คืนดาวตกและคำอธิษฐาน

ความเงียบกริบในรถยนต์ยุโรปคันหรูไม่ได้แปลว่าบรรยากาศจะปลอดภัยค่ะ กันต์ธรลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากคำถามวัดใจเมื่อครู่... แต่ในขณะเดียวกัน สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวกลับกรีดร้องเสียงดังลั่น ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะโหมกระหน่ำลงมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นผสมกับกลิ่นกายเย็นๆ ของคนขับลอยวนอยู่ในพื้นที่จำกัด คิมหันต์ไม่ได้ขับรถกลับคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองตามเส้นทางปกติ แต่หักพวงมาลัยเลี้ยวขึ้นสู่เส้นทางคดเคี้ยวสู่จุดชมวิวดอยสูงที่ไร้ซึ่งผู้คน ท้องฟ้ายามดึกคืนนี้ใสกระจ่างไร้กลุ่มเมฆ ราプロเกรสของดวงดาวระยิบระยับราวกับโปรยผงเพชรลงบนกำมะหยี่สีดำสนิท “ลงมาค่ะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนที่ร่างสูงโปรดในชุดสูทปลดกระดุมเม็ดบนจะก้าวลงจากรถ ปล่อยให้กันต์ธรนั่งกระพริบตาปริบๆ อยู่เบาะข้างคนขับด้วยความงุนงง “ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ พาผมมาดูดาวหรือมาฆ่าหมกป่าคะท่าน CEO สมองเพชร” เลขาส่วนตัวก้าวลงตามมา พร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกเพื่อคลายความหนาวเย็นจากลมบนภูเขา ปากก็อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมตามนิสัย คิมหันต์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่กันต์ธรยืนอยู่ ถอดเสื้อสูทเนื้อดีของตนคลุมไหล่บางให้อย่างเบามือ สัมผัสจากปลายนิ้วที่ปัดป่ายโดนต้นคอทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ “ปากเก่งจังนะ... เวลาอยู่ข้างล่าง” ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันมามองนิ่งๆ น้ำเสียงเจือความระอาแต่แฝงแววเอ็นดูไว้จนมิด “เงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนสิคะ วันนี้ฝนดาวตกไม่ใช่หรือไงที่คุณเคยบ่นว่าอยากดูนักหนา” กันต์ธรชะงัก ชะเง้อมองตามปลายนิ้วเรียวยาวที่ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า ท่ามกลางความเวิ้งว้างของจักรวาล ดาวหางดวงเล็กๆ พุ่งวาบผ่านเส้นขอบฟ้าทิ้งหางยาวเป็นประกายระยิบระยับ ก่อนจะตามมาด้วยอีกหลายดวงจนนับไม่ถ้วน ความงดงามตรงหน้าทำให้คำพูดจิกกัดทั้งหมดกลืนหายไปในลำคอ ทั้งคู่นั่งลงบนฝากระโปรงรถที่ยังอุ่นด้วยไอเครื่องยนต์ ปล่อยให้ความเงียบเข้าโอบล้อม ท่ามกลางลมหนาวที่พัดพาความเย็นยะเยือกเข้ามาปะทะผิวกาย แต่แปลก... ที่ข้างกายคนตัวสูงคนนี้ กลับมีไออุ่นบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจนหัวใจที่เคยด้านชากลับเต้นระรัว “สวยจัง...” กันต์ธรพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง ดวงตากลมโตสะท้อนประกายดาวระยิบระยับไว้อย่างงดงาม “อืม... สวยจริง” น้ำเสียงที่ตอบกลับไม่ได้ลอยล่องไปตามสายลม แต่มันดังอยู่ใกล้ชิดจนเกินกว่าปกติ เมื่อกันต์ธรหันกลับไปมอง ก็พบว่าใบหน้าคมคายของคิมหันต์อยู่ห่างแค่คืบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองท้องฟ้าเลยแม้แต่น้อย แต่กำลังจับจ้องมองมาที่เขา... มองด้วยสายตาที่ลุ่มลึก เกินกว่าที่เลขาฯ อย่างเขาจะกล้าตีความ “มองอะไรคะ หน้าผมมีฝุ่นติดหรือไง” กันต์ธรแกล้งทำเป็นเฉไฉ หลบสายตาวับวามคู่นั้นด้วยการเสมองไปทางอื่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่อากาศข้างนอกติดลบ “เปล่าค่ะ” คิมหันต์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่กว้างแทบจะแนบชิดกับลาดไหล่ของอีกฝ่าย “ไม่ได้มองฝุ่น... มองคนแถวนี้ต่างหาก” ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ขยันทำให้หัวใจเขาทำงานหนักเกินไปแล้วนะ! “ท่านประธานควรไปตรวจสายตานะคะ ช่วงนี้งานหนักจนหลอนหรือเปล่า ถึงได้มาหยอดลูกน้องตัวเองเล่นแบบนี้” กันต์ธรเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ว่าใบแดงก่ำที่ลามเลียไปถึงใบหูจะทรยศคำพูดทั้งหมดก็ตาม คิมหันต์หลุดหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่อบอุ่นและหาฟังได้ยากยิ่งนัก ร่างสูงขยับเข้าประชิดตัวมากขึ้นจนกันต์ธรถูกต้อนให้จนมุมติดกับกระจกหน้ารถ มือหนายกขึ้นปัดปอยผมที่ปลิวมาปรกลู่แก้มใสของคนตรงหน้าอย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาสติของกันต์ธรหลุดลอยไปไกลแสนไกล “ไม่ได้หลอนค่ะ... และไม่ได้ล้อเล่นด้วย” น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง ดวงตาคมเข้มทอดมองลึกเข้ามาในดวงตาของกันต์ธร ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างในนั้น “แล้ว... ที่คุณทำอยู่เนี่ย มันคืออะไรคะ” กันต์ธรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามรักษาเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ขาจะเริ่มสั่นระริก คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบถ้อยคำบางคำแผ่วเบาข้างใบหู ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่สอดประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก “อยากรู้ไหมคะ... ว่าคำอธิษฐานใต้ดาวตกของฉันเมื่อครู่นี้... คืออะไร” กันต์ธรหยุดหายใจไปชั่วขณะ สมองขาวโพลน คิดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยมนต์คาถา คิมหันต์กระซิบประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน... คำพูดประโยคเดียว... ที่ทำให้กันต์ธรนอนไม่หลับทั้งคืน! และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่กันต์ธรจะได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดหลังพุ่มไม้ พร้อมกับแสงไฟจากโทรศัพท์มือถือที่สาดส่องเข้ามาตรงๆ! “โอ๊ะ! ขอโทษทีครับ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับเลขาฯ คนเก่งเลยจริงๆ” เสียงทุ้มกวนประสาทของ *กรณ์* ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ในมือถือสมาร์ทโฟนที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ คล้ายเพิ่งกดบันทึกภาพบางอย่างลงไป! หัวใจของกันต์ธรหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่ตระหนักได้ว่า... ความลับที่พวกเขากำลังจะเปิดใจต่อกัน กำลังตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูตัวฉกาจแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้าง "ตุ๊กตาโบราณ" เสมอมานะคะ!