อุบัติเหตุที่ทำให้ใจสั่น

"สวัสดีครับคุณคิมหันต์... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะน้องชาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยาะหยันจงใจลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ดังขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว ประโยคนี้ไม่ได้เพียงแต่หยุดฝีเท้าของคิมหันต์ให้ชะงักลงเท่านั้น แต่ยังทำให้บรรยากาศรอบตัวของซีอีโอหนุ่มผู้เยือกเย็นดิ่งวูบลงจนติดลบในพริบตา กันต์ธรที่ยืนเคียงข้างกันโดยมีแฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตในมือ สะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่ ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มพราวระยับที่เคลือบยาพิษบนใบหน้าของ ‘กรณ์’ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่กำลังเดินเข้ามาประชิด "คิดไม่ถึงเลยนะครับว่าจะได้เจอคุณกรณ์ที่นี่... นึกว่าช่วงนี้บริษัทของคุณกำลังยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจเสียอีก" กันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงเข็มเล่มเล็กๆ ไว้ทิ่มแทงอย่างเจ็บแสบ สมกับที่เป็นเลขาส่วนตัวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ กรณ์หัวเราะในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์ไม่ได้มองที่กันต์ แต่มันกลับกวาดมองสำรวจร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความโลภระคนท้าทาย ก่อนจะเบนกลับมาสบตากับคิมหันต์ที่ยืนแผ่รังสีอำมหิตอยู่ข้างกัน "ธุระรึครับ... ต่อให้งานจะยุ่งแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเรื่องสำคัญและคนสำคัญ ผมก็ไม่เคยพลาดหรอกครับ โดยเฉพาะเรื่องที่... อาจจะทำให้ใครบางคนต้องเสียของรักไปแบบไม่รู้ตัว"กรณ์จงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'คนสำคัญ' พร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดกันต์อีกนิดอย่างถือวิสาสะ คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน มือหนาที่ถือแก้วแชมเปญอยู่ในความมืดสลัวของมุมห้องบีบเข้าหากันจนข้อนิ้วซีดขาว ความหึงหวงที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่งทำให้เส้นความอดทนของเขาแทบจะขาดผึ่ง ดวงคมกริบฉายแววตาดุร้ายราวกับเสือหิวที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อที่กล้าล้ำเส้นอาณาเขต "ถอยไป" คิมหันต์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน รังสีความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนแขกเหรื่อบริเวณใกล้เคียงต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดหวั่น "โอ๊ะ ใจเย็นน่าคุณคิมหันต์ ผมแค่ทักทายคุณกันต์เขาตามประสาคนคุ้นเคย... จริงไหมครับคุณกันต์? เราสองคนน่าจะมีเรื่องคุยกันถูกคอมากกว่าคนที่เอาแต่สั่งงานออฟฟิศเป็นหุ่นยนต์เสียอีกนะ" กรณ์ยังคงยั่วโมโหต่อไม่หยุด พร้อมกับยื่นมือหมายจะแตะเข้าที่ข้อศอกเรียวของกันต์ แต่มีหรือที่กันต์จะยอมยืนให้แตะ ร่างโปร่งขยับถอยหลังหลบสัญชาตญาณทันที ทว่า... ความซวยมักจะมาในจังหวะที่เราเผลอเสมอ รองเท้าหนังขัดมันของกันต์ดันไปสะดุดเข้ากับขอบพรมปูพื้นอย่างจัง แรงเหวี่ยงจากการถอยหนีผสมกับความตกใจทำให้ร่างทั้งร่างเสียการทรงตัวหงายหลังลงไปทันที! "ว้าย! / เฮ้ย!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากรอบด้าน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ในเสี้ยววินาทีที่ร่างของกันต์กำลังจะล้มกระแทกพื้นหินอ่อนแข็งๆ คิมหันต์ที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากสัญชาตญาณการปกป้อง ขายาวก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดแล้วคว้าหมับเข้าที่เอวบางของอีกฝ่ายอย่างแรง แรงกระชากดึงทำให้ร่างของกันต์พุ่งเข้าปะทะกับแผงอกกว้างของคิมหันต์อย่างจัง เสียงลมหายใจสะดุดกึกเมื่อความอบอุ่นและกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยโอบล้อมรอบกาย คิมหันต์ใช้แขนแกร่งอีกข้างโอบประคองแผ่นหลังเรียวแนบแน่นไม่ให้ล้มลงไป กลายเป็นว่าตอนนี้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศผ่าน เวลาในงานเลี้ยงที่เคยโครมครามด้วยเสียงเพลงและเสียงพูดคุยราวกับถูกกดปุ่มหยุดชะงักลงในทันที กันต์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความตกใจจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกจากสัมผัสแนบชิด ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังซบอยู่บนอกของซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง และที่สำคัญ... วงแขนที่โอบกอดรอบเอวเขานั้นทั้งแน่นหนาและอบอุ่นจนน่ากลัว ช้าๆ... กันต์เงยหน้าขึ้นเพื่อจะเอ่ยปากขอตัวออกห่าง ทว่าดวงตากลมโตกลับต้องสบเข้ากับดวงตาคมกริบของคนที่กอดเขาไว้พอดิบพอดี คิมหันต์ก้มมองคนในอ้อมแขน นัยน์ตาคู่คมที่เคยเย็นชาและดุดันเมื่อครู่บัดนี้กลับไหวระริก เจือไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจที่เพิ่งผ่านพ้นและความห่วงใยที่ฉายชัดจนปิดไม่มิด ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่เป่ารดกันและกันในระยะประชิด ความเงียบงันปกคลุมรอบตัวพวกเขาท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เดินขวักไขว่ ไม่มีใครขยับตัว ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดออกมา โลกทั้งใบราวกับหมุนรอบตัวคนสองคน ดวงตาสองคู่ประสานกันเนิ่นนาน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวสัมผัส กันต์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของคิมหันต์ที่เต้นรัวเร็วจนผิดจังหวะ ไม่ต่างจากหัวใจของเขาเองที่กำลังเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามเก็บซ่อนและปฏิเสธมาตลอด กำลังพรั่งพรูขึ้นมาท้าทายเหตุผลในหัวสมอง คิมหันต์ก้มหน้าลงต่ำอีกนิด ปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่บนริมฝีปากทำให้สติของกันต์กระเจิดกระเจิงไปไกล สายตาของซีอีโอหนุ่มไม่ได้มองไปที่อื่นเลยนอกจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันน้อยๆ ด้วยความประหม่าของคนในอ้อมแขน มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย... และเย้ายวนเกินกว่าจะผละออก กรณ์ที่ยืนมองภาพนั้นอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ ขบกรามแน่นจนขึ้นสัน รอยยิ้มเยาะหยันเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความริษยาที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ เมื่อเห็นว่าแผนการกวนประสาทของตนกลับกลายเป็นตัวช่วยกระชับความสัมพันธ์ให้ทั้งคู่แนบแน่นขึ้นไปอีก "แหม... หวานกันออกนอกหน้าเสียจริงนะครับ ระวังหน่อยสิครับคุณกันต์ ของรักของหวงอาจจะหลุดมือเอาได้ง่ายๆ ถ้าไม่ระวังตัวให้ดี" กรณ์เอ่ยแทรกขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงกระแทแดกดัน คิมหันต์ไม่ได้หันไปมองคู่แข่งแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงตรึงอยู่กับดวงตาคู่สวยของคนที่อยู่ในอ้อมแขน มือหนาที่โอบเอวบางกระชับแน่นขึ้นอีกนิดอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ พยุงกันต์ให้ยืนขึ้นอย่างมั่นคงด้วยความทะนุถนอมที่ไม่เคยแสดงออกกับใครมาก่อน กันต์รีบผละออกจากอ้อมแขนนั้นทันที ใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู หัวใจยังคงเต้นระรัวราวกับวิ่งมาราธอน มือเรียวยกขึ้นจัดปกเสื้อสูทของตัวเองแก้เก้อ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติที่สุด แม้ว่าข้างในจะปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้ก็ตาม "ข... ขอบคุณครับ" กันต์เอ่ยเสียงเบาหวิว แทบไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นตรงๆ คิมหันต์มองท่าทางเขินอายที่หาดูได้ยากยิ่งของเลขาตัวแสบ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เยือกเย็นเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน "คราวหลังถ้าไม่อยากล้ม... ก็มาเกาะแขนผมให้แน่นๆ ตั้งแต่แรกสิครับ จะได้ไม่ต้องรอให้เกิดอุบัติเหตุ" คำพูดหยอกเย้าแกมบังคับที่กระซิบข้างหูเบาๆ ทำเคนกันต์แทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี ใบหน้าหวานแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมจนต้องค้อนให้วงใหญ่ ทว่า... ในวินาทีที่คิมหันต์กำลังจะเอמהอะไรต่อ เสียงประกาศจากไมโครโฟนกลางงานเลี้ยงก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของบุคคลที่สามที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คุณคิมหันต์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางหุ้นส่วนใหญ่จากฝั่งยุโรปโทรมาแจ้งยกเลิกสัญญาโปรเจกต์ยักษ์แล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของบอสคิมกับเลขาปากแซ่บด้วยกันนะคะ! ✨