ปากไม่ตรงกับใจ

หน้าจอแท็บเล็ตในมือของธิชาสว่างวาบ ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับมีใครเอาแผ่นน้ำแข็งแห้งมาแปะไว้กลางห้องทำงาน คิมหันต์ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เลือดในกายสูบฉีดสลับกับเย็นเฉียบเมื่อภาพที่ปรากฏเด่นชัดคือรอยยิ้มอวดดีของกรณ์—คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ—ที่กำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กันต์ธรในระยะประชิดท่ามกลางแสงไฟสลัวของร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังเมื่อคืนนี้ แถมแคปชันประกอบภาพยังชวนให้ต่อมความอดทนของซีอีโอหนุ่มระเบิดเป็นจุล *‘บังเอิญเจอคนน่ารัก... คุยเพลินจนไม่อยากให้คืนนี้จบเลยครับ’* "ลบมันเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของคิมหันต์ต่ำทุบจนแทบจะกลายเป็นเสียงคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยาม มันไม่ใช่แค่ความไม่พอใจในฐานะเจ้านาย แต่ความรู้สึกร้อนรุ่มที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจนี้... มันคือไฟโกรธที่กำลังแผดเผาจนเขาแทบควบคุมสติไม่อยู่ ธิชาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุดกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของซีอีโอหนุ่ม หล่อนลอยหน้าลอยตาดึงแท็บเล็ตกลับมาแนบอก พร้อมส่งเสียงเชิดใส่เบาๆ "อุ๊ย ลบทำไมคะคุณคิม รูปสวยออก กรณ์เขาก็ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังเทandแคนวาสเก่งกว่าใครบางคนแถวนี้ตั้งเยอะ น้องกันต์ของดิฉันออกจะเนื้อหอม จะมีคนมาขายขนมจีบก็ไม่แปลกนี่คะ" "ธิชา!" คิมหันต์กัดฟันกรอด สันกรามคมขึ้นเป็นสันนูนจนน่ากลัว "คุณก็รู้ว่ามันจงใจสร้างกระแสเพื่อกวนประสาทผม!" "อ้าว แล้วคุณคิมเดือดร้อนอะไรล่ะคะ ในเมื่อคุณคิมก็มีคู่หมั้นคู่หมาย... อ้อ หรือว่า... หึงคะ?" คำถามยิงตรงแบบไม่มีกั๊กทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมเล็กอุณหภูมิลดฮวบลงทันที คิมหันต์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกวาดมองเพื่อนสนิทของเลขาตัวเองด้วยความรู้สึกเหมือนถูกจับไต๋ได้ แต่วินาทีต่อมา ความทิฐิและฟอร์มยักษ์ใหญ่ค้ำคอ็ก็สั่งให้เขาเชิดหน้าขึ้นปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน "ไร้สาระ! ผมจะไปหึงเด็กกวนประสาทนั่นทำไม มีแต่จะปวดหัวเพิ่มขึ้นเสียมากกว่า หน้าที่การงานในบริษัทเสียหายหมดเพราะข่าวไร้สาระพวกนี้ต่างหากที่ผมต้องแคร์!" "ปากแข็งเสียจริงนะคะระวังเถอะค่ะ ปากกับใจไม่ตรงกันแบบนี้ ระวังจะเสียของดีไปโดยไม่รู้ตัว" ธิชาแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะบัดบ๊อบเดินถือแท็บเล็ตออกไปจากห้อง ทิ้งให้คิมหันต์ยืนกำมือแน่นอยู่ลำพังท่ามกลางความหงุดหงิดที่อัดอั้นจนอกแทบระเบิด และนั่น... คือจุดเริ่มต้นของสงครามประสาทที่ยืดเยื้อมานานหลายวัน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา คิมหันต์ก็กลายเป็นยักษ์ปักหลั่นประจำสำนักงานใหญ่ บรรยากาศรอบตัวของซีอีโอหนุ่มหนาทึบไปด้วยไอเย็นยะเยือกที่พนักงานทุกคนต่างพากันเดินหลบทางเป็นรังสีรัศมีสามเมตร กันต์ธรผู้รับเคราะห์โดยตรงจึงต้องรับมือกับความงี่เง่าไร้เหตุผลของเจ้านายหนุ่มอย่างเลี่ยงไม่ได้ "แฟ้มสรุปยอดไตรมาสนี้ คุณกันต์ตรวจทานมาดีแล้วใช่ไหม ทำไมตัวเลขบรรทัดสุดท้ายมันถึงดูแปลกๆ หรือว่าสมองคุณช่วงนี้มัวแต่ไปคิดเรื่องอื่นจนละเลยงานในหน้าที่?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีที่กันต์ธรวางเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยที่เจ้าตัวยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจากกองกระดาษบนโต๊ะด้วยซ้ำ กันต์ธรชะงักฝ่ามือที่กำลังจะดึงแฟ้มกลับไป ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่เริ่มตีรวนขึ้นมา นี่เป็นครั้งที่ห้าของวันแล้วที่คิมหันต์หาเรื่องจิกกัดเขาด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ตั้งแต่กาแฟรสชาติไม่ถูกปาก ลายเซ็นที่ดูหวัดเกินไป จนกระทั่งยอดขายที่ผ่านการตรวจสอบจากผู้ตรวจสอบบัญชีมาแล้วถึงสามรอบ กันต์ธรวางมือลงบนขอบโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มหวานหยดแบบที่ใช้รับแขกถูกจุดขึ้นบนเรียวปากสวย แต่ประกายในดวงตากลับคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด "เรียนท่านประธานผู้แสนจะรอบคอบค่ะ เอกสารชุดนี้ดิฉัน... อ้อ กระผม ตรวจทานอย่างละเอียดถี่ถ้วนยิ่งกว่าประวัติส่วนตัวของท่านเสียอีกนะครับ และถ้าตัวเลขมันจะ 'แปลก' ในสายตาของท่าน ก็คงเป็นเพราะสมองของท่านในตอนนี้กำลังประมวลผลเรื่องอื่นอยู่มากกว่า... เช่น ภาพข่าวหน้าสังคมเมื่อหลายวันก่อน อะไรทำทำนองนั้นหรือเปล่าครับ?" คิมหันต์ชะงัก ปากกาในมือเกือบหักคามือ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวแล้วยิ่งฉุนกรามกระตุก "คุณกำลังหมายความว่ายังไง กันต์ธร?" "ก็ไม่ได้หมายความว่ายังไงนี่ครับ" กันต์ธรยักไหล่เบาๆ ท่าทางกวนประสาทเสียจนคนมองอยากจะลุกขึ้นมาเขย่าตัวแรงๆ สักที "แค่สงสัยว่าทำไมช่วงนี้ท่านประธานถึงได้อารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าคนวัยทอง ประเดี๋ยวตึงใส่ ประเดี๋ยวจิกกัด ถ้าเหนื่อยนักก็ไปพักร้อนเถอะครับ หรือถ้าหึง... เอ๊ย ไม่ใช่ ห่วงภาพลักษณ์บริษัทมากนัก ก็หาเวลาไปกินพารามั่งนะครับ เผื่ออาการจะดีขึ้น" "กันต์ธร!" คิมหันต์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างโปร่งของเลขาหนุ่มจนมิด รัศมีการคุกคามแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงาน แต่มีหรือที่คนอย่างกันต์ธรจะสะทกสะท้าน ดวงตากลมโตสบตากลับอย่างไม่ลดละ ไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังหนีแม้แต่น้อย "เรียกเสียงดังทำไมครับ หูผมไม่ได้หนวก แถมสมองก็ยังปกติดีทุกประการ ต่างจากใครบางคนที่เอาแต่ปฏิเสธหัวชนฝา ทั้งที่หางตาตึงจนจะถึงใบหูอยู่แล้ว" "ผมไม่ได้หึง!" คิมหันต์เผลอหลุดปากเสียงดังลั่น ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ผุดขึ้นบนมุมปากของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งรู้ตัวว่าพลาดท่าเสียแล้ว "อ้าว ใครพูดถึงเรื่องหึงกันล่ะครับ ผมยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะว่าท่านประธาน 'หึง' แหม... ร้อนตัวเร็วแบบนี้ แสดงว่าที่คิดไว้เมื่อวันก่อน... เป็นเรื่องจริงสินะครับเนี่ย?" กันต์ธรหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี ผิดกับคิมหันต์ที่ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนดำมืด ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเจื้อยแจ้วอย่างได้ใจด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอยากจะจัดการปิดปากช่างเจรจานั่นให้หายกวนประสาทเสียให้เข็ด แต่ทว่า... ก่อนที่คิมหันต์จะทันได้ยื่นมือออกไปคว้าแขนเรียวรวบตัวเข้ามาดัดนิสัย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อกๆ! "ท่านประธานคะ คุณกรณ์จากบริษัทคู่แข่งมาขอพบค่ะ เจ้าตัวบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องคุยกับคุณกันต์ธรเป็นการส่วนตัวค่ะ!" สิ้นเสียงของเลขาหน้าห้อง คิมหันต์ก็ชะงักกึก ดวงตาคมหันขวับไปมองประตูสลับกับใบหน้าของกันต์ธรที่หุบยิ้มฉับพลัน ความหึงหวงที่พยายามปฏิเสธมาตลอดพวยพุ่งขึ้นมาจนแทบจะทะลักออกทางหู กันต์ธรหันไปมองทางประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตากفاนิ่งด้วยรอยยิ้มพราวระยับที่ชวนให้คนมองอยากจะกระชากคอเสื้อมาตีนัก "อ้าว แขกคนสำคัญมาพอดีเลย... งั้นผมขอตัวไปต้อนรับ 'คุณกรณ์' ก่อนดีกว่านะครับ ท่านประธานจะได้ไม่ต้องมานั่งหงุดหงิดกับหน้าผมอีก" พูดจบ เลขาหนุ่มก็หมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องทันที ทว่า... หมรับ! ข้อมือเรียวถูกมือใหญ่คว้าหมับเข้าอย่างแรง แรงดึงกระชากเพียงนิดเดียวก็ทำให้ร่างโปร่งเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของซีอีโอหนุ่มที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ประตูห้องยังไม่ทันเปิดออก แต่ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่ก็ปะทะกันจนแทบจะหลอมละลาย คิมหันต์ก้มลงมองหน้าเลขาตัวดีที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่น น้ำเสียงที่กระซิบลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความหึงหวงและดุดันที่เก็บกดไว้มาหลายวัน "ก้าวออกไปจากห้องนี้ก้าวเดียว... คุณเตรียมตัวหางานใหม่ทำได้เลย กันต์ธร" ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้... (เตรียมหมอนไว้จิกให้พร้อมนะคะ รี้ดที่รัก!) *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอนะคะ!*