื่อแสงไฟสปอตไลท์ส่องกระทบใบหน้าของแขกผู้มาใหม่ชัดเจน ร่างทั้งร่างของคิมหันต์ก็แข็งค้างไปในทันที ขณะที่ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนความเคร่งเครียดที่ฉายชัดในแววตา รอยยิ้มเยือกเย็นและคุ้นเคยดีของคนที่คิมหันต์ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในประเทศไทยเวลานี้... กำลังก้าวตรงมาทางพวกเขาพร้อมกับคำทักทายที่ทำให้บรรยากาศชื่นมื่นพังทลายลงในพริบตา "สวัสดีครับคุณคิมหันต์... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะน้องชาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยซัพพอร์ต "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอมานะคะ!