ความหึงระเบิด

“ปล่อยนะคุณคิมหันต์! งานเลี้ยงข้างนอกนั่นยังไม่จบ คุณจะมาลากผมเข้าห้องพักส่วนตัวแบบนี้ไม่ได้!” แรงบีบที่ต้นแขนไม่ได้หนักหนาจนเจ็บเจียนตาย แต่มันรุนแรงพอจะบอกให้รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังอยู่ในอารมณ์ ‘เดือดจัด’ คิมหันต์ไม่ได้ฟังเสียงประท้วง เขาผลักร่างโปร่งของกันต์ธรจนแผ่นหลังไปกระแทกกับผนังห้องอย่างแรง ก่อนจะตามเข้าไปกักขังร่างนั้นไว้ด้วยวงแขนแกร่งทั้งสองข้าง ใบหน้าคมสันที่มักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งตอนนี้กลับแดงก่ำด้วยโทสะที่ปิดไม่มิด “งานเลี้ยงงั้นเหรอ?” คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ “นายคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่าที่กรมันวนเวียนอยู่ใกล้ตัวนายตลอดทั้งคืนน่ะ เพราะมันอยากคุยเรื่องธุรกิจ หรือเพราะมันอยาก ‘เคลม’ เลขาของฉันกันแน่!” กันต์ธรเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ไม่ยอมแพ้ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเพราะระยะห่างที่ใกล้จนน่าใจหาย “คุณอย่าเอาสันดานตัวเองไปตัดสินคนอื่น แล้วไอ้เรื่องที่หุ้นส่วนยกเลิกสัญญาเนี่ย มันเกี่ยวกับที่ผมคุยกับคุณกรณ์ตรงไหน? อย่ามาพาลใส่กันแค่เพราะคุณจัดการปัญหาไม่ได้!” “ปากเก่งให้ได้ตลอดนะกันต์” คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะแตะกับจมูกของคนตรงหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวแก้ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของชายหนุ่มตีรวนกับกลิ่นแชมเปญจางๆ จากร่างกายของกันต์ธรจนบรรยากาศในห้องดูจะร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น “รู้ไหมว่าเวลาที่นายทำตัวร่านไปยิ้มให้ไอ้คนประเภทนั้นน่ะ... ฉันอยากจะทำลายอะไรบ้าง” “คุณพูดอะไรออกมา... คุณคิม!” กันต์ธรเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจและโกรธเคืองจนน้ำตาคลอเบ้า คำว่า ‘ร่าน’ ที่พุ่งออกมาจากปากของคนที่เขาแอบให้ความสำคัญมาตลอดมันบาดลึกลงไปในอกจนชาหนึบ เขาผลักอกแกร่งเต็มแรง แต่คิมหันต์กลับไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ราวกับเขากำลังถูกตอกตรึงไว้กับผนังด้วยความหึงหวงที่ไร้เหตุผลของคนตรงหน้า “ทำไม? รับไม่ได้ที่ฉันพูดความจริงงั้นเหรอ?” คิมหันต์บดกรามแน่น มือหนาเลื่อนขึ้นไปเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากบางที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหว “ฉันเป็นเจ้านายนายนะกันต์ นายไม่มีสิทธิ์ไปโปรยเสน่ห์ใส่ใครโดยที่ฉันไม่อนุญาต... โดยเฉพาะไอ้กรณ์!” “คุณมันบ้า! คุณมันก็แค่คนเผด็จการที่เอาความหึงหวงไร้สาระมาอ้างเพื่อลดคุณค่าคนอื่น!” กันต์ธรตะโกนใส่หน้าอีกฝ่าย น้ำตาเม็ดใสกลิ้งไหลลงอาบแก้ม “ที่ผ่านมาผมเป็นเลขาที่ทุ่มเทให้คุณมากแค่ไหน คุณไม่เคยเห็นค่ามันเลยใช่ไหม? เห็นผมเป็นแค่ของเล่นที่หวงไว้โชว์ในห้องทำงานหรือไง!” คิมหันต์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นหยดน้ำตานั้น แววตาที่เกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นสับสนและปวดร้าวในเสี้ยววินาที เขารู้ตัวว่าล้ำเส้นเกินไป แต่ความโกรธที่เห็นกันต์ธรยืนหัวเราะกับกรณ์ท่ามกลางงานเลี้ยงเมื่อครู่ มันทำเอาสติที่เขาสั่งสมมาพังทลายไม่เป็นท่า “ฉันไม่ได้เห็นนายเป็นของเล่น...” เสียงของคิมหันต์แผ่วลง แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เขาก้มลงซุกหน้าลงที่ซอกคอขาวเนียนของเลขาหนุ่ม ลมหายใจหอบถี่สั่นเทา “แต่ฉันทนไม่ได้... ทนไม่ได้จริงๆ ที่เห็นนายไปอยู่ใกล้ไอ้คนแบบนั้น ทนไม่ได้ที่ต้องแบ่งปันแม้แต่สายตาของนายกับใคร” สัมผัสที่ปลายจมูกกดแนบกับผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ทำให้ร่างกายของกันต์ธรชาวาบ ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวอย่างรุนแรง เขาอยากจะผลักไส แต่มือที่เคยทำท่าจะตบหน้าคนตรงหน้ากลับอ่อนแรงลงจนทำได้เพียงกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่น “ถ้าคุณหวงผม... ก็บอกมาตรงๆ สิคะ” เสียงของกันต์ธรขาดห้วง “อย่าใช้วิธีร้ายๆ แบบนี้ทำลายความรู้สึกกันอีกเลย...” คิมหันต์เงยหน้าขึ้น สบตากับคนในอ้อมกอดด้วยแววตาที่ฉายชัดถึงความต้องการที่ปิดไม่มิด มือหนาเลื่อนขึ้นไปประคองแก้มใสอย่างแผ่วเบา ต่างจากอารมณ์เกรี้ยวกราดเมื่อครู่ราวกับคนละคน “ถ้างั้น... นายก็หยุดทำตัวน่าหวงซะทีสิ” เขาก้มลงมาหมายจะทาบทับริมฝีปากนั้นด้วยความโหยหา แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัวขึ้นขัดจังหวะห้วงอารมณ์สีชมพูหม่นที่กำลังก่อตัวขึ้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “คุณคิมครับ! ขอโทษที่รบกวนครับ แต่คุณกรณ์... เขาถือวิสาสะบุกเข้ามาในโซนส่วนตัวแล้วครับ! เขากำลังจะมาที่ห้องนี้!” เสียงของบอดี้การ์ดหน้าห้องดังแทรกเข้ามา ทำเอาคิมหันต์ผละออกอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเย็นในทันที ในขณะที่กันต์ธรหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินชื่อคนที่เพิ่งถูกกล่าวถึง ประตูห้องพักถูกกระชากเปิดออกโดยไม่มีการรอให้ได้รับอนุญาต กรณ์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน สายตาคมปลาบกวาดมองภาพความใกล้ชิดของทั้งคู่ที่เพิ่งผละออกจากกัน ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่กันต์ธรด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ขอโทษทีที่ขัดจังหวะนะครับคุณคิมหันต์... พอดีผมเห็นเลขาของคุณหายมานานเกินไป เลยอดเป็นห่วงไม่ได้” กรณ์เว้นจังหวะ ก่อนจะยิ้มมุมปาก “ไม่นึกเลยนะครับว่า... จะมาเจอ ‘การตกลงเรื่องงาน’ ที่ดุเดือดขนาดนี้” คิมหันต์ขยับตัวมาบังร่างของกันต์ธรไว้มิดชิด แววตาของเขากลับมาเยือกเย็นดังเดิมหากแต่แฝงไปด้วยประกายของความอำมหิต “ที่นี่คือห้องส่วนตัวของผม คุณกรณ์... การเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญแบบนี้ มันเสียมารยาทไปหน่อยไหม?” “มารยาทน่ะมีครับ” กรณ์ก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิต “แต่ถ้าผมบอกว่า... ผมมีหลักฐานที่อาจจะทำให้โปรเจกต์ของคุณรอดพ้นจากการล่มสลายมาแลกเปลี่ยนล่ะครับ คุณคิมหันต์?” คิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อย ส่วนกันต์ธรที่ยืนอยู่ด้านหลังกำหมัดแน่นด้วยความกังวล หรือนี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของเกมเดิมพันที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายของคิมกับกันต์นะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!