การกลับมาของคนคุ้นเคย

แฟ้มเอกสารในมือกันต์ธรแทบจะร่วงหล่นลงพื้น หากปลายนิ้วเรียวไม่ได้จิกยึดมุมกระดาษแข็งเอาไว้จนข้อต่องอเกร็ง บรรยากาศภายในห้องทำงานท่านประธานหนุ่มในยามบ่ายแก่ๆ ควรมدمอบความเงียบสงบอันเหมาะแก่การสะสางตัวเลขบัญชีไตรมาสสุดท้าย หากแต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาตจากเจ้าของห้อง "คิมคะ... ไม่คิดเลยว่าจะเจอคุณที่นี่" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เจือความคุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมเข้ารูปสีแดงเพลิง ใบหน้าเรียวรูปไข่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างพิถีพิถัน เรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มสะบัดน้อยๆ ตามจังหวะการเดินที่จงใจทิ้งสะโพกเพื่อดึงดูดสายตา—มaลิกา แฟนเก่าที่ห่างหายจากชีวิตของคิมหันต์ไปนานแรมปี กลับมายืนหยัดอยู่กลางห้องทำงานของ CEO บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่แห่งนี้อย่างไร้ซึ่งมารยาททางสังคม กันต์ธรหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณความเป็นเลขาฯ และความหมั่นไส้ส่วนตัวทำงานประสานกันอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายทันทีเพื่อรอดูท่าที คิมหันต์ไม่ได้ลุกขึ้นยืนต้อนรับ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยอยู่แล้ว บัดนี้กลับเยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด สันจมูกโด่งรั้นกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยความรังเกียจที่พวยพุ่งขึ้นมาในอก ปากหยักสวยที่ปกติชอบพ่นคำพูดกวนประสาทใส่เลขาฯ ของตัวเอง เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงจนแทบจะกลายเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน "คุณเข้ามาได้อย่างไร มะลิกา" คิมหันต์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างจนน่ากลัว ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "ที่นี่คือห้องทำงานส่วนตัว ฝ่ายประชาสัมพันธ์ปล่อยให้คนนอกขึ้นมาพล่อยๆ ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่" "โธ่คิมคะ... พูดจาใจร้ายจัง เราไม่ได้เจอกันตั้งนานนะ ตั้งแต่คุณย้ายออฟฟิศมาที่นี่ มะลิแค่อยากแวะมาทักทายในฐานะคนเคย..." "คนเคยรู้จัก ที่ไม่จำเป็นต้องรู้จักอีก" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบขาดชนิดที่ไม่เปิดโอกาสให้หล่อนได้พูดจบประโยค ดวงตาสีเข้มคมปลาบราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ถ้าไม่มีเรื่องงาน กรุณาเชิญออกไปค่ะ ผมยุ่ง" กันต์ธรที่ยืนกอดแฟ้มเอกสารอยู่มุมห้องแอบลอบกลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ความหงุดหงิดที่เคยมีต่อท่าทีเผด็จการของเจ้านายเมื่อครู่ มลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อเห็นว่าคิมหันต์แสดงท่าทีรังเกียจผู้หญิงคนนี้ออกนอกหน้าเสียยิ่งกว่าอะไรดี แต่อีกใจหนึ่ง... ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกลับตีรวนขึ้นมาในอก คล้ายกับความอึดอัดที่บอกไม่ถูก เมื่อนึกขึ้นได้ว่าผู้หญิงคนนี้เคยมีสถานะที่ "พิเศษ" กว่าตนเองในอดีต มะลิกากัดริมฝีปากอย่างขัดใจ ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะเบนสายตามายังกันต์ธรที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างโต๊ะทำงาน รอยยิ้มเยาะเย้ยถูกจุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวอย่างจงใจ "อ๋อ... เลขาคนใหม่นี่เอง หน้าตาจิ้มลิ้มดีนี่คะ คิมรสนิยมเปลี่ยนไปเยอะนะ จากแต่ก่อนชอบคนไฮโซเพียบพร้อม ตอนนี้ลดระดับมาจ้างเด็กจบใหม่หน้าตาธรรมดาๆ มาคอยชงกาแฟให้อย่างนั้นเหรอ" คำพูดเหยียดหยามที่พ่นออกมาอย่างไร้รสนิยม ทำให้กันต์ธรต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มทางการค้าถูกระบายลงบนใบหน้าหวานทันที แม้ดวงตาจะไม่ได้ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย "ขอบคุณที่ชมนะคะคุณมะลิกา" กันต์ธรเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "เด็กจบใหม่หน้าตาธรรมดาคนนี้แหละค่ะ ที่คอยจัดการตารางงาน จัดการเอกสาร และ... จัดการความสะอาดเรียบร้อยในห้องนี้ ไม่เหมือนใครบางคนที่ดูเหมือนจะ 'ไร้การจัดการ' จนต้องเดินเร่ร่อนเข้ามาหาผู้ชายที่มีเจ้าของแล้วถึงในห้องทำงาน" "นี่เธอ!" มะลิกาหน้าถอดสี กรีดเสียงร้องออกมาด้วยความโกรธจัด นิ้วเรียวที่ทาเล็บเจลราคาแพงชี้หน้าเลขาหนุ่มสั่นระริก "แกเป็นแค่ลูกจ้างกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน!" "พอได้แล้ว มะลิกา!" เสียงตวาดกร้าวของคิมหันต์ดังขึ้นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง ร่างสูงสง่าของ CEO หนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน คิมหันต์ก้าวเท้าออกมายืนบังร่างของกันต์ธรไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องมองอดีตแฟนสาวด้วยแววตาดุดันรา과พญาเสือโคร่งที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลقคามือ "คนที่คุณกำลังชี้หน้าอยู่คือเลขาฯ ของผม และเป็นคนที่คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะไปแตะต้อง" คิมหันต์เน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งแห้ง "ส่วนเรื่องที่ว่าผมจะชอบใคร รสนิยมจะเป็นแบบไหน มันก็เรื่องของผม ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมาเสือกใส่เกือกวิจารณ์ ออกไปซะ!" กันต์ธรเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง ประโยคเมื่อครู่... รวมถึงแผ่นหลังกว้างที่ก้าวออกมาบังเขาไว้จากการถูกคุกคาม มันทำให้อารมณ์ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาจนช่องท้องปั่นป่วนไปหมด คิมหันต์กำลังปกป้องเขาอย่างนั้นหรือ? แถมยังปกป้องด้วยถ้อยคำดิบเถื่อนและท่าทีคลั่ง 100% ขนาดนี้... มันเกินกว่าหน้าที่เจ้านายกับลูกจ้างไปไกลโขแล้ว มะลิกากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความอับอายที่ถูกหักหน้าอย่างไม่ไว้หน้า ทว่าก่อนที่หล่อนจะทันได้กรีดร้องหรืออาละวาดอะไรออกมามากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของใครอีกคนที่ไม่มีใครคาดคิด กรณ์... คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของคิมหันต์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มกวนประสาท บนใบหน้าคมคายฉายแววสนุกสนานราวกับกำลังดูละครฉากใหญ่ "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะครอบครัวกำลังรีเทิร์น หรือว่ากำลังเคลียร์ปัญหาหัวใจกันอยู่ล่ะเนี่ย?" กรณ์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มรื่นหู สายตาคมกริบกวาดมองไปที่คิมหันต์ มะลิกา และหยุดลงที่กันต์ธรด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "บังเอิญจังนะคุณกันต์ธร... ผมผ่านมาแถวนี้พอดี เลยแวะเอาเอกสารโปรเจกต์ใหม่มาให้คุณช่วยพิจารณาเสียหน่อย ไม่คิดเลยว่าจะได้เจออะไรสนุกๆ แบบนี้ในห้องท่านประธาน" คิมหันต์หันขวับไปมองกรณ์ ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนขึ้นมาอีกระลอก บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อศัตรูหัวใจและศัตรูทางธุรกิจมายืนอยู่รวมกัน ณ จุดๆ เดียวกันในเวลาเดียวกัน ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอมานะคะ