เส้นแบ่งที่เริ่มเลือนราง

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ช่วยลดความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่กลางอกของคนทั้งคู่ลงได้เลยแม้แต่น้อย ระยะห่างระหว่างร่างสูงใหญ่ของซีอีโอหนุ่มกับเลขานุการส่วนตัวเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้าหากันสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ยากจะต้านทาน คิมหันต์ก้มมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาอยู่เมื่อครู่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเยือกเย็นและมาดมั่นในฐานะผู้บริหารระดับสูงมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มที่กำลังพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเอง "คุณคิม... ถอยไปหน่อยค่ะ" กันต์ธรเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่มองมาเหมือนจะกลืนกินเขาทั้งตัว แต่ทว่ามือหนาของอีกฝ่ายกลับเอื้อมมาประคองกรอบหน้าของเขาไว้มั่น ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้อยู่บนพวงแก้มเนียนอย่างเบามือ ราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด "ถอยทำไมล่ะครับ... ในเมื่อคุณเองก็รู้ว่าผมไม่ได้อยากถอย" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก หัวใจของคนฟังกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น ก่อนที่สติอันน้อยนิดจะหลุดลอยไปมากกว่านั้น ริมฝีปากหยักลึกก็โน้มลงมาทาบทับลงบนกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ความหวานล้ำที่เจือด้วยความดุดันและโหยหาทำให้โลกทั้งใบของกันต์ธรหมุนคว้าง ร่างบางเผลอเผยอริมฝีปากรับสัมผัสวาบหวามนั้นโดยสัญชาตญาณ มือเรียวที่เคยกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งให้ร่างสูงเข้ามาชิดสนิทแนบยิ่งขึ้น อุณหภูมิในกายพุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว เคมีที่ดึงดูดกันอย่างรุนแรงทำให้เส้นกั้นระหว่างเจ้านายกับลูกน้องละลายหายไปในพริบตา ทว่า... ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะเกือบจะพังทลายลงพร้อมกับอารมณ์ที่เตลิดเปิดเปิง กันต์ธรก็เบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวเร็วจนน่าตกใจ ภาพของเกมเดิมพัน สายตาของกรณ์ และความสัมพันธ์ที่ยังคลุมเครือแล่นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ *นี่เเขากำลังทำบ้าอะไรอยู่?* ปัง! มือบางออกแรงผลักแผงอกกว้างของคนตรงหน้าสุดแรงจนคิมหันต์เซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตาคมกริบฉายแวววูบไหวและเจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อจู่ๆ เหยื่อที่กำลังจะหวานล้ำกลับตื่นจากภวังค์แล้วสร้างกำแพงขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว "พอแค่นี้เถอะค่ะ... คุณคิม" กันต์ธรหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตหลบวูบไม่กล้าสบตา ขณะที่มือบางยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหว คิมหันต์ยืนนิ่ง ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความหงุดหงิดพุ่งพล่านอยู่ในอกราวกับคนควบคุมตัวเองไม่ได้ "หมายความว่ายังไง... เมื่อกี้คุณก็..." "เมื่อกี้มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ!" เลขาหนุ่มรีบสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะสั่นพร่าแต่ก็พยายามดึงความแข็งกร้าวกลับมาปกป้องตัวเอง "เราล้ำเส้นกันเกินไปแล้วนะคะคุณคิม สถานะของเรามันควรจะมีขอบเขตมากกว่านี้ ไม่ใช่ปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบมาทำลายทุกอย่าง" "อารมณ์ชั่ววูบเหรอ?" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับจะค้นหาความจริง "ที่คุณพูดเนี่ย... คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่หรือเปล่า กันต์ธร" "ฉันไม่ได้โกหก!" กันต์ธรเถียงเสียงแข็ง พยายามก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างให้ปลอดภัยที่สุด "และฉันคิดว่าเราควรจะรักษาระยะห่างแบบนี้เอาไว้ให้ดีที่สุดค่ะ... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป" คำพูดที่ตัดเยื่อใยและท่าทีที่ถอยร่นออกไปทำให้คิมหันต์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง ความซึนและความปากแข็งที่เคยเป็นเกราะกำบังถูกกระชากออกจนหมด เหลือเพียงความคุกรุ่นในแววตาที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกไปเพื่อรั้งคนตรงหน้าไว้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศตึงเครียดเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ขณะที่กันต์ธรใช้จังหวะนั้นสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา "ขออนุญาตค่ะคุณคิม... พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ห้องรับแขกด้านนอกค่ะ" เสียงหวานใสของธิชาที่เปิดประตูพรวดเข้ามาทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที แต่ประโยคถัดมาของเพื่อนสนิทกลับทำให้หัวใจของกันต์ธรหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เขาบอกว่าชื่อ 'กรณ์' ค่ะ... และบอกว่ามีเรื่องด่วนมากๆ ที่ต้องคุยกับคุณเลขาฯ กันต์ธรด้วยตัวเองค่ะ" ดวงตาคมของคิมหันต์หรี่แคบลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวซีอีโอหนุ่มอีกครั้งอย่างน่ากลัว ในขณะที่กันต์ธรได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เมื่อตระหนักได้ว่า... สงครามประสาทที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นนี้นะคะ